IV CSK 593/10 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt IV CSK 593/10

POSTANOWIENIE

Dnia 29 marca 2011 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Mirosława Wysocka

w sprawie z powództwa P. C.

przeciwko Skarbowi Państwa - Zakładowi Karnemu w C.

o zapłatę,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 29 marca 2011 r.,

na skutek skargi kasacyjnej powoda

od wyroku Sądu Apelacyjnego

z dnia 15 kwietnia 2010 r.,

I. odrzuca skargę;

II. oddala wniosek adw. J. K. o przyznanie kosztów

pomocy prawnej udzielonej powodowi w postępowaniu

kasacyjnym;

III. oddala wniosek Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa

o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego.

Uzasadnienie

Powód P. C. wniósł od wyroku Sądu Apelacyjnego z dnia 15 kwietnia 2010 r.

oddalającego jego apelację od wyroku Sądu Okręgowego w Ł. z dnia 19 listopada

2009 r., którym oddalono powództwo o zapłatę przeciwko Skarbowi Państwa Zakładowi Karnemu w C., skargę kasacyjną, zarzucając zaskarżonemu orzeczeniu

naruszenie prawa materialnego - art. 24 i 448 k.c., jak również naruszenie

przepisów prawa procesowego, których nie wskazał. Wnosząc o przyjęcie skargi

do rozpoznania skarżący powołał się na jej oczywistą zasadność, twierdzenia tego

nie uzasadniając.

Zarządzeniem z dnia 5 października 2010 r. pełnomocnik powoda został

wezwany do uzupełnienia braku formalnego skargi przez przedstawienie

uzasadnienia wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania w terminie tygodniowym

pod rygorem jej odrzucenia.

W wykonaniu zarządzenia pełnomocnik powoda w piśmie procesowym

z dnia 14 października 2010 r., skierowanym do Sądu Apelacyjnego, przedstawił

argumentację

dotyczącą

jednego

z

podniesionych

w

skardze

zarzutów

procesowych, nie odnosząc się przy tym do żadnego konkretnego przepisu, który

miałby zostać naruszony. W piśmie tym pełnomocnik powoda, podsumowując

swoje wywody, podniósł, że Sąd Najwyższy powinien wypowiedzieć się czy

przedstawione w skardze okoliczności mogły „skutkować oddaleniem powództwa”.

Skarga została przedstawiona Sądowi Najwyższemu, który zważył, co

następuje:

Zgodnie z art. 3984 § 2 k.p.c. skarga kasacyjna obok wniosku o przyjęcie jej

do rozpoznania powinna także zawierać uzasadnienie wniosku. Ponieważ skarga

nie spełniała tego wymagania pełnomocnik powoda został, zgodnie z art. 398 6 § 1

k.p.c., wezwany zarządzeniem Przewodniczącego w Sądzie odwoławczym do

uzupełnienia braku skargi w tym zakresie. Mimo wezwania, pełnomocnik wady tej

jednak nie usunął i nie przedstawił uzasadnienia wniosku. W piśmie złożonym

w wykonaniu zarządzenia nie można doszukać się niczego, co mogłoby zostać

uznane za argumentację prawną dotyczącą przesłanki oczywistej zasadności

skargi (art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.). Pełnomocnik skarżącego w piśmie tym ograniczył

się

wyłącznie

do

odniesienia

się

do jednego

z zarzutów procesowych

sformułowanych w skardze, czyniąc to w sposób właściwy i typowy dla

uzasadnienia jej podstaw. Jedynie na marginesie można dodać, że zarzut ten był

nieskuteczny, zważywszy, że został on sformułowany bez nawiązania do

konkretnego przepisu prawa, który miałby zostać naruszony.

Wobec nieusunięcia w wyznaczonym terminie braku formalnego skargi

podlegała ona odrzuceniu na podstawie art. 398 6 § 2 k.p.c. Skoro Sąd drugiej

instancji skargi nie odrzucił, uczynił to zgodnie z art. 3986 § 3 k.p.c. Sąd Najwyższy.

Wniosek pozwanego o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego

zgłoszony w odpowiedzi na skargę ulegał oddaleniu wobec powiązania go

wyłącznie z wnioskiem o odmowę przyjęcia skargi do rozpoznania i sformułowanym

na wypadek jego nieuwzględnienia wnioskiem o oddalenie skargi.

Wniosek pełnomocnika z urzędu o zasądzenie od Skarbu Państwa kosztów

nie opłaconej pomocy prawnej zawarty w skardze podlegał oddaleniu wobec tego,

że sporządzenie skargi kasacyjnej dotkniętej brakiem formalnym, który nie został,

mimo wezwania, usunięty, nie może być uznane za udzielenie takiej pomocy.

Czynności

adwokata

ustanowionego

z

urzędu

sprzeczne

z

zasadami

profesjonalizmu nie uzasadniają przyznania mu kosztów nie opłaconej pomocy

prawnej, na co Sąd Najwyższy zwracał wielokrotnie uwagę (por. m.in.

postanowienie SN z 12 lutego 1999 r., II CKN 341/98, OSNC 1999, nr 6, poz. 123).