IV CSK 492/11 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt IV CSK 492/11

POSTANOWIENIE

Dnia 14 lutego 2012 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

Prezes SN Tadeusz Ereciński

w sprawie z powództwa J. H.

przeciwko L. S.

o ochronę dóbr osobistych i zadośćuczynienie,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 14 lutego 2012 r.,

na skutek skargi kasacyjnej powoda

od wyroku Sądu Apelacyjnego

z dnia 12 maja 2011 r.,

odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania oraz

przyznaje adw. A. Z. od Skarbu Państwa (Sąd Apelacyjny) kwotę

1170 (tysiąc sto siedemdziesiąt) zł ze stosownym podatkiem

VAT z tytułu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z

urzędu w postępowaniu kasacyjnym.

Uzasadnienie

Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c. Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną

do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje

potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub

wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność

postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Cel wymagania

przewidzianego w art. 3984 § 1 pkt 3 k.p.c. może być zatem osiągnięty tylko przez

powołanie i uzasadnienie istnienia przesłanek o charakterze publicznoprawnym,

które będą mogły stanowić podstawę oceny skargi kasacyjnej pod kątem przyjęcia

jej do rozpoznania. Na tych jedynie przesłankach Sąd Najwyższy może oprzeć

rozstrzygnięcie w kwestii przyjęcia bądź odmowy przyjęcia skargi kasacyjnej do

rozpoznania.

Sąd Najwyższy, rozpoznając nadzwyczajny środek zaskarżenia, jakim jest

skarga kasacyjna, nie jest trzecią instancją sądową, lecz działa w interesie

publicznym, wyjaśniając istotne zagadnienia prawne, dokonując wykładni

przepisów budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności

w orzecznictwie sądów, bądź usuwając z obrotu prawnego orzeczenia wydane

w postępowaniu dotkniętym nieważnością lub oczywiście wadliwe. Dlatego też

nie każda skarga kasacyjna może być przyjęta do rozpoznania.

W skardze kasacyjnej wniosek o przyjęcie jej do rozpoznania oparty został

na przesłance wskazanej w art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. W takiej sytuacji należy

jednak wskazać przepisy prawa, które naruszono, a w uzasadnieniu wniosku

zawrzeć wywód prawny wskazujący w czym wyraża się ta „oczywistość”

i przedstawić argumenty wykazujące, iż rzeczywiście skarga jest oczywiście

uzasadniona. Ograniczenie się tylko do stwierdzenia, że skarga kasacyjna jest

oczywiście uzasadniona nie spełnia wymagania uzasadnienia wniosku o przyjęcie

jej do rozpoznania (postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 26 kwietnia 2006 r.,

II CZ 28/06, z dnia 18 stycznia 2006 r., II CSK 166/05 oraz z dnia 3 kwietnia

2006 r., III CSK 85/06, nie publ.).

W skardze kasacyjnej ograniczono się jedynie do stwierdzenia, że Sąd

Okręgowy „dokonał naruszenia prawa materialnego przez odmowę zastosowania

art. 23 i 24 k.c.”. W jednozdaniowym uzasadnieniu ograniczono się jedynie do

stwierdzenia, że opisane tam zachowania stanowią naruszenie dóbr osobistych,

nie zawarto jednak wywodu prawnego uzasadniającego takie twierdzenie. Należy

też zwrócić uwagę, że naruszenie wskazanych przepisów zarzuca się w skardze

kasacyjnej Sądowi Okręgowemu, podczas gdy skarga kasacyjna przysługuje od

orzeczeń Sądu drugiej instancji.

Z tych względów należało odmówić przyjęcia skargi kasacyjnej do

rozpoznania (art. 3989 § 2 k.p.c.). O kosztach postępowania kasacyjnego Sąd

Najwyższy orzekł na podstawie art. 108 § 1 w zw. z art. 391 § 1 i art. 398 20 k.p.c.