IV CSK 502/07 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt IV CSK 502/07

POSTANOWIENIE

Dnia 22 stycznia 2008 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Mirosława Wysocka

w sprawie z powództwa M. Ł. i M. Ł.

przeciwko Powszechnej Kasie Oszczędności Bankowi Polskiemu SA

w W.

o zapłatę,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 22 stycznia 2008 r.,

na skutek skargi kasacyjnej strony pozwanej

od wyroku Sądu Apelacyjnego

z dnia 3 lipca 2007 r.,

I. odrzuca skargę kasacyjną;

II. oddala wniosek

powodów

postępowania kasacyjnego.

o zasądzenie

kosztów

Uzasadnienie

W skardze kasacyjnej od wyroku Sądu Apelacyjnego z dnia 3 lipca 2007 r.

pozwany wniósł o przyjęcie skargi do rozpoznania jako oczywiście uzasadnionej,

dla

uzasadnienia

Przedstawiwszy

wniosku

przytaczając

uzasadnienie

podstaw

in

extenso

podstawy

skargi.

skargi

skarżący

stwierdził:

„W/w

uzasadnienie podstaw skargi kasacyjnej jest jednocześnie uzasadnieniem wniosku

o

przyjęcie

uzasadnionej

niniejszej skargi kasacyjnej do rozpoznania

z

uwagi

na

w/w

rażące

naruszenie

jako oczywiście

prawa

materialnego

i procesowego, albowiem podstawy kasacyjne (3-9) są tożsame z przesłankami

w/w wniosku (10-16)”.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 3984 § 1 pkt 3 k.p.c., skarga kasacyjna powinna zawierać

wniosek o przyjęcie jej do rozpoznania i uzasadnienie tego wniosku. Uzasadnienie

to powinno zawierać wyodrębnioną jurydyczną argumentację przekonującą o tym,

że powołana przez skarżącego przesłanka rzeczywiście w sprawie zachodzi.

Z treści skargi wynika, że skarżący uznał za wystarczające dla spełnienia

obowiązku uzasadnienia wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania odwołanie się

do

jej podstaw.

Taki pogląd

jest

błędny.

Jak już

zostało

wielokrotnie

w orzecznictwie Sądu Najwyższego wyjaśnione, uzasadnienie podstaw skargi

kasacyjnej i wniosku o przyjęcie jej do rozpoznania pełnią odmienną funkcję,

stanowiąc niezależny i samodzielny element skargi kasacyjnej (por. postanowienia

SN z 12 grudnia 2000 r., V CKN 1780/00, OSNC 2001, nr 3, poz. 52).

Jeżeli skarżący twierdzi, że jego skarga jest oczywiście uzasadniona,

powinien w celu wykazania tej przesłanki przedstawić jurydyczną argumentację,

wyjaśniającą, w czym ta oczywistość się wyraża i uzasadnić to twierdzenie, przy

uwzględnieniu, że „oczywista” zasadność skargi to jej zasadność ewidentna,

niewątpliwa, możliwa do stwierdzenia bez głębszej analizy (por. postanowienie

Sądu Najwyższego z dnia 14 lipca 2005 r., III CZ 61/05). Samo opatrzenie

zarzucanych naruszeń określeniem „rażące” w żaden sposób nie prowadzi do

wykazania „oczywistej” zasadności skargi opartej na tych zarzutach. Zbadanie,

czy w sprawie zachodzi przesłanka przewidziana w art. 398 9 § 1 pkt 4 k.p.c., tak jak

została ujęta w skardze, wymagałoby uprzedniego przeanalizowania zasadności

podstaw skargi kasacyjnej, co jest niedopuszczalne na tym etapie postępowania

i całkowicie sprzeczne z istotą wymagania wykazania przesłanki uzasadniającej

przyjęcie skargi do rozpoznania.

Skarga pozwanego nie zawiera zatem wymaganego prawem uzasadnienia

wniosku o przyjęcie do rozpoznania, co uzasadnia jej odrzucenie (por.

postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 14 lipca 2005 r., III CZ 61/05, OSNC

2006, nr 4, poz. 75), o czy Sąd Najwyższy orzekł stosownie do art. 398 6 § 3 k.p.c.

Wniosek powodów o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania nie został

uwzględniony, jako połączony z wnioskami o odmowę przyjęcia skargi do

rozpoznania lub jej oddalenie.