IV CSK 519/14 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt IV CSK 519/14 POSTANOWIENIE Dnia 26 lutego 2015 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Zbigniew Kwaśniewski w sprawie z wniosku T. P.‎przy uczestnictwie A. P., G. P. i T. T.‎o zniesienie współwłasności nieruchomości,‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 26 lutego 2015 r.,‎na skutek skargi kasacyjnej uczestnika postępowania G. P. od postanowienia Sądu Okręgowego w T. ‎z dnia 30 grudnia 2013 r., sygn. akt VIII Ca […], odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.

UZASADNIENIE

Przysługująca od prawomocnych orzeczeń skarga kasacyjna, jako nadzwyczajny środek zaskarżenia, ma na celu - w interesie publicznym - ujednolicanie orzecznictwa sądów powszechnych, rozstrzyganie spraw precedensowych oraz o istotnym znaczeniu dla orzecznictwa sądowego i rozwoju prawa. Uwzględnienie celu i charakteru skargi kasacyjnej wymaga właściwego rozumienia treści przesłanek, wymienionych w art. 3989 § 1 pkt 1-4 k.p.c., i właściwego ich uzasadnienia. Chociaż skarżący powołał się na przesłanki określone w art. 3989 § 1 pkt 2 i 4 k.p.c., to nie wskazał na s. 3 i 4 wniosku, które przepisy prawne wymagają dokonania przez Sąd Najwyższy wykładni i to w warunkach określonych w art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c. Uzasadnienie na s. 4 wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania odwołuje się tylko do zarzutów zawartych w podstawach skargi i w istocie przedstawia, w odmiennym tylko ujęciu, kwestie podniesione w ramach uzasadnienia podstaw kasacyjnych.

Łatwo przy tym dostrzec, że wszystkie te kwestie występują na tle określonych, konkretnych okoliczności faktycznych i nie mają charakteru uniwersalnego. Z tych względów Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, działając na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c.