IV CSK 596/14 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt IV CSK 596/14 POSTANOWIENIE Dnia 14 kwietnia 2015 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Maria Szulc w sprawie z powództwa Fabryki […] Z. D. i Wspólnicy Spółki Jawnej z siedzibą w S.‎przeciwko S. […] Spółce Akcyjnej Spółce Komandytowej z siedzibą w P.‎o zapłatę,‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 14 kwietnia 2015 r.,‎na skutek skargi kasacyjnej strony powodowej od wyroku Sądu Apelacyjnego w […]‎z dnia 26 marca 2014 r., sygn. akt I ACa […], odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.

UZASADNIENIE

Skarga kasacyjna jest szczególnym środkiem odwoławczym, którego wymogi określa art. 3984 § 1 i 2 k.p.c. wskazując na jej cechy konstrukcyjne i nakładając na skarżącego obowiązek zawarcia w skardze wniosku o przyjęcie do rozpoznania oraz jego uzasadnienia. Sąd Najwyższy w ramach przedsądu bada tylko wskazane w skardze kasacyjnej okoliczności uzasadniające jej przyjęcie do rozpoznania, a nie podstawy kasacyjne i ich uzasadnienie, zaś cel wymagania przewidzianego w art. 3984 § 2 k.p.c. może być osiągnięty jedynie przez powołanie i uzasadnienie przez skarżącego istnienia przesłanek o charakterze publicznoprawnym.

W wypadku powołania we wniosku przesłanki określonej w art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c. należy sformułować zagadnienie prawne oraz przedstawić odrębną, pogłębioną argumentację prawną wskazującą na zaistnienie powołanej okoliczności uzasadniającej przyjęcie skargi do rozpoznania (postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 10 maja 2001 r., II CZ 35/01, OSNC 2002, nr 1, poz. 11, z dnia 11 stycznia 2002 r., III CKN 570/01 OSNC 2002, nr 12, poz. 151, z dnia 23 listopada 2010 r., II CSK 344/10, nie publ.). W ocenie Sądu Najwyższego powołana przesłanka nie została wykazana, bowiem wskazanych wyżej wymagań skarżąca nie spełniła.

Zasadniczy przedstawiony problem prawny został sformułowany tak szeroko i może odnosić się do tak wielu stanów faktycznych, że nie jest możliwa odpowiedź na postawione pytanie, a więc nie odpowiada on wymogowi sformułowania zagadnienia „do rozstrzygnięcia” (art. 390 § 1 k.p.c.), czyli wyznaczającego dwie możliwe odpowiedzi. Ponadto samo pozbawienie właściciela możliwości korzystania z nieruchomości, inaczej niż przez posiadanie samoistne, nie stanowi szkody, jak zdaje się twierdzić skarżąca, a jest zdarzeniem, które może - ale nie musi - taką szkodę spowodować.

Szkodę w postaci damnum emergens stanowi różnica między stanem majątku poszkodowanego, który powstał po nastąpieniu zdarzenia sprawczego, a stanem, który by istniał bez tego zdarzenia i udowodnienie tej okoliczności spoczywa na powodzie, przy czym rozumienie pojęcia „szkoda” jest tożsame na gruncie art. 471 k.c. i art. 486 § 1 k.c. Strony wiązał stosunek obligacyjny, a więc odwołanie się do art. 224 § 2 k.c. i 225 k.c., które są instytucją prawa rzeczowego, nie może być uzasadnione. Wynagrodzenie za korzystanie z nieruchomości i odszkodowanie za szkodę poniesioną przez dłużnika, o którym mowa w art. 486 § 1 k.c. są odmiennymi instytucjami prawnymi, których zastosowanie wymaga wykazania odmiennych przesłanek.Z tych względów brak jest podstaw do przyjęcia, że skarżąca wykazała omawianą przesłankę, wobec czego należało odmówić przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania (art. 3989 § 2 k.p.c.). [l.n]