IV CSK 51/07 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt IV CSK 51/07

POSTANOWIENIE

Dnia 7 marca 2007 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Mirosława Wysocka

w sprawie z wniosku K.K. i Z.K.

przy uczestnictwie A.S. i F.D.

o stwierdzenie zasiedzenia,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 7 marca 2007 r.,

na skutek skargi kasacyjnej wnioskodawców

od postanowienia Sądu Okręgowego w B.

z dnia 1 grudnia 2006 r., sygn. akt [...],

odrzuca skargę kasacyjną.

Uzasadnienie

W skardze kasacyjnej wnioskodawców - małżonków K. i Z.K. od

postanowienia Sądu Okręgowego w B. z dnia 1 grudnia 2006 r., opartej na

podstawie naruszenia przepisów postępowania - art. 233 § 1 k.p.c. w zw. z art. 227

k.p.c. oraz art. 328 § 2 k.p.c., znalazło się stwierdzenie, dalej przez nich nie

rozwinięte, że „przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania uzasadnione jest tym, iż

postanowienie Sądu Okręgowego

w B. w sposób oczywisty narusza przepisy

postępowania, zwłaszcza art. 233 k.p.c. w zw. z art. 227 k.p.c., a uchybienie to

miało istotny wpływ na wynik sprawy, co powoduje iż skarga jest oczywiście

uzasadniona”.

Skargę

wnioskodawców

należy

ocenić

jako

niedopuszczalną

z następujących przyczyn:

Zgodnie z art. 3984 § 1 pkt 3 k.p.c. skarga kasacyjna, obok innych

zasadniczych elementów, powinna także zawierać wniosek o przyjęcie jej do

rozpoznania

oraz

uzasadnienie

tego

wniosku.

Uzasadnienie

to

powinno

obejmować szczegółową, jurydyczną argumentację przekonującą o tym, że

powołana przez skarżącego przesłanka rzeczywiście w danej sprawie zachodzi.

W sytuacji więc, gdy, tak jak w sprawie niniejszej, zostało podniesione, że

skarga jest oczywiście uzasadniona (art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.), koniecznym

było precyzyjne wyjaśnienie, w czym - zdaniem skarżących - oczywistość ta

się

wyraża,

a

także

uzasadnienie

tego

stanowiska.

Wskazanie

przez

wnioskodawców jednej z przesłanek przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania

przez Sąd Najwyższy, o której mowa w art. 3989 § 1 k.p.c. oraz ograniczenie

się do lakonicznego stwierdzenia, że za jej wystąpieniem przemawia oczywiste

naruszenie wymienionych w ramach podstaw skargi przepisów prawa nie może

być uznane za zadośćuczynienie wymaganiu uzasadnienia wniosku o przyjęcie

skargi do rozpoznania. Sprzeciwia się temu nie tylko brak podjęcia choćby

próby przekonania Sądu o tym, że skarga wnioskodawców istotnie jest oczywiście

uzasadniona, lecz także odwołanie się przez nich jedynie do podstaw skargi,

których przytoczenie stanowi samodzielny i niezależny element skargi kasacyjnej

(art. 3984 § 1 pkt 2 k.p.c.).

W

konsekwencji,

ponieważ

skarga

wnioskodawców

nie

zawiera

odpowiadającego ustawowym wymaganiom uzasadnienia wniosku o przyjęcie

skargi do rozpoznania należało uznać ją za niedopuszczalną i odrzucić

(por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 14 lipca 2005 r., III CZ 61/05,

OSNC 2006, nr 4, poz. 75).

Dodatkowo

należy

stwierdzić,

że

wbrew

wyraźnemu

zakazowi

wynikającemu z treści art. 3983 § 3 k.p.c. skarga kasacyjna wnioskodawców

została oparta wyłącznie na zarzutach dotyczących ustalenia faktów oraz

oceny dowodów. Oznacza to, że skarga została oparta na podstawie, której

ustawa

nie

przewiduje,

co

również

czyni

środek

ten

niedopuszczalnym

(por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 23 września 2005 r., III CSK 13/05,

OSNC 2006, nr 4, poz. 76).

Wobec powyższego należało orzec, jak w sentencji, przyjmując za

podstawę rozstrzygnięcia art. 3986 § 3 k.p.c.