IV CSK 579/15 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt IV CSK 579/15 POSTANOWIENIE Dnia 23 lutego 2016 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Krzysztof Strzelczyk w sprawie z wniosku E. […] Spółki Akcyjnej w G.‎przy uczestnictwie M. B. i G. B.‎o zasiedzenie służebności przesyłu,‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 23 lutego 2016 r.,‎na skutek skargi kasacyjnej uczestników postępowania od postanowienia Sądu Okręgowego w S.‎z dnia 31 marca 2015 r., sygn. akt IV Ca […], 1) odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, 2) zasądza od uczestników na rzecz wnioskodawcy kwotę 120 (sto dwadzieścia) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

UZASADNIENIE

Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona (art. 3989 § 1 k.p.c.). Cel wymagania przewidzianego w art. 3984 § 2 k.p.c. może być osiągnięty tylko wtedy, gdy skarżący powoła i uzasadni istnienie przesłanek o charakterze publicznoprawnym, które będą mogły stanowić podstawę oceny skargi kasacyjnej pod kątem przyjęcia jej do rozpoznania.

Na tych jedynie przesłankach może zostać oparte rozstrzygnięcie Sądu Najwyższego w kwestii przyjęcia bądź odmowy przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.Uczestnicy postępowania M. B. i G. B. wnieśli skargę kasacyjną od postanowienia Sądu Okręgowego w S. z dnia 31 marca 2015 r. w sprawie z wniosku E. […] Spółki Akcyjnej w G. o zasiedzenie służebności.Wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania został oparty na przesłankach przewidzianych w art. 3989 § 1 pkt 1, 2 i 4 k.p.c. Skarżący wskazali, że w związku z niniejszą sprawą na tle przepisów art. 3051 – 3054 k.c. budzi wiele kontrowersji i rozbieżności interpretacyjnych możliwość zasiedzenia służebności odpowiadającej służebności uregulowanej dopiero w tych przepisach, a także czy możliwe jest na gruncie obowiązujących przepisów stwierdzenia zasiedzenia służebności gruntowych odpowiadających w swej treści służebności przesyłu na rzecz przedsiębiorcy (a nie na rzecz właściciela nieruchomości władnącej), pomimo braku podstaw materialno-prawnych regulujących taką instytucję.

Zdaniem skarżących, na tym tle powstało wiele rozbieżności i wątpliwości. Ponadto skarżący wskazali, że z uwagi na uchybienia Sądu drugiej instancji skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zgodnie z utrwalonym w orzecznictwie Sądu Najwyższego stanowiskiem, jeżeli skarżący powołuje się na oczywistą zasadność skargi kasacyjnej jako przesłankę wniosku o jej przyjęcie do rozpoznania, skarżący powinien w oddzielnym wywodzie prawnym wykazać, że w sprawie doszło do kwalifikowanego, tj. oczywistego naruszenia prawa, widocznego od razu, bez potrzeby głębszej analizy oraz, że w wyniku takiego naruszenia prawa zapadł w Sądzie drugiej instancji wyrok oczywiście wadliwy (por. np. postanowienia Sądu Najwyższego z 5 października 2007 r., III CSK 216/07, niepubl.; z dnia 20 czerwca 2007 r., II CSK 184/07, niepubl.; z dnia 26 czerwca 2012 r., III CSK 121/12, niepubl.; z dnia 4 grudnia 2012 r., I CSK 302/12, niepubl.; z dnia 11 marca 2014 r., III SK 65/11, niepubl.).Przyjmuje się w orzecznictwie Sądu Najwyższego, że jeżeli skarżący jako przesłankę uzasadniającą przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania wskazuje występowanie w sprawie istotnego zagadnienia prawnego, to powinien zagadnienie to przedstawić z przez jego sformułowanie z przytoczeniem przepisów prawa, na tle których ono powstało, przytoczyć argumenty prawne prowadzące do rozbieżnych ocen prawnych, a także wykazać, że jest to zagadnienie, którego rozwiązanie jest istotne nie tylko dla rozstrzygnięcia rozpoznawanej sprawy, lecz także dla praktyki sądowej (por. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 10 maja 2001 r., II CZ 35/01, OSCN 2002, nr 1, poz. 11; z dnia 3 października 2002 r., II CKN 447/01, niepubl.; z dnia 14 grudnia 2004 r., III CK 585/04, niepubl.; z dnia 4 sierpnia 2006 r., III CZ 47/06, niepubl.; z dnia 22 listopada 2007 r., I CSK 326/07, niepubl.; z dnia 26 czerwca 2008 r., I CSK 108/08, niepubl.; z dnia 18 września 2012 r., II CSK 179/12, niepubl.; z dnia 24 kwietnia 2014 r., II CSK 600/13, niepubl.).Jak zostało też przyjęte w orzecznictwie Sądu Najwyższego, jeżeli skarżący powołuje się na przesłankę przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, jaką jest potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, powinien wykazać, że wskazany przepis prawa, mimo że budzi wątpliwości, nie doczekał się wykładni bądź niejednolita jego wykładnia wywołuje rozbieżności w orzecznictwie sądów, które należy przytoczyć, jak też, że dokonanie wykładni jest niezbędne do rozstrzygnięcia sprawy (por. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 15 października 2002 r., II CZ 102/02; z dnia 28 marca 2007 r., II CSK 84/07, niepubl.; z dnia 11 stycznia 2008 r., I UK 283/07; z dnia 8 lipca 2008 r., I CSK 111/08; z dnia 26 kwietnia 2012 r., III SK 43/11, niepubl.; z dnia 24 kwietnia 2014 r., II CSK 600/13, niepubl.).

Skarżący nie wykazali powołanych we wniosku przesłanek przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania. Nie sprecyzowali zagadnienia prawnego, jedynie w sposób ogólny wskazali na kwestie związane z zasiedzeniem służebności i stwierdzeniem zasiedzenia służebności gruntowych odpowiadających służebności przesyłu na rzecz przedsiębiorstwa przesyłowego. Nie zostało także wyjaśnione w oddzielnym wywodzie prawnym, na czym polegają rozbieżności w orzecznictwie sądów, na które powołano się w skardze, m.in. co do oceny dobrej lub złej wiary posiadacza służebności, zwłaszcza że zagadnienie dotyczące możliwości zasiedzenia służebności o treści odpowiadającej służebności przesyłu na rzecz przedsiębiorstwa przesyłowego przed dniem 3 sierpnia 2008 r. zostało dostatecznie wyjaśnione w orzecznictwie Sądu Najwyższego (por. m.in. uchwały Sądu Najwyższego: z dnia 7 października 2008 r., III CZP 89/08, BSN z 2008, nr 10, s. 7; z dnia 22 maja 2013 r., III CZP 18/13;

OSNC 2013, nr 12, poz. 139; oraz wyroki z dnia 22 lipca 2010 r., I CSK 606/09, niepubl.; z dnia 6 lutego 2013 r., V CZK 129/12, niepubl.; z dnia 18 września 2014 r., V CZK 553/13, niepubl.). Trzeba też uznać brak precyzyjnych i przekonujących argumentów, które mogłyby potwierdzać oczywistą zasadność skargi kasacyjnej.Mając powyższe na uwadze, Sąd Najwyższy na podstawie art. 3989 § 1 i 2 k.p.c. odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.Sąd Najwyższy o kosztach postępowania kasacyjnego orzekł jak w sentencji pkt 2 na podstawie art. 520 § 2 k.p.c. w zw. z art. 39821 k.p.c. i art. 391 § 1 oraz § 7 pkt 3, § 12 ust 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz.

U. z 2013 r. poz. 490. zm.: Dz.U. z 2015 r. poz. 617). l.n