IV CSK 541/14 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt IV CSK 541/14 POSTANOWIENIE Dnia 11 marca 2015 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Krzysztof Strzelczyk w sprawie z wniosku E. […] Spółki Akcyjnej w G.‎przy uczestnictwie P. R., M. R. i Skarbu Państwa - Starosty G.‎o stwierdzenie zasiedzenia służebności,‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 11 marca 2015 r.,‎na skutek skargi kasacyjnej uczestników postępowania P. R. i M. R. od postanowienia Sądu Okręgowego w T.‎z dnia 26 marca 2014 r., sygn. akt VIII Ca […], 1) odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, 2) zasądza od uczestników P. R. i M. R. na rzecz wnioskodawcy kwotę 120 (sto dwadzieścia) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

UZASADNIENIE

Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona (art. 3989 § 1 k.p.c.). Cel wymagania przewidzianego w art. 3984 § 2 k.p.c. może być osiągnięty tylko wtedy, gdy skarżący powoła i uzasadni istnienie przesłanek o charakterze publicznoprawnym, które będą mogły stanowić podstawę oceny skargi kasacyjnej pod kątem przyjęcia jej do rozpoznania.

Na tych jedynie przesłankach może zostać oparte rozstrzygnięcie Sądu Najwyższego w kwestii przyjęcia bądź odmowy przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.Uczestnicy postępowania P. R. oraz M. R. wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania skarżący oparli na dwóch przesłankach, a mianowicie: na występowaniu w sprawie istotnego zagadnienia prawnego oraz na oczywistej zasadności skargi kasacyjnej (art. 3989 § 1 pkt 1 i 4 k.p.c.). Występujące w sprawie istotne zagadnienia prawne na tle art. 3051 - 3054 k.c., które weszły w życie dnia 3 sierpnia 2008 r. sprowadza się do możliwości zasiedzenia służebności uregulowanej w tych przepisach, pomimo wcześniejszego braku materialno – prawnych podstaw regulujących ten rodzaj służebności.

Poza tym, zdaniem uczestników skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona ze względu na wskazane uchybienia sądu pierwszej i drugiej instancji. Sąd Najwyższy zważył, co następuje:W orzecznictwie Sądu Najwyższego utrwalony jest pogląd, że jeżeli skarżący, jako przesłankę uzasadniającą przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania, wskazuje występowanie w sprawie istotnego zagadnienia prawnego, to powinien zagadnienie to przedstawić z przez jego sformułowanie z przytoczeniem przepisów prawa, na tle których ono powstało, przytoczyć argumenty prawne prowadzące do rozbieżnych ocen prawnych, a także wykazać, że jest to zagadnienie, którego rozwiązanie jest istotne nie tylko dla rozstrzygnięcia rozpoznawanej sprawy, lecz także dla praktyki sądowej (por. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 10 maja 2001 r., II CZ 35/01, OSCN 2002, nr 1, poz. 11; z dnia 3 października 2002 r., II CKN 447/01, niepubl.; z dnia 14 grudnia 2004 r., III CK 585/04, niepubl.; z dnia 4 sierpnia 2006 r., III CZ 47/06, niepubl.; z dnia 22 listopada 2007 r., I CSK 326/07, niepubl.; z dnia 26 czerwca 2008 r., I CSK 108/08, niepubl.; z dnia 18 września 2012 r., II CSK 179/12, niepubl.; z dnia 24 kwietnia 2014 r., II CSK 600/13, niepubl.).

Wniosek uczestników o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania nie spełnia tych wymagań. Należy podkreślić, że zagadnienie wskazane we wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania wielokrotnie było przedmiotem rozważań Sądu Najwyższego ((por. np. uchwały Sądu Najwyższego z dnia 7 października 2008 r., III CZP 89/08, BSN 2008, nr 10, s. 7, z dnia 27 czerwca 2013 r., III CZP 31/13, OSNC 2014, Nr 2, poz. 11 i z dnia 22 maja 2013 r., III CZP 18/13, OSNC 2013, nr 12, poz. 139 oraz postanowienie z dnia 4 lipca 2014 r. II CSK 551/13). Powołując się na oczywistą zasadność skargi kasacyjnej jako przesłankę wniosku o jej przyjęcie do rozpoznania, skarżący powinien w oddzielnym wywodzie prawnym wykazać, że w sprawie doszło do kwalifikowanego, tj. oczywistego naruszenia prawa, widocznego od razu, bez potrzeby głębszej analizy oraz, że w wyniku takiego naruszenia prawa zapadł w Sądzie drugiej instancji wyrok oczywiście wadliwy (por. np. postanowienia Sądu Najwyższego z 5 października 2007 r., III CSK 216/07, niepubl.; z dnia 20 czerwca 2007 r., II CSK 184/07, niepubl.; z dnia 26 czerwca 2012 r., III CSK 121/12, niepubl.; z dnia 4 grudnia 2012 r., I CSK 302/12, niepubl.; z dnia 11 marca 2014 r., III SK 65/11, niepubl.).

Skarżący w odrębnym od uzasadnienia podstaw skargi wywodzie nie wykazali tak rozumianej oczywistej zasadności skargi kasacyjnej. Nie wystarczy w tym zakresie odwołanie do podstaw skargi kasacyjnej. Mając powyższe na uwadze, Sąd Najwyższy na podstawie art. 3989 § 1 i 2 w zw. z art. 13 § 2 k.p.c. odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania. O kosztach postępowania kasacyjnego Sąd Najwyższy orzekł na podstawie art. 520 § 3 w z. z art. 99, 391 § 1, 398 21 k.p.c. w zw. z § 7 pkt 3, 12 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (…) tekst jedn.

Dz. U. z 2013 r., poz. 490. [l.n]