IV CSK 514/17 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt IV CSK 514/17 POSTANOWIENIE Dnia 11 kwietnia 2018 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Bogumiła Ustjanicz w sprawie z powództwa Z. Spółki Jawnej w D.‎przeciwko Gminie S.‎o zapłatę,‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 11 kwietnia 2018 r.,‎na skutek skargi kasacyjnej strony powodowej od wyroku Sądu Apelacyjnego w (...)‎z dnia 20 lipca 2017 r., sygn. akt I ACa (...), odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.

UZASADNIENIE

Zaskarżonym wyrokiem Sąd Apelacyjny w (...) oddalił apelacje obu stron od wyroku Sądu Okręgowego w B. z dnia 23 listopada 2016 r., którym zasądzono na rzecz powódki od pozwanej kwotę 87 014,76 zł z ustawowymi odsetkami od dnia 10 marca 2012 r., a w pozostałej części powództwo oddalono.Powódka w skardze kasacyjnej powołała podstawę przewidzianą w art. 3983 § 1 pkt 2 k.p.c., a we wniosku o przyjęcie tej skargi wskazała przyczynę objętą art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c. Występowanie istotnego zagadnienia prawnego połączyła z koniecznością udzielenia odpowiedzi na pytania:- czy w niniejszej sprawie w związku z brakiem możliwości dokonania oszacowania różnicy pomiędzy wartością blachy LT-70 o profilu trapezowo - łukowym a blachą LT-o profilu trapezowym Sąd Apelacyjny mógł wydać wiążący wyrok w oparciu o opinię biegłego, który nie dysponując żadnymi materiałami porównawczymi, ani tym bardziej informacjami od producenta blach, wyszedł poza swoje kompetencje i wydał opinię w oparciu o swoje niczym niepoparte i niewyjaśnione wyliczenia, zważając, iż jedna z blach jest blachą z charakterystycznym łukowym zagięciem, a jej producent jest na terenie Polski „monopolistą” w jej produkcji, co wiąże się z możliwością regulowania cen w zależności od podmiotu zamawiającego i ilości zamawianego produktu”;- czy w niniejszej sprawie opinia biegłego P. K., która stanowiła podstawę do wydania wyroku przez Sąd Odwoławczy nie została sporządzona w sprzeczności z dyrektywą art. 278 § 1 k.p.c. tj. czy sposób dokonanych przez biegłego wyliczeń (niepopartych żadną dokumentacją branżową) można określić jako zaprezentowanie przez biegłego wiadomości specjalnych.Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Skarga kasacyjna jest szczególnym środkiem odwoławczym, którego wymagania określa art. 3984 k.p.c., wskazując na jej cechy konstrukcyjne i nakładając na skarżącego obowiązek zawarcia w skardze wniosku o przyjęcie do rozpoznania oraz jego uzasadnienia (art. 3984 § 2 k.p.c.).

Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c. Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona.Sąd Najwyższy bada tylko wskazane w skardze kasacyjnej okoliczności uzasadniające wniosek o przyjęcie jej do rozpoznania, a nie podstawy kasacyjne i ich uzasadnienie. Cel wymagania przewidzianego w art. 3984 § 2 k.p.c. może być osiągnięty jedynie przez powołanie i uzasadnienie przez skarżącego istnienia przesłanek o charakterze publicznoprawnym.Przedstawienie we wniosku przesłanki określonej w art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c. obliguje skarżącego do sformułowania zagadnienia prawnego oraz przedstawienia odrębnej, pogłębionej argumentacji prawnej, wskazującej na zaistnienie powołanej okoliczności uzasadniające przyjęcie skargi do rozpoznania (postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 10 maja 2001 r., II CZ 35/01, OSNC 2002, Nr 1, poz. 11, z dnia 11 stycznia 2002 r., III CKN 570/01 OSNC 2002, Nr 12, poz. 151, z dnia 23 listopada 2010 r., II CSK 344/10, niepubl.).

Wymaga to przytoczenia argumentów wskazujących na rozbieżne oceny prawne, lub możliwość takich ocen w kontekście przepisów prawnych, w związku z którymi zagadnienie zostało sformułowane. Zagadnienie prawne powinno odwoływać się w sposób generalny i abstrakcyjny do treści przepisu, który nie podlega jednoznacznej wykładni, natomiast nie może mieć charakteru kazuistycznego i służyć uzyskaniu przez skarżącego odpowiedzi odnośnie do kwalifikacji prawnej pewnych szczegółowych elementów podstawy faktycznej zaskarżonego rozstrzygnięcia.Nie zostało wykazane, że podniesiona kwestia budzi poważne wątpliwości i decyduje o istotności - w rozumieniu art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c. - przedstawionego zagadnienia prawnego.

Sformułowane przez skarżącą pytania nie zawierają rzeczywistego zagadnienia prawnego. Stanowią w istocie odniesienie się do opinii biegłego, której ustalenia i wnioski zostały poddane krytyce. Brak w nich także jakiejkolwiek argumentacji prawnej i cech abstrakcyjności. Wyartykułowane pretensje zmierzają do poddania kontroli zaskarżonego rozstrzygnięcia. Nie ma podstaw do uznania, że zachodzi wskazana przyczyna wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania. Ubocznie podkreślenia wymaga, że podstawa skargi została nieprawidłowo określona.W postępowaniu przed Sądem drugiej instancji nie doszło do nieważności postępowania, której przyczyny Sąd najwyższy bierze pod rozwagę z urzędu w granicach zaskarżenia, stosownie do art. 39813 § 1 k.p.c.Z tych względów Sąd Najwyższy na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c. odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.aj r.g.