IV CSK 556/14 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt IV CSK 556/14 POSTANOWIENIE Dnia 19 marca 2015 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Mirosław Bączyk w sprawie z powództwa J. A.‎przeciwko D. P. i G. P.‎o zachowek,‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 19 marca 2015 r.,‎na skutek skargi kasacyjnej powoda od wyroku Sądu Okręgowego w R.‎z dnia 17 kwietnia 2014 r., sygn. akt IV Ca […], odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.

UZASADNIENIE

Powód złożył skargę kasacyjną od wyroku Sądu Okręgowego z dnia 17 kwietnia 2014 r., w którym oddalono apelację powoda, wniesioną od wyroku Sądu Rejonowego z dnia 26 września 2013 r. W wyroku tym oddalono roszczenie powoda o zachowek, skierowane przeciwko obojgu pozwanym. W skardze kasacyjnej podnoszono zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego i procesowego. Według skarżącego, istnieje potrzeba przyjęcia skargi do rozpoznania, ponieważ jest ona oczywiście uzasadniona. Sąd drugiej instancji dopuścił się, zdaniem skarżącego, istotnych dla wyniku sprawy naruszeń prawa materialnego i procesowego (s. 3 skargi). Skarżący wnosił o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Analizując treść uzasadnienia zaskarżonego wyroku, treść skargi kasacyjnej i zawartą w niej prawną argumentację wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania (s. 3 skargi), Sąd Najwyższy stwierdził, że w rozpoznawanej sprawie o wypłacenie należności stanowiącej zachowek nie występuje przesłanka przyjęcia skargi do rozpoznania, przewidziana w art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. W świetle dokonanych ustaleń faktycznych nie było uzasadnionych podstaw do kwestionowania oceny Sądów meriti, że w dniu 29 września 2010 r. doszło do zawarcia umowy dożywocia w rozumieniu art. 908 k.c., a nie umowy darowizny w rozumieniu art. 888 k.c. Taka kwalifikacja wspomnianej umowy miała zasadniczy wpływ na ocenę zasadności roszczenia powoda. Z przedstawionych względów Sąd Najwyższy na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c. odmówił przyjęcia skargi powoda do rozpoznania. aw