IV CSK 682/15 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt IV CSK 682/15 POSTANOWIENIE Dnia 8 kwietnia 2016 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Maria Szulc w sprawie z wniosku H. J. S. i M. G. S. ‎przy uczestnictwie Z. M., B. M. i H. R.‎o stwierdzenie zasiedzenia,‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 8 kwietnia 2016 r.,‎na skutek skargi kasacyjnej uczestniczki postępowania H. R. od postanowienia Sądu Okręgowego w S. ‎z dnia 19 maja 2015 r., sygn. akt V Ca […], 1) odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania;

2) zasądza od uczestniczki postępowania H. R. na rzecz wnioskodawców kwotę 120,- (sto dwadzieścia) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

UZASADNIENIE

Skarga kasacyjna jest szczególnym środkiem odwoławczym, którego wymogi określa art. 3984 § 1 i 2 k.p.c. wskazując na jej cechy konstrukcyjne i nakładając na skarżącego obowiązek zawarcia w skardze wniosku o przyjęcie do rozpoznania oraz jego uzasadnienia. Sąd Najwyższy w ramach przedsądu bada tylko wskazane w skardze kasacyjnej okoliczności uzasadniające jej przyjęcie do rozpoznania, a nie podstawy kasacyjne i ich uzasadnienie, zaś cel wymagania przewidzianego w art. 3984 § 2 k.p.c. może być osiągnięty jedynie przez powołanie i uzasadnienie przez skarżącego istnienia przesłanek o charakterze publicznoprawnym.

W wypadku powołania we wniosku przesłanki określonej w art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c. należy sformułować zagadnienie prawne oraz przedstawić odrębną, pogłębioną argumentację prawną wskazującą na zaistnienie powołanej okoliczności uzasadniającej przyjęcie skargi do rozpoznania (postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 10 maja 2001 r., II CZ 35/01, OSNC 2002, nr 1, poz. 11, z dnia 11 stycznia 2002 r., III CKN 570/01 OSNC 2002, nr 12, poz. 151, z dnia 23 listopada 2010 r., II CSK 344/10, nie publ.). Dla skutecznego natomiast powołania w skardze przesłanki określonej w art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. konieczne jest wykazanie przez skarżącego kwalifikowanej postaci naruszenia przepisów prawa materialnego lub procesowego mającej charakter oczywisty, widoczny prima facie przy wykorzystaniu podstawowej wiedzy prawniczej.

W ocenie Sądu Najwyższego powołana przesłanka nie została wykazana, wskazanych wyżej wymagań skarżąca bowiem nie spełniła. W uzasadnieniu wniosku o przyjęcie brak jest wywodów uzasadniających istnienie w sprawie istotnego zagadnienia prawnego, a więc zagadnienia prawnego cechującego się nowością i dotychczas niewyjaśnionego i nierozwiązanego w orzecznictwie - budzącego zatem wątpliwości kwalifikowane a nie zwykłe, które mogą być rozstrzygnięte przez sąd powszechny w toku rozpoznawania sprawy. Skarżąca wywodząc brak samoistności posiadania nieruchomości przez wnioskodawców z ustanowienia na niej strefy ochronnej dla ochrony powietrza atmosferycznego przed zanieczyszczeniem spowodowanym chowem cieląt pomija po pierwsze, że twierdzenia o ustanowieniu na przedmiotowej nieruchomości strefy ochronnej nie znajdują potwierdzenia w dokumentach i ustaleniach Sądu i po drugie, że została sporządzona dokumentacja projektowa budowy stodoły położonej częściowo na tej działce, a więc poprzednicy wnioskodawców w takim zakresie, w jakim nie kolidowało to z produkcją zakładu przejawili, poza innymi wskazanymi przez Sąd okolicznościami, wolę właścicielskiego władania równą wykonywaniu prawa własności.

Analiza wywodów zawartych w uzasadnieniu wniosku w kontekście motywów Sądu Okręgowego prowadzi do wniosku, że w niniejszej sprawie nie zachodzi także oczywistość uchybień w zakresie stosowania lub wykładni prawa i to uchybień o charakterze kwalifikowanym, wynikająca z treści samej skargi i widoczna prima facie. Na marginesie jedynie można wskazać, że skoro skarżąca przedstawia zagadnienie prawne, to wykluczona jest oczywista zasadność skargi kasacyjnej.Z tych względów należało odmówić przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania (art. 398 9 § 2 w zw. z art. 13 § 2 k.p.c.), o kosztach rozstrzygając zgodnie z art. 520 § 2 w zw. z art. 391 § 1 i 398 21 k.p.c. oraz § 8 pkt 1 w zw. z § 6 pkt 2, § 13 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz.

U. z 2013 r., poz. 461 ze zm.). jw