IV CSK 60/08 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt IV CSK 60/08

POSTANOWIENIE

Dnia 20 czerwca 2008 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Stanisław Dąbrowski (przewodniczący)

SSN Iwona Koper (sprawozdawca)

SSN Hubert Wrzeszcz

w sprawie z wniosku Z. C.

przy uczestnictwie C. J.

o podział majątku wspólnego,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 20 czerwca 2008 r.,

skargi kasacyjnej wnioskodawczyni od postanowienia Sądu Okręgowego w O. z dnia 25

września 2007 r., sygn. akt IX Ca (…),

uchyla zaskarżone postanowienie i przekazuje sprawę Sądowi Okręgowemu w O.

do

ponownego

rozpoznania

i rozstrzygnięcia

o

kosztach

postępowania

kasacyjnego.

Uzasadnienie

Sąd Rejonowy w O. postanowieniem z dnia 27 kwietnia 2007 r. ustalił, że w skład

majątku wspólnego wnioskodawczyni Z. C. i uczestnika C. J. wchodzi samochód

osobowy marki D.(...) o wartości 3.500 zł oraz spółdzielcze własnościowe prawo do

lokalu mieszkalnego o pow. 57,86 m2 położonego w O. przy ul. P. o wartości 150.000 zł i

dokonał jego podziału w ten sposób, że samochód przyznał na własność uczestnikowi,

zaś spółdzielcze prawo do lokalu przyznał wnioskodawczyni. Sąd ustalił nakład

wnioskodawczyni z majątku osobistego (odrębnego) na majątek wspólny na kwotę

76.500 zł i zasądził od wnioskodawczyni na rzecz uczestnika tytułem dopłaty kwotę

35.000 zł, płatną w ciągu trzech lat od uprawomocnienia się postanowienia z

ustawowymi odsetkami oraz orzekł o kosztach postępowania.

Postanowienie zapadło w następującym stanie faktycznym.

Wnioskodawczyni i uczestnik zawarli małżeństwo w dniu 14 lipca 1989 r. Przed

zawarciem małżeństwa wnioskodawczyni była członkiem Spółdzielni Mieszkaniowej

„P.(...)” w O. i przysługiwało jej lokatorskie prawo do przedmiotowego lokalu

mieszkalnego. Decyzją z dnia 26 września 1989 r. zarząd Spółdzielni wyraził zgodę na

przekształcenie prawa do tego lokalu z lokatorskiego na własnościowe i wezwał

wnioskodawczynię do wpłacenia kwoty 946.000 zł tytułem uzupełnienia wkładu

budowlanego, który w dniu przekształcenia wynosił 1.927.600 zł. Po uzupełnieniu

wkładu, decyzją z dnia 21 listopada 1989 r., wnioskodawczyni przydzielono

przedmiotowy lokal na warunkach własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego.

Środki na uzupełnienie wkładu pochodziły z wynagrodzenia za pracę wnioskodawczyni i

nagrody otrzymanej przez nią od pracodawcy. Po zawarciu małżeństwa z uczestnikiem

wnioskodawczyni

wraz

z dziećmi

z

pierwszego

małżeństwa

mieszkała

w

przedmiotowym lokalu, natomiast uczestnik zamieszkiwał w lokalu przy ul. D. w O. Od

1994 r. do rozwiązania małżeństwa stron przez rozwód, wyrokiem z dnia 6 lutego 2006

r., wnioskodawczyni zamieszkiwała wspólnie z uczestnikiem przy ul. D., prowadząc z

nim wspólne gospodarstwo domowe. Uczestnik nigdy nie mieszkał z wnioskodawczynią

w lokalu przy ul. P. W lokalu tym mieszkały dzieci wnioskodawczyni, a po orzeczeniu

rozwodu małżeństwa stron wnioskodawczyni zamieszkała w nim wraz z córką, zięciem i

dwójką wnucząt. W dniu orzekania przez Sąd Rejonowy wartość spółdzielczego

własnościowego prawa do przedmiotowego lokalu wynosiła 150.000 zł. W czasie

trwania małżeństwa strony kupiły samochód osobowy matki „D.(...)”, którego wartość

wynosi 3.500 zł.

Dokonując oceny prawnej przytoczonych ustaleń wskazał Sąd Rejonowy,

z powołaniem się na obowiązujący w dacie dokonania przekształcenia przysługującego

wnioskodawczyni prawa na własnościowe prawo do lokalu przepis art. 215 § 2 ustawy z

dnia 16 września 1982 r. – Prawo spółdzielcze (tekst pierwotny Dz. U. 1982 r. Nr 30,

poz. 210 ze zm. dalej - prawo spółdź.), że zasadnicze znaczenie dla zaliczenia lokalu do

majątku wspólnego byłych małżonków ma data nabycia prawa do tego lokalu oraz jego

przeznaczenie. Spółdzielcze prawo do lokalu przydzielone obojgu małżonkom lub

jednemu z nich w czasie trwania małżeństwa i dla zaspokojenia potrzeb rodziny należy

wspólnie do obojga małżonków, bez względu na istniejące między nimi stosunki

majątkowe.

W okolicznościach

sprawy

bezsporny

był

fakt

przydzielania

wnioskodawczyni lokalu na warunkach własnościowego prawa w czasie trwania

małżeństwa. Odnosząc się natomiast do zarzutu wnioskodawczyni, iż lokal ten nie służył

zaspokojeniu potrzeb mieszkaniowych uczestnika, który nigdy w nim nie mieszkał Sąd

Rejonowy stwierdził, że przez zawarcie małżeństwa rodziną uczestnika stały się również

dzieci wnioskodawczyni, a skoro w czasie trwania małżeństwa wnioskodawczyni wraz z

dziećmi mieszkała w tym lokalu to służył on zaspokojeniu potrzeb mieszkaniowych

rodziny, którą stanowił małżonek wnioskodawczyni oraz jej dzieci. W konsekwencji,

własnościowe

prawo

do

lokalu

powstałe

z

przekształcenia

przysługującego

wnioskodawczyni przed małżeństwem z uczestnikiem, lokatorskiego prawa zaliczył do

majątku wspólnego stron. Przy rozliczaniu nakładów wnioskodawczyni na ten majątek

uwzględnił, że w momencie dokonania wpłaty na uzupełnienia wkładu, jego część

wcześniej wpłacona przez wnioskodawczynię stanowiła 51% wartości lokalu, co w

stosunku do kwoty 150.000 zł, odpowiadającej wartości własnościowego prawa do

przedmiotowego lokalu w dacie dokonywania podziału, odpowiada kwocie 76.500 zł.

Przyznając wnioskodawczyni spółdzielcze własnościowe prawo do lokalu, zaś

uczestnikowi samochód zasądził od wnioskodawczyni na rzecz uczestnika dopłatę w

kwocie 35.000 zł.

Zaskarżonym postanowieniem Sąd Okręgowy w O., który rozpoznawał sprawę na

skutek apelacji wnioskodawczyni, zmienił postanowienie Sądu Rejonowego w ten

sposób, że - za zgodą uczestnika - przyznał wnioskodawczyni obydwa składniki majątku

dorobkowego, a w następstwie tego podwyższył zasądzoną na rzecz uczestnika kwotę

do 38.500 zł (pkt I), oddalił apelację w pozostałym zakresie (pkt II) oraz orzekł o

kosztach postępowania.

Podzielając stanowisko Sądu Rejonowego, iż w okolicznościach sprawy

spełnione zostały obie określone w art. 215 § 2 pr. spółdź. przesłanki obligatoryjnego

powstania małżeńskiej wspólności spółdzielczego prawa do lokalu wskazał, że pod

pojęciem rodziny rozumieć należy rodzinę powstałą przez zawarcie małżeństwa, w

której na równi ze wspólnymi dziećmi należy traktować dzieci jednego z małżonków,

jeżeli są wychowywane w rodzinie lub stale w niej przebywają. W związku z tym

zaaprobował ocenę tego Sądu, iż przedmiotowy lokal służył zaspokojeniu potrzeb

rodziny powstałej przez zawarcie małżeństwa stron mimo, że uczestnik w nim nie

zamieszkiwał,

gdyż

przysługiwało

mu

spółdzielcze

prawo

do

innego

lokalu

mieszkalnego, który zarówno przed zawarciem małżeństwa z wnioskodawczynią jak i w

czasie jego trwania zajmował. Oddalił dalsze zarzuty apelującej dotyczące naruszenia

art. 5 k.c., art. 45 § 1 k.r.o. oraz art. 233 § 1 k.p.c.

W

skardze

kasacyjnej

wnioskodawczyni

określiła

zakres

zaskarżenia

postanowienia Sądu Okręgowego jako obejmujący je w części tj. w pkt I w części

dotyczącej uznania, że własnościowe spółdzielcze prawo do przedmiotowego lokalu

weszło w skład majątku wspólnego małżonków i podlega podziałowi oraz w pkt II i III.

Zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła naruszenia art. 215 § 2 pr. spółdź.

w związku z art. 26, 121 § 1, 123 § 2 k.r.o. przez błędną wykładnię polegającą na

uznaniu, że sam fakt nabycia własnościowego spółdzielczego prawa do lokalu

mieszkalnego w trakcie małżeństwa skutkuje zaliczeniem tego prawa do majątku

wspólnego małżonków bez względu na kwestię treści przydziału w zakresie faktycznego

korzystania z tego prawa do zaspokojenia potrzeb obojga małżonków oraz przez

niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, że spółdzielcze prawo do przedmiotowego lokalu

przysługiwało wspólnie wnioskodawczyni i uczestnikowi i służyło zaspokojeniu potrzeb

mieszkaniowych rodziny utworzonej przez zawarcie przez nich związku małżeńskiego.

Wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy

do ponownego rozpoznania Sądowi Okręgowemu lub jego uchylenie i orzeczenie co do

istoty sprawy, zgodnie z wnioskiem.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Mogące powstać na tle określonego w petitum skargi kasacyjnej zakresu

zaskarżenia postanowienia Sądu Okręgowego wątpliwości dotyczące objęcia nim

rozstrzygnięcia zawartego w pkt I postanowienia w całości czy też jedynie w części,

usuwa uzasadnienie przytoczonej w skardze podstawy oraz treść zawartych w niej

wniosków, które wskazują, że postanowienie to wnioskodawczyni zaskarżyła w całości.

Przepisy art. 215 § 2 i 3 pr. spółdź. były przepisami szczególnym w stosunku do

regulacji prawnych kodeksu rodzinnego i opiekuńczego normujących stosunki

majątkowe małżeńskie. Zgodnie z art. 215 § 2 pr. spółdź. – w jego brzmieniu

obowiązującym w dacie dokonania przez spółdzielnię przekształcenia przysługującego

wnioskodawczyni prawa na własnościowe prawo do lokalu - spółdzielcze prawo do

lokalu mieszkalnego przydzielone obojgu małżonkom lub jednemu z nich w czasie

trwania małżeństwa stawało się ich prawem wspólnym, niezależnie od pochodzenia

środków z jakich zostało nabyte. Było tak chociażby małżonkowie w chwili przydziału

podlegali rozłączności majątkowej. Również w sytuacji gdy wkład budowlany wniesiony

przez małżonka pochodził w całości z majątku odrębnego tego małżonka własnościowe

prawo do lokalu uzyskane w czasie małżeństwa w drodze przydziału dokonanego na

rzecz obojga lub jednego z nich dla zaspokojenia potrzeb rodziny stanowiło przedmiot

majątku wspólnego małżonków. Zgodnie z poglądem wyrażonym w uchwale pełnego

składu Izby Cywilnej z dnia 30 listopada 1974 r., III CZP 1/74 (OSNCP 1975, nr 3, poz.

37) wkład mieszkaniowy nie stanowił „przedmiotu”, w rozumieniu użytym w art. 33 pkt 3

kro - w jego pierwotnym brzmieniu - za który zostało nabyte spółdzielcze prawo do

lokalu. Nie miała więc do niego zastosowania wyrażona w nim zasada surogacji. Reguła

ta przyjęta została w judykaturze także w odniesieniu do własnościowego prawa do

lokalu uzyskanego na skutek przekształcenia lokatorskiego prawa do lokalu. Jak

wskazał Sąd Najwyższy w uchwale z dnia 14 sierpnia 1985 r., III CZP 41/85 (OSCNP

1986, nr 6, poz. 92) własnościowe prawo do lokalu uzyskane w trybie przekształcenia,

należącego do niego, przez jedno z małżonków w czasie trwania wspólności majątkowej

w drodze przydziału, uwzględniającego potrzeby, rodziny stanowi przedmiot majątku

wspólnego małżonków, także wówczas gdy wkład budowlany wniesiony przez niego w

czasie trwania małżeństwa pochodzi w całości z majątku odrębnego tego małżonka. U

podstaw tego stanowiska legła teza, iż uzyskane z przekształcenia własnościowe prawo

do lokalu ma w porównaniu do dotychczasowego lokatorskiego prawa niezbywalnego

odmienną treść, gdyż jest prawem zbywalnym. Mimo, że pośrednio wypływa ono

z posiadanego dotąd przez członka spółdzielni mieszkaniowej lokatorskiego prawa do

lokalu jest jakościowo nowym prawem. W tej sytuacji własnościowe prawo do lokalu

uzyskane z przekształcenia lokatorskiego prawa stanowiącego przedmiot majątku

odrębnego jednego z małżonków może – mimo wydania przydziału na rzecz tego

małżonka - wejść skład majątku wspólnego obojga małżonków.

Argumentacja prowadząca w drodze wykładni logicznej do przedstawionych

wniosków,

odzwierciedlająca

zarazem

przyczyny

ustanowienia

obligatoryjnie

powstającej (art. 215 § 2) i przymusowo istniejącej (art. 215 § 3) wspólności

spółdzielczego prawa do lokalu, odwoływała się do uwarunkowań ekonomicznych,

względów społecznych, dobra rodziny oraz zasady równości praw małżonków.

Odrzucając pogląd, że spółdzielcze prawo do lokalu mieszkalnego nabyte w zamian za

majątek odrębny jednego z małżonków stanowi przedmiot tego majątku, Sąd Najwyższy

w uzasadnieniu powołanej uchwały z dnia 30 listopada 1974 r. stwierdził, że taka

wykładnia oparta na przesłankach formalno – dogmatycznych nie dawałaby się

pogodzić z tymi względami. Trudno w szczególności przyjąć, w sytuacji gdy wpłata

wkładu mieszkaniowego stanowi tylko cząstkę kosztów budowy mieszkania, których

resztę pokrywa początkowo kredyt państwowy, a w ostatecznym rachunku wpłaty

ratalne małżonków, by państwo dokonywało tego tylko w interesie jednego małżonka.

Wskazał nadto, że nie można też przejść do porządku dziennego nad tym, iż między

wysokością sfinansowanego przez małżonka z majątku odrębnego wkładu a rynkową

wartością uzyskanego w wyniku przekształcenia zbywalnego prawa zachodzi istotna

różnica na korzyść tego drugiego, a interes społeczny przemawia za tym, żeby

uzyskany przyrost wartości został zaliczony na korzyść rodziny (uzasadnienie uchwały z

dnia 14 sierpnia 1985 r.).

Niewątpliwym jest, iż celem unormowań art. 215 § 2 i 3 pr. spółdź. było

rozszerzenie liczby przypadków w których spółdzielcze prawo do lokalu mogło stanowić

majątek wspólny małżonków, co było związane z obowiązującą na podstawie prawa

spółdzielczego oraz na podstawie przepisów prawa lokalowego zasadą jednego

mieszkania dla jednej rodziny lub osoby. Zasada ta przesłała obowiązywać w

odniesieniu do własnościowego prawa do mieszkania wraz z uchyleniem przepisu art.

206 pr. spółdź ustawą z dnia 7 lipca 1994 r. zmieniającą ustawę – prawo spółdzielcze

(Dz. U. Nr 90, poz. 419), zaś w odniesieniu do lokatorskiego prawa do lokalu po

uchyleniu art. 218 a pr. spółdź. przez ustawę z dnia 15 grudnia 2000 r. o spółdzielniach

mieszkaniowych (tekst jedn. Dz. U. z 2003 r. Nr 1116, poz. 27), która weszła w życie

dnia 24 kwietnia 2001 r. Przepis art. 215 pr. spółdź obowiązywał jednak nadal do dnia

15 stycznia 2003 r., kiedy to weszła w życie ustawa z dnia 19 grudnia 2002 r. o zmianie

ustawy o spółdzielniach mieszkaniowych, która uchyliła dział IV tytułu II części I ustawy

o prawo spółdź.

Skutki nabycia przez małżonków własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego

przed wejściem w życie ustawy o spółdzielniach mieszkaniowych oraz charakter

wspólności tego prawa podlegają ocenie według zasad określonych w obowiązującym

wówczas przepisie art. 215 § 2 pr. spółdź.

Z dniem uchylenia tego przepisu, przysługujące na podstawie art. 215 § 2 pr.

spółdź., wspólnie obojgu małżonkom, spółdzielcze własnościowe prawo do lokalu

mieszkalnego poddane zostało z mocy ustawy reżimowi obowiązującego ich w tej dacie

ustroju majątkowego. Jeżeli więc małżonkowie pozostawali wówczas w ustroju

ustawowej wspólności majątkowej, prawo to stało się przedmiotem ich wspólności

łącznej według norm regulujących ustawową wspólność małżeńską (uchwała Sądu

Najwyższego z dnia 11 lutego 2005 r., III CZP 79/04, OSNC 2005, nr 12, poz. 206).

W piśmiennictwie przedmiotu trafnie podnosi się, że kreowanie przymusowej

wspólności prawa do mieszkania, może powodować trudności w dokonywaniu rozliczeń

z tytułu podziału wspólnego prawa w sposób, który rekompensowałby małżonkowi utratę

udziału we wspólnym prawie a równocześnie nie powodowałoby obciążeń drugiego

małżonka ponad jego realne możliwości. Nakazuje to zachowanie właściwej ostrożności

w ustanawianiu małżeńskiej wspólności prawa do mieszkania powstającej obligatoryjnie

bez względu na stosunki majątkowe między małżonkami i niezależnie od środków na

wydatkowanie prawa.

Na płaszczyźnie wykładni ustanawiających taką wspólność przepisów art. 215 § 2

do 4 pr. spółdź. postulat ten realizuje się poprzez taką ich interpretację, która przy

zachowaniu jej naczelnego założenia jakim jest zasada dobra rodziny, uwzględnia

równocześnie

zróżnicowane

uwarunkowania

konkretnych

stanów

faktycznych,

dopuszczając wyjątki od przewidzianych w nich zasad.

Wyrazem takiego podejścia w judykaturze jest stanowisko wyrażone w wyroku z

dnia 31 października 1983 r., IV CR 376/83, (OSPiKA 1984, nr 4, poz. 82), w którym

odnosząc się do wynikającej z art. 215 § 4 pr. spółdź. obligatoryjnej wspólności wkładu

mieszkaniowego lub budowlanego Sąd Najwyższy stwierdził, że zasada w nim

wyrażona (od której przepis ten nie przewidywał wyjątków) dotyczy tylko sytuacji

typowej, gdy małżonkom nie przysługiwało prawo do dwóch lub więcej lokali

mieszkalnych, w związku z tym oboje oczekiwali na przydział lokalu, który miał być ich

wspólnym mieszkaniem. Wtedy natomiast, gdy małżonkowie z przyczyn uzasadnionych

mieli osobne miejsca zamieszkania, z tym że jeden z nich miał zaspokojone potrzeby

mieszkaniowe w miejscowości w której przebywał z zamiarem stałego pobytu, drugi zaś

ubiegał się o przydział mieszkania spółdzielczego wkład wraz ze związanymi z nim

uprawnieniami należał w drodze wyjątku od zasady określonej w art. 215 § 4 pr.

spółdzielczego do drugiego małżonka.

Małżeńska łączna wspólność spółdzielczego prawa do lokalu mieszkalnego

powstawała obligatoryjnie i istniała przymusowo na zasadach określonych w art. 215 § 2

i 3 pr. spółdź. jeżeli łącznie spełnione były przesłanki konstytutywnego nabycia tego

prawa w czasie trwania małżeństwa i w celu zaspokojenia potrzeb rodziny. Przepis art.

215 § 2 pr. spółdź. nie wyłączał przy tym uzyskania przydziału lokalu dla zaspokojenia

potrzeb mieszkaniowych jednego małżonka ze względu na osobne zamieszkanie z

przyczyn usprawiedliwionych np. miejscem zatrudnienia, czy faktyczną separacją.

Mieszkanie mające służyć zaspokojeniu potrzeb rodziny w rozumieniu tego

przepisu to mieszkanie zaspakajające potrzeby mieszkaniowe rodziny stale w nim

zamieszkującej, stanowiące jej centrum życiowe. Rodziną w rozumieniu art. 215 § 2 pr.

spółdzielczego jest rodzina, którą małżonkowie założyli przez swój związek, a którą w

tym znaczeniu są sami małżonkowie jeśli są bezdzietni albo małżonkowie oraz dzieci,

wobec których oboje są zobowiązani do utrzymania i wychowania (art. 23 i 27 k.r.o.).

Ocena przynależności do majątków małżonków spółdzielczego własnościowego

prawa do lokalu mieszkalnego dokonywana w oparciu o przesłanki określone w art. 215

§ 2 pr. spółdzielczego wymaga szczególnej wnikliwości w ustaleniach faktycznych w

sytuacjach określonych przez Sąd Najwyższy w powołanym wcześniej wyroku z dnia 31

października 1983 r. jako nietypowe. Są to sytuacje wykraczające poza cel ustanowionej

w art. 215 § 2 pr. spółdź. ochrony prawnej rodziny, realizujący się przez stworzenie

niezbędnych podstaw jej funkcjonowania w postaci mieszkania, które niezależnie od

tego do kogo z formalno – prawnego punktu widzenia należy, jako przeznaczone do

zaspokojenia potrzeb mieszkaniowych jej członków - jest dobrem całej rodziny.

W przypadku, gdy każde z małżonków w dacie zawarcia małżeństwa miało

zaspokojone potrzeby mieszkaniowe, zaś w czasie jego trwania doszło do nabycia

przez jedno z nich w drodze przekształcenia na prawo własnościowe spółdzielczego

prawa do lokalu mieszkalnego, ocena celu nabycia tego prawa jako służącego

zaspokojeniu potrzeb założonej przez nich rodziny, nie może pomijać dokonanego przez

małżonków, w ramach przysługującej im swobody decydowania, wyboru modelu jej

funkcjonowania.

W okolicznościach przedmiotowej sprawy, jak wynika to z ustaleń dotyczących

przebiegu małżeństwa stron, przyjęty przez nie model funkcjonowania założonej rodziny

zakładał oddzielne zamieszkanie małżonków w lokalach wcześniej, przed małżeństwem

przez nich zajmowanych i stan taki istniał w dacie uzyskania przez wnioskodawczynię

własnościowego prawa do lokalu zajmowanego przez nią i jej dzieci z poprzedniego

małżeństwa. Podejmując następnie decyzję o wspólnym zamieszkaniu strony uczyniły

ośrodkiem ich wspólnego życia mieszkanie należące do uczestnika, pozostawiając

mieszkanie wnioskodawczyni zgodnie z jego dotychczasowym przeznaczeniem

zaspokojeniu potrzeb jej pierwotnej rodziny.

Trafnie podnosi skarżąca, w ramach sformułowanych w skardze zarzutów

naruszenia prawa materialnego, że w tym stanie rzeczy, podjęta przez oba Sądy

orzekające bez uwzględnienia tych okoliczności, jedynie w oparciu o szeroko rozumiane

pojecie rodziny, obejmujące także samodzielne już dzieci z jej pierwszego małżeństwa,

kwalifikacja przedmiotowego prawa do lokalu jako wspólnego prawa obojga małżonków

jest oceną niepełną a przez to wadliwą, a tym samym doszło do nieprawidłowego

zastosowania art. 215 § 2 pr. spółdź.

Podstawę przynależności do majątków małżonków spółdzielczego prawa do

lokalu mieszkalnego nie mającego rodzinnego przeznaczenia stanowią ogólne

unormowania kodeksu rodzinnego i opiekuńczego. W sytuacji gdy przekształceniu na

prawo własnościowe, nie mające takiego przeznaczenia, uległo lokatorskie prawo do

lokalu stanowiące majątek odrębny jednego małżonka, prawo to, będące kontynuacją

poprzednio przysługującego mu prawa do lokalu, pozostaje nadal składnikiem jego

majątku odrębnego, a ewentualna dopłata dokonana na jego przekształcenie ze

środków majątku wspólnego stanowi nakład z tego majątku na majątek odrębny,

podlegający rozliczeniu na podstawie art. 45 k.r.o.

W tym stanie rzeczy konieczne i uzasadnione stało się uchylenie zaskarżonego

postanowienia i przekazanie sprawy Sądowi Okręgowemu do ponownego rozpoznania

przy uwzględnieniu zawartych w niniejszym wyroku wskazań co do wykładni

omówionych w nim przepisów prawa, o czym orzeczono na podstawie art. 398 15 § 1

k.p.c.