IV CSK 562/08 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt IV CSK 562/08

POSTANOWIENIE

Dnia 23 kwietnia 2009 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Iwona Koper (przewodniczący)

SSN Zbigniew Kwaśniewski (sprawozdawca)

SSN Dariusz Zawistowski

ze skargi wnioskodawczyni

o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym postanowieniem

Sądu Okręgowego w Z.

z dnia 27 lutego 2003 r., w sprawie z wniosku Janiny F.

przy uczestnictwie Anny P., Piotra S., Leona F. i Genowefy S.

o rozgraniczenie,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 23 kwietnia 2009 r.,

skargi kasacyjnej wnioskodawczyni

od postanowienia Sądu Okręgowego

z dnia 21 lutego 2008 r.,

oddala skargę kasacyjną.

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 30 października 2002 r., Sąd Rejonowy dokonał

rozgraniczenia w sposób opisany w pkt I sentencji. Apelację wnioskodawczyni

oddalił

Sąd

Okręgowy

postanowieniem

z

dnia

lutego

2003

r.

Wnioskodawczyni wniosła skargę o wznowienie postępowania opartą na

ujawnieniu nowych okoliczności i środków dowodowych, mogących mieć wpływ

na wynik sprawy. Skargę tę oddalił Sąd Rejonowy postanowieniem z dnia

14 listopada 2007 r. Wniesioną od tego ostatniego postanowienia apelację

wnioskodawczyni uwzględnił Sąd Okręgowy w ten sposób, że postanowieniem z

dnia 17 stycznia 2008 r. uchylił zaskarżone postanowienie i zniósł postępowanie

przed Sądem pierwszej instancji oraz przejął sprawę według właściwości do

własnego rozpoznania. Uznał, że właściwym do orzekania w przedmiocie

wznowienia był Sąd Okręgowy, który ostatnio orzekał co do istoty spawy oddalając

apelację.

Po

rozpoznaniu

skargi

o

wznowienie

postępowania

zakończonego

prawomocnym postanowieniem w sprawie o rozgraniczenie, Sąd Okręgowy

postanowieniem z dnia 21 lutego 2008 r. oddalił skargę uznając, że wskazywany

przez skarżącą nowy środek dowodowy nie miał wpływu na wynik sprawy,

ponieważ rozgraniczenia dokonano zgodnie z danymi z ewidencji gruntów, a

istnienie bądź nieistnienie studzienki nie miało wpływu na ustalenie granicy w

poprzednim postępowaniu.

Postanowienie z dnia 21 lutego 2008 r. oddalające skargę zostało

zaskarżone apelacją wnioskodawczyni. Postanowieniem z dnia 20 marca 2008 r.

Sąd Okręgowy odrzucił tę apelację, a zażalenie wnioskodawczyni na to

postanowienie, zostało odrzucone postanowieniem Sądu Okręgowego z dnia 10

kwietnia 2008 r.

W tej sytuacji wnioskodawczyni wniosła skargę kasacyjną na

postanowienie Sądu Okręgowego z dnia 21 lutego 2008 r. oddalające jej skargę

o wznowienie postępowania.

Opierając skargę kasacyjną na zarzutach mieszczących się w ramach

drugiej podstawy kasacyjnej wnioskodawczyni zarzuciła obrazę:

-

art. 413 k.p.c. w zw. z art. 48 § 3 k.p.c. uzasadnioną tożsamością osoby

sędziego referenta w tej sprawie oraz w poprzedniej sprawie o wznowienie

postępowania;

-

art. 412 § 2 w zw. z art. 403 § 2 k.p.c. przez oddalenie skargi, pomimo,

że niewykazanie by nowo wykryty dowód mógł mieć wpływ na wynik

sprawy powinno skutkować odrzuceniem skargi;

-

art. 412 § 2 przez oddalenie skargi, pomimo, że mapa melioracyjna mogła

mieć wpływ na wynik poprzedniego postępowania bo pozwalałaby na

uzupełnienie braku danych geodezyjnych;

-

art. 412 § 1 i 2 i art. 406 k.p.c. w zw. z art. 227 k.p.c., art. 235 k.p.c. przez

nieprzeprowadzenie dowodów wnioskowanych na rozprawie w dniu 21

lutego 2008 r.

W

uzasadnieniu

skargi

kasacyjnej

wnioskodawczyni

że dopuszczenie dowodów w postaci mapy melioracyjnej oraz opinii

wywodzi,

biegłego

geodety mogło mieć wpływ na wynik rozpoznawanej przez Sąd Rejonowy sprawy

oznaczonej sygnaturą I Ns /…/.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie wobec braku w niej

uzasadnionych podstaw.

Nietrafny okazał się najdalej idący zarzut naruszenia art. 413 k.p.c. w zw.

z art. 48 § 3 k.p.c., który, gdyby okazał się prawdziwy, to skutkowałby

nieważnością postępowania na podstawie art. 379 pkt 4 k.p.c. Przepis art. 48 § 3

k.p.c. wyłącza możliwość orzekania co do skargi o wznowienie postępowania przez

takiego sędziego, który brał udział w wydaniu orzeczenia objętego skargą

o wznowienie. Również z mocy art. 413 k.p.c. wyłączony od orzekania

w postępowaniu ze skargi o wznowienie jest taki sędzia, którego udziału lub

zachowania się w procesie poprzednim dotyczy skarga. Wbrew twierdzeniom

wnioskodawczyni, sytuacja opisana w hipotezach norm prawnych obu ostatnio

wymienionych artykułów nie wystąpiła w stanie faktycznym niniejszej sprawy.

Skarga o wznowienie postępowania wniesiona została od prawomocnego

postanowienie Sądu Rejonowego w J.

z dnia 30 października 2002 r., którym

dokonano rozgraniczenia nieruchomości oznaczonych w jego sentencji. Sąd I

instancji orzekał w składzie jednoosobowym w osobie sędziego SR Teresy W.

Natomiast apelację od tego postanowienia oddalił Sąd II instancji postanowieniem z

dnia 27 lutego 2003 r., orzekający w składzie trzyosobowym z udziałem sędziów

Sądu Okręgowego w osobach: J. Ż., B. K. i I. L. Żaden z wymienionych dotychczas

sędziów orzekających w obu instancjach w sprawie o rozgraniczenie nie orzekał

później w sprawie ze skargi o wznowienie postępowania w prawomocnie

zakończonej sprawie o rozgraniczenie. Świadczą o tym nazwiska sędziów

zasiadających w składach orzekających i ferujących orzeczenia w sprawie ze skargi

o wznowienie postępowania a wskazane w postanowieniu z dnia 14 listopada

2007 r., w postanowieniu z dnia 17 stycznia 2008 r., w postanowieniu z dnia 21

lutego 2008 zaskarżonym obecnie skargą kasacyjną, oraz w postanowieniu z dnia

20 marca 2008 r. W wydaniu trzech ostatnio wymienionych postanowień brał udział

ten sam sędzia, a mianowicie SSO M. L., jednakże każde z orzeczeń ferowane

przez skład Sądu z jego udziałem zapadło w postępowaniu ze skargi o wznowienie

postępowania, a nie w postępowaniu o rozgraniczenie, w którym wydane

prawomocne

postanowienie

zostało

zaskarżone

skargą

o

wznowienie

postępowania.

Badanie przesłanek określonych w przepisach art. 48 § 3 k.p.c. i art. 413

k.p.c. w okolicznościach stanu faktycznego tej sprawy nie potwierdziło więc

naruszenia którejkolwiek z obu norm prawnych, co wyłącza wystąpienie

nieważności postępowania z przyczyny wskazanej w art. 379 pkt 4 k.p.c.

Również pozostałe zarzuty skargi kasacyjnej okazały się chybione.

Nietrafny okazał się zarzut naruszenia art. 412 § 2 k.p.c. w zw. z art. 403 § 2

k.p.c. uzasadniony wadliwością zaskarżonego orzeczenia oddalającego skargę,

zamiast jej odrzucenia. Wbrew stanowisku skarżącej, skarga w brzmieniu

w sformułowanym przez skarżącą została oparta na ustawowej podstawie

wznowienia określonej w art. 403 § 2 k.p.c., co wyłączało możliwość jej odrzucenia

z mocy art. 410 § 1 k.p.c. Dopiero po przejęciu sprawy do własnego rozpoznania

postanowieniem z dnia 17 stycznia 2008 r., i po ponownym rozpoznaniu sprawy na

nowo w granicach zakreślonych podstawą wznowienia (art. 412 § 1 k.p.c.), a więc i

po dokonaniu merytorycznej oceny wskazanej podstawy wznowienia, Sąd drugiej

instancji doszedł do wniosku, że skarżąca nie wykazała, aby wystąpiła wskazana

przez nią ustawowa podstawa wznowienia, ponieważ w jego ocenie nowy dowód

nie

mógł

mieć

wpływu

na

wynik

prawomocnie

zakończonej

sprawy

o

rozgraniczenie. Oddalenie skargi o wznowienie postępowania nastąpiło więc po

ponownym rozpoznaniu sprawy i ze stosownym uwzględnieniem wskazanych przez

Sąd okoliczności, co przesądza o prawidłowości wydanego orzeczenia bez

naruszenia art. 412 § 2 k.p.c. w zw. z art. 403 § 2 k.p.c.

Kolejny zarzut naruszenia art. 412 § 2 k.p.c. uzasadniony twierdzeniem,

że mapa melioracyjna mogła mieć wpływ na wynik poprzedniego postępowania,

sprowadza się w istocie do bezskutecznej w postępowaniu kasacyjnym próby

zakwestionowania oceny dowodu z opinii biegłego dokonanej przez Sąd drugiej

instancji. Zarzut ten nie mógł odnieść zamierzonego przez skarżącą skutku, a to z

mocy art. 3983 § 3 k.p.c. w zw. z art. 13 § 2 k.p.c., ponieważ podstawą skargi

kasacyjnej nie mogą być zarzuty dotyczące m.in. oceny dowodów.

Wreszcie, ostatni z zarzutów a mianowicie naruszenia art. 412 § 1 i 2 i art.

406 k.p.c. w zw. z art. 227 k.p.c. i art. 235 k.p.c. okazał się bezzasadny, ponieważ

nieprzeprowadzenie dowodów w następstwie oddalenia wniosków dowodowych

wnioskodawczyni stanowi suwerenną decyzję jurysdykcyjną orzekającego Sądu,

który w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia wskazał na argumenty

uzasadniające oddalenie tych wniosków dowodowych.

Wymienione przepisy objęte zarzutem naruszenia nie są zresztą adekwatne

do twierdzeń wskazujących na rzekomą ich obrazę, a nadto skarżąca nawet nie

podjęła próby wykazania, aby ich naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik

sprawy, co wyklucza wystąpienie drugiej podstawy kasacyjnej.

W tym stanie rzeczy Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji postanowienia na

podstawie art. 39814 k.p.c. w zw. z art. 13 § 2 k.p.c.