IV CSK 536/10 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt IV CSK 536/10

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 8 lipca 2011 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Irena Gromska-Szuster (przewodniczący)

SSN Mirosław Bączyk (sprawozdawca)

SSN Dariusz Zawistowski

w sprawie z powództwa Skarbu Państwa - Prezydenta Miasta G.

przeciwko Ewie L., Darii P., Christosowi P., Henrykowi K., Wiesławowi T., Adamowi

T.,

Marii M., Ronaldowi M. i Małgorzacie L. – B.

o uzgodnienie treści księgi wieczystej z rzeczywistym stanem prawnym,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 8 lipca 2011 r.,

skargi kasacyjnej strony powodowej

od wyroku Sądu Okręgowego

z dnia 25 stycznia 2010 r.,

uchyla zaskarżony wyrok w punktach I (pierwszym) i III

(trzecim) i w tym zakresie przekazuje sprawę Sądowi

Okręgowemu do ponownego rozpoznania oraz rozstrzygnięcia o

kosztach postępowania kasacyjnego.

Uzasadnienie

Skarb Państwa wnosił o uzgodnienie treści księgi wieczystej z rzeczywistym

stanem prawnym w ten sposób, że w dziale II księgi wieczystej Kw 49251, powinien

być wpisany jako właściciel ½ udziału Skarb Państwa i w toku postępowania

żądanie to ujęte zostało w ten sposób, że podtrzymywał żądanie określone

w pozwie i alternatywnie - domagał się zamknięcia księgi wieczystej nr 49251

(prowadzonej dla lokalu) oraz o wpisanie w dziale II księgi wieczystej nr 5794

(prowadzonej dla gruntu) 346/10.000 części prawa własności na rzecz Skarbu

Państwa.

Sąd Rejonowy wyrokiem z dnia 13 grudnia 2007 r. nakazał zamknięcie

księgi wieczystej nr 49251, wykreślenie w dziale I Kw nr 5794 wpisu E. L. w

odniesieniu do lokalu mieszkalnego wyodrębnionego do Kw nr 49251, wykreślenie

w dziale II Kw nr 5794 wpisu E. L. jako właścicielki lokalu nr 7 i wpisanie w dziale II

kw nr 5794 jako współwłaścicieli nieruchomości wspólnej w częściach ułamkowych

E. L. i Skarbu Państwa

- Prezydenta Miasta G. (po 346/10.000 części). W

pozostałym zakresie powództwo oddalił. Podstawowe elementy stanu faktycznego

są następujące:

M. W. była obywatelską polską i USA; od 1953 r. była współwłaścicielką ½

części nieruchomości położonej w G. przy ul. Ś. [..] (Kw nr 5795). Amerykańska

Komisja ds. Uregulowania Roszczeń Zagranicznych decyzją z dnia 5 stycznia 1966

r. przyznała poprzedniczce prawnej pozwanych (M. W.) odszkodowanie w związku

ze zrzeczeniem się przez nią

wspomnianego udziału we współwłasności

nieruchomość i przeniesienia go na rzecz Rządu Polskiego (pkt 7 Protokołu z dnia

29 listopada 1960 r., będącego zał. do Układu między Rządem USA i Rządem

PRL dotyczącym w roszczeń obywateli USA). W dniu 25 lipca 2000 r. Minister

Finansów wydał decyzję

stwierdzającą przejście na rzecz Skarbu Państwa ½

udziału w spornej nieruchomości gruntowej (Kw 5794). W dniu 3 sierpnia 2000 r.

pozwana E. L. i M. M. (spadkobierczynie M. W.) ustanowiły odrębność

własności

lokali na nieruchomości położonej w G. przy ul. Ś.[...]. Ustanowiono kilkanaście

odrębnych nieruchomości lokalowych, w tym m.in. odrębną własność lokalu nr 7,

którego właścicielką stała się pozwana E. L. Dla tego lokalu prowadzona jest księga

wieczysta nr 49251, a udział we współwłasności wspólnej tej właścicielki został

określony (w Kw 5794) na 692/10.000 części. Wszystkie próby poważenia decyzji

Ministra Finansów z dnia 25 lipca 2000 r., podejmowane przez pozwaną E. L. i

innych spadkobierców, zakończyły się niepowodzeniem. Nie doszło bowiem

ostatecznie do wznowienia postępowania administracyjnego zakończonego tą

decyzją, nie powiodły się też próby uznania tej decyzji za nieważną. Oddalone

zostały

wnioski E. L. na okoliczność skuteczności złożenia przez M. W.

oświadczenia o uchyleniu się od skutków prawnych zrzeczenia się udziału

w spornej nieruchomości na rzecz Rządu Polskiego.

Sąd Rejonowy ustalił, że Skarb Państwa nabył udział w nieruchomości

gruntowej w wysokości ½. Nabycie to nastąpiło w dacie wydania wspomnianej

decyzji z dnia 5 stycznia 1966 r. przez Amerykańską Komisję d/s Uregulowania

Roszczeń Zagranicznych. Nabycie to miało charakter pierwotny, a decyzja Ministra

Finansów z dnia 25 lipca 2000 r. stwierdzała tylko wspomniane nabycie prawa

własności. W związku z tym nieważna była czynność prawna z dnia 3 sierpnia

2000 r. w postaci

ustanowienia

odrębnej

własności

lokali wyodrębnionych

z nieruchomości gruntowej, ponieważ czynność ta była dokonana bez zgody

współwłaściciela nieruchomości gruntowej (Skarbu Państwa).

W ocenie Sądu Rejonowego, stan prawny ujawniony w księgach wieczystych

Kw 49251 i Kw 5794 nie był zgodny z rzeczywistym stanem prawnym. Sąd nie jest

związany sposobem usunięcia stanu niezgodności, natomiast pozostaje związany

regułą zawartą w art. 321 § 1 k.p.c. W rozpoznawanej sprawie przepis ten nie

został jednak naruszony, ponieważ powód w toku postępowania odpowiednio

sprecyzował swoje żądanie formułą zamknięcia księgi wieczystej do lokalu i wpisu

w księdze wieczystej Kw-5795 powoda jako współwłaściciela. Wykreślenie wpisu

także w dziale I-O w niniejszej sprawie stanowi nieodłączoną konsekwencję

zamknięcia księgi wieczystej Kw-49251; pozostawienie bowiem tego wpisu w dziale

pierwszym

czyniłoby

niekonsekwentną.

treść

całej

księgi

wieczystej

(dla

lokalu)

dalece

Sąd Okręgowy zmienił zaskarżony wyrok (po rozpoznaniu apelacji powoda

i pozwanej E. L.) w ten sposób, że powództwo oddalił i oddalił apelację powoda.

Uznał, że apelacja strony pozwanej powinna być uwzględniona jedynie w części.

W ocenie Sądu drugiej instancji, stan faktyczny został prawidłowo ustalony.

Eksponując regułę, że kognicję sądu rozpoznawczego wyznacza

przedmiot

żądania powoda, Sąd ten stwierdził, iż w pierwotnej wersji żądanie to brzmiało

następująco: uzgodnienie treści księgi wieczystej z rzeczywistym stanem prawnym

polegałoby na tym, że w dziale II księgi wieczystej nr 49251 (prowadzony dla

nieruchomości lokalowej nr 7) powinien być wpisany jako właściciel ½ udziału w

prawie własności Skarb Państwa (wersja nr 1 żądania – wersja zwykła). W toku

postępowania żądanie powoda określono ostatecznie w następujący sposób:

żądanie jak w wersji 1 (zwykłej) bądź alternatywnie zamknięcie księgi wieczystej nr

49251 (prowadzonej dla lokalu nr 7) oraz wpisanie w dziale II księgi wieczystej nr

5994 (prowadzonej dla nieruchomości gruntowej) 346/10.000 części prawa

własności na rzecz Skarbu Państwa (wersja nr 2 - alternatywna). Jeżeli w wersji

pierwszej żądania chodziło o ingerencję sądu w treść wpisów w jednej księdze

wieczystej, to w wersji alternatywnej ingerencja taka mogłaby obejmować także

wpisy w księdze wieczystej dla nieruchomości gruntowej.

W ocenie Sądu Okręgowego, żądanie uzgodnienia treści księgi wieczystej

z rzeczywistym stanem prawnym na podstawie art. 10 u.k.w.i.h. mogłoby

obejmować tylko wpisy w dziale II-IV księgi wieczystej, a nie wpisy w dziale I-O.

Żądanie zamknięcia księgi wieczystej (lokalowej) „jest skierowane przeciwko

istnieniu samej księgi, którego

uwzględnienie powoduje bezprzedmiotowość

zmiany w jej zapisach i jest w zasadzie dokonane przeciwko wpisom w dziale I-O

księgi wieczystej”.

Nie mogłoby być uznane za zasadne żądanie powoda w wersji

alternatywnej, ponieważ w tym zakresie Sąd Rejonowy przekroczył granice żądania

pozwu (art. 321 § 1 k.p.c.), skoro jego rozstrzygnięcie obejmowało także

zamknięcie księgi wieczystej lokalowej, a więc - ingerencję w treść działu I-O księgi

wieczystej. Zamknięcie księgi wieczystej jest zresztą czynnością o charakterze

technicznym i dokonuje się jej m.in. wówczas, gdy wynika to z orzeczenia Sądu

oraz gdy jej prowadzenie stało się bezprzedmiotowe. W rezultacie Sąd Okręgowy

stwierdził, że żadne z przedstawionych przez powoda żądań (w wersji prostej

i wersji alternatywnej) nie mogło doprowadzić do uzgodnienia księgi wieczystej

z rzeczywistym stanem prawnym, skoro – zgodnie z art. 321 § 1 k.p.c. nie mogła

nastąpić ingerencja w treść działu I-O księgi wieczystej. Niezależnie od tego nie

można było uwzględnić powództwa o uzgodnienie księgi wieczystej prowadzonej

dla prawa akcesoryjnego (nieruchomości wspólnej), skoro niedopuszczalne było

uwzględnienie takie w odniesieniu do prawa głównego.

Sąd Okręgowy wskazał jednocześnie na wadliwość żądania określonego

przez powoda. Do osiągnięcia celu założonego przez powoda konieczne byłoby

uregulowane

stanu

prawnego

w

księdze

wieczystej

prowadzonej

dla

nieruchomości, z której wyodrębniono lokal, a od jej wyniku zależne byłoby

uregulowanie stanu prawnego księgi wieczystej prowadzonej dla wyodrębnionego

z niej lokalu. Powód nie kwestionował istnienia prawa odrębnej własności lokalu nr

7, a zmierzał do wpisania własności tego prawa w udziale 1/2 na rzecz powoda

w odniesieniu do tego lokalu. Uwzględnienie żądania powoda w jednej ze

zgłoszonych wersji nie doprowadziłoby w ogóle do uzgodnienia treści księgi

wieczystej z jej rzeczywistym, aktualnym stanem prawnym.

W skardze kasacyjnej powoda podniesiono jedynie zarzut naruszenia art. 10

ust. 1 u.k.w.i.h. Skarżący kwestionuje stanowisko Sądu drugiej instancji,

że w żadnym wypadku nie jest możliwe uzgodnienie treści księgi wieczystej

z rzeczywistym stanem prawnym poprzez nakazanie przez sąd zamknięcia

określonej księgi wieczystej. Skarżący wnosił o uchylenie zaskarżonego wyroku

w zaskarżonej części i przekazanie sprawy w tym zakresie do ponownego

rozpoznania.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Sądy meriti trafnie przyjęły, że także w postępowaniu o usunięcie

niezgodności stanu prawnego nieruchomości ujawnionego w księdze wieczystej

z rzeczywistym stanem prawnym (art. 10 ust. 1 u.k.w.i.h.) ma zastosowanie reguła

procesowa wyrażona w art. 321 § 1 k.p.c. Stanowisko to można uznać za

ugruntowane w obecnym orzecznictwie Sądu Najwyższego (por. np. uchwala tego

Sądu z dnia 28 sierpnia 2008 r., III CZP 76/08, OSNC 2009, z. 7/8, poz. 113).

Sąd rozpoznający sprawę może jednak samodzielnie zadecydować o samym

sposobie usunięcia niezgodności między stanem prawnym istniejącym w księdze

wieczystej i stanem rzeczywistym.

Wynikający z art. 321 § 1 k.p.c. zakaz orzekania ponad żądanie nie stanowi

jednak przeszkody do dokonania przed Sąd meriti stosownej modyfikacji niejasno

ujętej konkluzji pozwu (żądania powoda), jeżeli modyfikacja taka jest zgodna z wolą

powoda (por. np. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 19 stycznia 2006 r., IV CK

376/05 niepubl.). To samo dotyczy sytuacji, w której powód w toku postępowania

rozpoznawczego ostatecznie sprecyzował treść swojego żądania w procesie na

podstawie art. 10 ust. 1 u.k.w.i.h.

W orzecznictwie Sądu Najwyższego nie ma wątpliwości co do tego, że wpis

dokonany w księdze wieczystej na podstawie ostatecznej decyzji Ministra

Finansów, wydanej zgodnie z art. 2 ustawy z dnia 9 kwietnia 1968 r. o dokonywaniu

w

księgach

wieczystych

wpisów

na

rzecz

Skarbu

Państwa

w

oparciu

o międzynarodowe umowy o uregulowaniu roszczeń finansowych (Dz.U. nr 12, poz.

65) nie stanowi przeszkody w wytoczeniu powództwa na podstawie art. 10 ust. 1

u.k.w.i.h. (np. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 15 października 2010 r., V CSK

3/10, niepubl.).

2. W rozpoznawanej sprawie podstawowe znaczenie miała kwestia ustalenia

zakresu dokonanego uzgodnienia stanu prawnego ujawnionego w księdze

wieczystej z rzeczywistym stanem prawnym. Chodzi mianowicie o możliwość

ingerencji Sądu w odniesieniu do wpisów (własności) ujawnionych nie w jednej, ale

w dwóch księgach wieczystych, tj. w księdze wieczystej prowadzonej dla

nieruchomości

z nieruchomości

gruntowej i odrębnej

gruntowej

księdze przeznaczonej dla wyodrębnionej

nieruchomości

lokalowej.

Konsekwencją

takiej

poszerzonej ingerencji sądu może być pytanie o możliwość korygowania w księdze

wieczystej nie tylko wpisów znajdujących się w działach II–IV księgi, ale także

w jej dziale (I-O). Obie te kwestie (uzgodnienie wpisów w dwóch księgach

i możliwość ingerencji poza wpisy działu II–IV) stają się aktualne zwłaszcza

wówczas, gdy w dwóch księgach wieczystych ujawniono prawa powiązane ze sobą

(prawo główne i akcesoryjne; por. np. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 16 czerwca

1997 r., I CKN 144/97, OSP 1998, z. 2, poz. 34).

Z uzasadnienia Sądu Okręgowego wynika, że Skarb Państwa (powód) ujął

ostatecznie

swoje

żądanie

procesowe

w

sposób

następujący:

1)

żądał

uzgodnienia

treści księgi wieczystej z rzeczywistym stanem prawnym w ten

sposób, że powód w dziale III Kw nr 49251 (prowadzonej dla lokalu mieszkalnego

nr 7) „powinien być wpisany jako właściciel ”1/2” udziału w prawie własności”;

2) pozostawiając to żądanie, powód sformułował także żądanie alternatywne

poprzez zamknięcie Kw nr 49251 prowadzonej dla lokalu mieszkalnego nr 7 oraz

„o wpisanie do działu II księgi wieczystej Kw nr 5974 prowadzonej dla

nieruchomości gruntowej (...) 346/10.000 części prawa własności na rzecz Skarbu

Państwa”. Wyraźną intencją strony powodowej było zatem ujawnienie takiego stanu

prawnego, który odzwierciedlałby stan prawny nieruchomości gruntowej sprzed

wyodrębnienia z niej lokalu mieszkalnego nr 7, stanowiącego – zgodnie z obecnym

wpisem - własność pozwanej E. L. Zestawienie rozstrzygnięcia Sądu Okręgowego i

zakresu zaskarżenia skargą kasacyjną pozwala stwierdzić to, że prawomocnie

oddalono żądanie powoda sformułowane pod pkt I (pkt II wyroku Sądu

Okręgowego; rozstrzygnięcia tego nie zaskarżono w skardze).

Nie można w sposób stanowczy twierdzić, że przewidziane w art. 10 ust. 1

u.k.w.i.h. uzgodnienie treści księgi wieczystej z rzeczywistym stanem prawnym

może odnosić się do ingerencji sądu w treść jednej księgi wieczystej i nie

obejmować niekiedy także działu I księgi, ponieważ decydujące znaczenie w tej

mierze będzie miał odpowiednio ukształtowany stan faktyczny sprawy. W sprawie,

w której rozstrzygano o uzgodnieniu treści księgi wieczystej z rzeczywistym stanem

prawnym, stan faktyczny był taki, że ta sama działka geodezyjna objęta została

dwiema księgami wieczystymi i w księgach tych byli ujawnieni różni właściciele tej

samej działki. Pozostawało to, rzecz jasna, w sprzeczności z regułą wyrażoną

w art. 24 u.k.w.i.h. (jedna księga dla tej samej nieruchomości). W uzasadnieniu

uchwały Sądu Najwyższego z dnia 29 lutego 1996 r., III CZP 16/96, (OSNC 1996,

z. 5, poz. 73) Sąd Najwyższy w sposób przekonywujący wyjaśnił, że w takiej,

szczególnej sytuacji dopuszczalne jest uzgodnienie stanu prawnego przez

wykreślenie wpisów dotyczących działek, dla których prowadzona jest inna księga

wieczysta. Na tle podobnego stanu faktycznego jak w niniejszej sprawie Sąd

Najwyższy w uzasadnieniu wyroku z dnia 7 listopada 2008 r., IV CSK 264/08

(niepubl.) stwierdził, że „usunięcie niezgodności pomiędzy stanem jawnym z księgi

i stanem rzeczywistym nieruchomości może (...) polegać na wykreśleniu prawa

i zamknięciu księgi w wieczystej, jeżeli okaże się, że prawo takie nie powstało (...)”.

Myśl ta została następnie rozwinięta w uzasadneinidu wyroku Sądu Najwyższego

z dnia 12 sierpnia 2009 r., IV CSK 81/09, IV CSK 81/09 (niepubl.). Stwierdzono tam

m.in., że możliwe jest uzgodnienie treści księgi wieczystej z rzeczywistym stanem

prawnym, polegające także na nakazaniu jej zamknięcia. Trafnie zauważono przy

tym, że nie można wykluczyć, iż orzeczeniem (o którym wspomina § 17 ust. 1

rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 17 września 2001 r. w sprawie

prowadzenia ksiąg wieczystych (...), Dz.U. nr 102, poz. 1122 ze zm.), może być

także wyrok wydany na podstawie art. 10 ust. 1 u.k.w.i.h., jeżeli nieruchomość, dla

której prowadzona jest księga, w ogóle nie istnieje w sensie prawnym.

Należy stwierdzić, że wskazana, ujawniająca się w orzecznictwie Sądu

Najwyższego tendencja do poszerzania możliwego zasięgu ingerencji sądu

rozpoznającego sprawę na podstawie

art. 10 ust. 1 u.k.w.i.h., odpowiada

głównemu celowi tego przepisu. Przepis ten nie ogranicza natomiast samej prawnej

formuły rozstrzygnięcia zmierzającego do „usunięcia niezgodności”. In concreto

mogłoby zatem wchodzić w grę także nakazanie wykreślenia oznaczonego wpisu

własności i zamknięcia księgi wieczystej obejmującej nieistniejące prawo

rzeczowe.

W tej sytuacji należało zaskarżony wyrok uchylić (w części zaskarżonej) jako naruszający art. 10 ust. 1 u.k.w.i.h. - i przekazać sprawę Sądowi drugiej

instancji do ponownego rozpoznania (art. 39815 § 1 k.p.c).