IV CSK 550/16 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt IV CSK 550/16 POSTANOWIENIE Dnia 27 kwietnia 2017 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Anna Kozłowska w sprawie z wniosku E. A. i A. A. ‎przy uczestnictwie E. G. , G. G., W. T., A. K., M. S., H. D. S., Gminy Ł., J. K., K. A. S., M. U. K. , A. D. K., I. K. i (…) Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z siedzibą w L. ‎o ustanowienie drogi koniecznej,‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 27 kwietnia 2017 r.,‎na skutek skargi kasacyjnej wnioskodawcy A. A. od postanowienia Sądu Okręgowego w Z. ‎z dnia 30 grudnia 2015 r., sygn. akt I Ca (…), odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.

UZASADNIENIE

Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c. Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Cel wymagań przewidzianych w tym przepisie może być osiągnięty jedynie przez powołanie i uzasadnienie istnienia przesłanek umożliwiających realizację publicznoprawnych funkcji skargi kasacyjnej.

Tylko na tych przesłankach Sąd Najwyższy może oprzeć rozstrzygnięcie o przyjęciu lub odmowie przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania. Dopuszczenie i rozpoznanie skargi kasacyjnej ustrojowo i procesowo jest uzasadnione jedynie w tych sprawach, w których mogą być zrealizowane jej funkcje publicznoprawne. Nie w każdej zatem sprawie, nawet w takiej, w której rozstrzygnięcie oparte jest na błędnej subsumpcji czy wadliwej wykładni prawa, skarga kasacyjna może być przyjęta do rozpoznania. Podkreślenia wymaga, że Sąd Najwyższy nie jest trzecią instancją sądową i nie jest jego rolą korygowanie ewentualnych błędów w zakresie stosowania czy wykładni prawa w każdej indywidualnej sprawie.Wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania wnioskodawcy, jak wynika to z ich pisma z dnia 27 kwietnia 2016 r., oparli oparł na przesłance z art. 3989 pkt 4 k.p.c. to jest oczywistej zasadności skargi kasacyjnej.

Zgodnie z utrwaloną wykładnią tego przepisu oczywista zasadność skargi oznacza dostrzegalną od razu, na pierwszy rzut oka, trafność zarzutów tej skargi, a zatem stan, w którym każdy prawnik, bez przeprowadzania wnikliwej analizy, powinien dojść do wniosku, że zarzuty skarżącego są niewątpliwe, a zaskarżone orzeczenie jaskrawo nieprawidłowe. Chodzi więc, jak to ujął Sąd Najwyższy w postanowieniu z dnia 10 stycznia 2003 r., V CZ 197/02 (OSNC 2004, nr 3, poz. 49), o szczególne, kwalifikowane wypadki naruszenia prawa przez sąd drugiej instancji dostrzegalne w sposób oczywisty dla przeciętnego prawnika.

Ocena argumentacji zaprezentowanej we wniosku nie prowadzi jednak do konkluzji o potrzebie przyjęcia skargi kasacyjnej do merytorycznego rozpoznania ze wskazanej przyczyny. Ubocznie dodać można, że z uwagi na jednoznaczną treść art. 3983 § 3 k.p.c. wyłączone jest oparcie skargi kasacyjnej na zarzucie naruszenia art. 233 k.p.c.Z przedstawionych powodów Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania (art. 3989 § 2 k.p.c.). aj