IV CSK 64/07 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt IV CSK 64/07

POSTANOWIENIE

Dnia 22 marca 2007 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Lech Walentynowicz

w sprawie z wniosku Prokuratora Prokuratury Rejonowej B. przy uczestnictwie E.

W. o przyjęcie uczestniczki postępowania do szpitala psychiatrycznego,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 22 marca 2007 r.,

na skutek skargi kasacyjnej uczestniczki postępowania

od postanowienia Sądu Okręgowego w B.

z dnia 21 grudnia 2006 r.,

odrzuca skargę kasacyjną.

Uzasadnienie

Postanowieniem z 14 września 2006 r. Sąd Rejonowy w B. (sygn. akt V RNs

…/06) orzekł konieczność przyjęcia, w trybie art. 29 ustawy z dnia 19 sierpnia 1994

r. o ochronie zdrowia psychicznego, do szpitala psychiatrycznego E. W., mimo

braku jej zgody. W sprawie ustalono, że E. W., ur. […]

od dłuższego czasu

zachowuje się w sposób wskazujący na występowanie zaburzeń i choroby

psychicznej, które nasiliły się wraz ze śmiercią jej matki we wrześniu 2003 r.

Sąd l instancji uznał, iż spełnione zostały przesłanki z art. 29 ustawy

o ochronie zdrowia psychicznego, a ocenę tę podzielił Sąd Okręgowy w B., który

postanowieniem z dnia 21 grudnia 2006 r. (sygn. akt II Ca …/06), oddalił apelację

uczestniczki postępowania.

Postanowienie Sądu Okręgowego zaskarżyła skargą kasacyjną uczestniczka

postępowania. Jako podstawę skargi wskazała naruszenie prawa materialnego

(art. 3983 § 1 pkt 1 k.p.c.) przez błędną jego wykładnię i niewłaściwe zastosowanie

art. 29 ust. 1 pkt 1 ustawy o ochronie zdrowia psychicznego w związku z art. 316

§ 1 k.p.c. przez przyjęcie, że krótkotrwałość i motywacja leczenia uczestniczki, jak

i ewentualne skutki zaniechania leczenia uzasadniają stwierdzenie o konieczności

leczenia uczestniczki w szpitalu psychiatrycznym, a nie przyjęcie jej do szpitala

spowoduje znaczne pogorszenie jej stanu psychicznego, w sytuacji, kiedy poddała

się

ona

leczeniu

psychiatrycznemu

przynoszącemu

pozytywne

rezultaty.

Wskazując na powyższe, skarżąca wniosła: 1) o przyjęcie skargi kasacyjnej do

rozpoznania na podstawie art. 3989 § 1 pkt 1 i 4 k.p.c. z uwagi na rażące

naruszenie prawa materialnego, a tym samym oczywistą zasadność skargi

kasacyjnej, jak również wystąpienia w sprawie istotnych zagadnień prawnych

wymagających właściwej interpretacji; 2) o uchylenie zaskarżonego postanowienia

oraz postanowienia Sądu Rejonowego w całości oraz przekazanie sprawy temu

sądowi do ponownego rozpoznania.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 3984 § 1 k.p.c., skarga kasacyjna powinna między innymi

zawierać przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie (pkt 2) oraz wniosek

o przyjęcie skargi do rozpoznania i jego uzasadnienie (pkt 3). Wymagania istotne

skargi kasacyjnej są od siebie niezależne i uzasadnienie wniosku o przyjęcie skargi

do rozpoznania nie może polegać na odwołaniu się do uzasadnienia jej podstaw.

Art. 3989 § 1 k.p.c. wymienia przesłanki przyjęcia skargi kasacyjnej do

rozpoznania, które zachodzą, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie

prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów budzących poważne wątpliwości lub

wywołujących

rozbieżności

w

orzecznictwie

sądów,

zachodzi

nieważność

postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona.

Strona wnosząca o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania powinna

zatem wyraźnie określić, która z wymienionych przesłanek - jej zdaniem zachodzi oraz twierdzenie to uzasadnić. Pełnomocnik skarżącej zamieścił co prawda

wniosek o przyjęcie skargi kasacyjne do rozpoznania, jednak należycie go nie

uzasadnił. W skardze tej nie sformułowano zagadnienia prawnego, ani nie

wskazano, które przepisy potrzebują wykładni.

Uzasadnienie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania

sprowadzające

się

do

uzasadnienia

podstawy skargi,

bez powiązania

z przesłankami, które Sąd Najwyższy ocenia pod kątem przyjęcia jej do

rozpoznania, nie czyni zadość istotnemu wymaganiu skargi, przewidzianemu w art.

3984 § 1 pkt 3 k.p.c.

Przedstawione w skardze kasacyjnej uzasadnienie podstawy kasacyjnej

należy także uznać za niewystarczające. Pełnomocnik skarżącej sporządził

sprawozdanie z przebiegu sprawy i zaproponował własną interpretację oceny stanu

faktycznego i oceny dowodu w postaci opinii biegłego.

W konsekwencji Sąd Najwyższy odrzucił skargę kasacyjną (art. 398 6 § 2

k.p.c.).

jz