IV CSK 519/07 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt IV CSK 519/07

POSTANOWIENIE

Dnia 6 lutego 2008 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Mirosława Wysocka

w sprawie z wniosku P. C. i E. C.j

przy uczestnictwie I. C., A. C., Gminy E., Agencji Nieruchomości Rolnych w W., Banku

G.(…) Spółki Akcyjnej w W., Powiatu E. - Powiatowego Urzędu Pracy w E., Zakładów

Chemicznych „P.(...)” Spółki Akcyjnej w P., Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w W., S.

S. i J. S.

o wpis prawa własności, wykreślenie ostrzeżenia o wszczęciu egzekucji oraz

wykreślenie hipotek w księdze wieczystej nr E.(…),

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 6 lutego 2008 r.,

na skutek skargi kasacyjnej uczestników postępowania I. C. i A. C.

od postanowienia Sądu Okręgowego w E. z dnia 15 maja 2007 r., sygn. akt I Ca (…),

odrzuca skargę kasacyjną.

Uzasadnienie

W skardze kasacyjnej od postanowienia Sądu Okręgowego w E. z dnia 15 maja

2007 r. uczestnicy A. C. i I. C. wnieśli o przyjęcie jej do rozpoznania „na podstawie art.

3989 § 1 pkt 1-4 k.p.c., albowiem w sprawie w ocenie skarżących występuje istotne

zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących

poważne wątpliwości, zachodzi faktyczna nieważność postępowania, a skarga

kasacyjna jest oczywiście uzasadniona”. Dla uzasadnienia wniosku skarżący powołali

twierdzenie, że bez konstytucyjnego uregulowania pozycji referendarza sądowego art.

5181 § 3 k.p.c., ale też art. 39822 § 1 k.p.c. są niezgodne z Konstytucją, a w

szczególności art. 45 i 178, co oznacza, że zaskarżone orzeczenie powinno być

uchylone, „stąd też wniosek o merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy przez Sąd

Najwyższy”. Ponadto „z ostrożności procesowej” skarżący podali, ze konieczna jest

wykładnia Sądu Najwyższego w zakresie „stosowania i wzajemnych relacji art. 518 1 § 3

k.p.c. w związku z art. 39822 § 1 k.p.c.”.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 3984 § 1 pkt 3 k.p.c. wnoszący skargę kasacyjną jest zobowiązany

uzasadnić zawarty w niej wniosek o przyjęcie do rozpoznania. Uzasadnienie wniosku

wymaga sprecyzowania, na które z przesłanek wymienionych w art. 3989 § 1 k.p.c.

skarżący się powołuje oraz przedstawienia w formie wyodrębnionego wywodu

argumentacji prawnej, właściwej dla danej przesłanki, przekonującej, że występuje ona

w sprawie.

„Zbiorcze” wyliczenie przesłanek, i poprzestanie na tym - jak to ma miejsce w skardze

uczestników - jest oczywiście niedopuszczalne. W skardze brak jest jakiejkolwiek

wyodrębnionej argumentacji odnoszącej się do przesłanek określonych w art. 398 9 § 1

pkt 1, 3 i 4 k.p.c.

Nie można także dopatrzyć się uzasadnienia przesłanki wymienionej w art. 3989 §

1 pkt 2 k.p.c. w wyrażeniu przez skarżących przekonania, że „wymagana jest wykładnia”

dwóch wymienionych przepisów postępowania w ich wzajemnej relacji. Brak jest

jakiejkolwiek argumentacji prawnej, przekonującej o istnieniu poważnych wątpliwości

odnośnie do szczególnego charakteru art. 5181 § 3 k.p.c. w stosunku do art. 39822 § 1

k.p.c.

Brak w skardze kasacyjnej odpowiadającego ustawowym wymaganiom wniosku o

przyjęcie jej do rozpoznania (art. 3984 § 1 pkt 3 k.p.c.) uzasadnia odrzucenie skargi

kasacyjnej (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 14 lipca 2005 r., III CZ 61/05,

OSNC 2006, nr 4, poz. 75), o czym Sąd Najwyższy orzekł stosownie do art. 398 6 § 3

k.p.c.