IV CSK 519/19 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt IV CSK 519/19 POSTANOWIENIE Dnia 15 maja 2020 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Anna Owczarek w sprawie z powództwa S. K. ‎przeciwko Powiatowi G. ‎z udziałem interwenienta ubocznego po stronie pozwanej T. w W. ‎o zapłatę,‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 15 maja 2020 r.,‎na skutek skargi kasacyjnej powoda od wyroku Sądu Apelacyjnego w (…)‎z dnia 15 marca 2019 r., sygn. akt V ACa (…), 1) odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, 2) zasądza od powoda na rzecz pozwanego kwotę 5.400,- (pięć tysięcy czterysta) zł tytułem kosztów postępowania kasacyjnego, 3) oddala wniosek interwenienta ubocznego o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego.

UZASADNIENIE

Powód S. K. wniósł skargę kasacyjną od wyroku Sądu Apelacyjnego w (…) z dnia 15 marca 2019 r. oddalającego jego apelację od wyroku Sądu Okręgowego w T. z dnia 29 grudnia 2017 r., którym oddalono powództwo o zapłatę 433 649, 25 zł przeciwko Powiatowi G..Wniosek o przyjęcie niniejszej skargi do rozpoznania oparto na przesłance wskazanej w art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c., podnosząc, że wykładni Sądu Najwyższego wymaga art. 417 § 1 k.c. w zakresie wątpliwości przedstawionych w uzasadnieniu skargi kasacyjnej.Przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania, z uwagi na potrzebę wykładni przepisów prawa wymaga od skarżącego wskazania, które przepisy mają być poddane wykładni Sądu Najwyższego.

Konieczny jest również opis wątpliwości związanych z wykładnią powołanych przepisów, polegający na zarysowaniu możliwych sposobów jej dokonania, wskazaniu argumentów, które prowadzą do rozbieżnych ocen prawnych, a także przedstawieniu własnej propozycji interpretacyjnej. W przypadku powoływania się na rozbieżności w orzecznictwie należy również, choćby przykładowo, wskazać orzeczenia, w których ten sam przepis prawa byłby odmiennie wykładany (zob. m.in. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 18 października 2016 r., I UK 466/15; z dnia 27 listopada 2015 r., IV CSK 330/15 – nie publ.), przy czym nie chodzi tu o rozbieżności w wykładni pomiędzy sądem pierwszej i drugiej instancji, które orzekały w danej sprawie (zob. np. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 20 lutego 2014 r., IV CSK 505/13, nie publ.).

Jeżeli jednak Sąd Najwyższy zajął już stanowisko w kwestii wykładni powołanych przepisów i wyraził swój pogląd we wcześniejszych orzeczeniach, a nie zachodzą żadne okoliczności uzasadniające zmianę tego poglądu, brak jest interesu publicznego w przyjęciu takiej skargi (zob. np. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 21 marca 2014 r., II UK 515/13; ‎z dnia 16 lipca 2013 r., II UK 142/13 – nie publ.). Uzasadnienie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania przedstawione przez skarżącego nie spełnia wymagań stawianych tej przyczynie kasacyjnej.

Ogólne odwołanie się do uzasadnienia zarzutów skargi kasacyjnej nie jest wystarczające, bowiem wniosek o przyjęcie skargi do rozpoznania jest oddzielną jednostką redakcyjną skargi kasacyjnej, uregulowaną w art. 3984 § 2 k.p.c. Dlatego konieczne jest pełne uzasadnienie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania z perspektywy powołanych w nim przesłanek z art. 3989 § 1 k.p.c. Nie wystarcza odwołanie się do uzasadnienia podstaw skargi kasacyjnej, nawet jeżeli wskazano w nim tożsame argumenty (zob. np. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 19 czerwca 2008 r., II UZ 18/08; z dnia 10 marca 2016 r., II CSK 10/16 – nie publ.).

Wymaganie to uzasadnione jest okolicznością, że postanowienie w przedmiocie przyjęcia skargi do rozpoznania zapada podczas innego posiedzenia i w innym składzie niż rozpoznanie skargi kasacyjnej ‎(art. 39810 zd. 2 k.p.c.). Na marginesie, nawet jeżeli uznać, że cała część skargi kasacyjnej zatytułowana „uzasadnienie” stanowi w istocie uzasadnienie wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania, to i tak przedstawiony problem nie może stać się przyczyną przyjęcia skargi do rozpoznania. Przyczyną oddalenia powództwa było w niniejszej sprawie niedostateczne wykazanie faktu poniesienia szkody oraz jej wysokości.

Nawet zatem gdyby Sąd dokonał wykładni przepisu wskazanego przez powoda, nie mogłoby to doprowadzić do zmiany wydanego wyroku.Z tych względów Sąd Najwyższy na podstawie art. 3989 § 1 i 2 k.p.c. odmówił przyjęcia skargi do rozpoznania, o kosztach orzekając na podstawie art. 98 k.p.c. w zw. z § 10 ust. 4 pkt 2 i § 2 pkt 7 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych. aj