IV CSK 485/10 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt IV CSK 485/10

POSTANOWIENIE

Dnia 24 stycznia 2011 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Teresa Bielska-Sobkowicz

w sprawie z wniosku Włodzimierza W.

przy uczestnictwie J. M. i in. , o zniesienie współwłasności,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 24 stycznia 2011 r.,

na skutek skargi kasacyjnej wnioskodawcy

od postanowienia Sądu Okręgowego […]

z dnia 23 grudnia 2009 r.,

odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.

Uzasadnienie

W związku ze skargą kasacyjną wnioskodawcy W. W. od postanowienia

Sądu Okręgowego z dnia 23 grudnia 2009 r. Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c. Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do

rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje

potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub

wywołujących

rozbieżności

w

orzecznictwie

sądów,

zachodzi

nieważność

postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Cel wymagania

przewidzianego w art. 3984 § 2 k.p.c. może być osiągnięty jedynie przez powołanie

i uzasadnienie istnienia przesłanek umożliwiających realizację publicznoprawnych

funkcji skargi kasacyjnej. Tylko na tych przesłankach Sąd Najwyższy może oprzeć

rozstrzygnięcie

o

przyjęciu

lub

odmowie

przyjęcia

skargi

kasacyjnej

do

rozpoznania. Dopuszczenie i rozpoznanie skargi kasacyjnej ustrojowo i procesowo

jest uzasadnione jedynie w tych sprawach, w których mogą być zrealizowane jej

funkcje publicznoprawne.

Wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania skarżący oparł na

przesłance uregulowanej w art. 3989 § 1 pkt 1 i 4 k.p.c.

Analiza wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania nie pozwala

na stwierdzenie, że powołana w nim przesłanka została wykazana.

Powołanie się na występowanie w sprawie istotnego zagadnienia prawnego

(art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c.) wymaga precyzyjnego sformułowania tego zagadnienia

i wskazania argumentów prawnych, które prowadzą do rozbieżnych ocen

(zob. m.in.: postanowienie SN z dnia 10 maja 2001 r., II CZ 35/01, OSNC z 2002 r.,

nr 1, poz. 11; postanowienie SN z dnia 10 sierpnia 2006 r., sygn. akt V CSK

204/06, nie publ.; postanowienie SN z dnia 7 czerwca 2005 r., sygn. akt V CSK

3/05, nie publ.). Chodzi przy tym o zagadnienie nowe, które dotychczas nie było

przedmiotem

rozważań Sądu

Najwyższego.

Już z uzasadnienia

wniosku

o przyjęcie skargi do rozpoznania wynika, że wykładnią art. 206 k.c. Sąd Najwyższy

zajmował się wielokrotnie, jednoznacznie wskazując, że korzystanie z rzeczy

wspólnej ponad udział stwarza podstawę do żądania rozliczenia się z uzyskanych

korzyści, jeżeli wykraczało poza granice określone w przytoczonym przepisie i było

tym samym posiadaniem nieuprawnionym. Skarżący przytoczył zresztą w skardze

te orzeczenia i przyjętą w nich wykładnię, nie wyjaśnił natomiast, dlaczego za

konieczne uważa ponowne zajęcie się tą kwestią przez Sąd Najwyższy.

Okoliczność, że istnieją wątpliwości odnośnie do tego, czy podstawą roszczenia

o zasądzenie pożytków z tytułu korzystania z rzeczy wspólnej ponad udział jest

sam art. 206 k.c. czy też ten przepis w związku z art. 224 i 225 k.c. nie stanowi

wystarczającej podstawy do przyjęcia skargi do rozpoznania. Trzeba zwrócić

uwagę, że wskazywane zagadnienie prawne musi mieć oparcie w ustalonym

w sprawie stanie faktycznym, bowiem poczynione ustalenia są w postępowaniu

kasacyjnym wiążące. Z ustaleń tych zaś wynika, że korzystanie z rzeczy wspólnej

ponad udział nie było korzystaniem nieuprawnionym, skoro współwłaścicieli wiązała

umowa o podział nieruchomości do korzystania. Skarżący co prawda fakt ten

kwestionuje, jednak kwestia ta, jako należąca do sfery ustaleń faktycznych,

pozostaje poza rozważaniami w postępowaniu kasacyjnym.

Powołanie się na przesłankę uregulowaną w art. 398 9 § 1 pkt 4 k.p.c.

wymaga wykazania niewątpliwej, widocznej na pierwszy rzut oka, bez konieczności

głębszej analizy, sprzeczności wyroku z przepisami prawa nie podlegającymi różnej

wykładni (por. m. in.: postanowienie SN z dnia 8 marca 2002 r., sygn. akt I PKN

341/01, OSNP z 2004 r., nr 6, poz. 100; postanowienie SN z dnia 10 stycznia

2003 r., sygn. akt V CZ 187/02, OSNC z 2004 r., nr 3, poz. 49). Skarżący powinien

zatem w uzasadnieniu wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania

zawrzeć

wyodrębniony

wywód

prawny

wskazujący

w

czym

wyraża

się

„oczywistość” naruszenia prawa (postanowienie SN z dnia 5 września 2008 r.,

sygn. akt I CZ 64/08, nie publ.; postanowienie SN z dnia 9 czerwca 2008 r., sygn.

akt II UK 37/08, nie publ.; postanowienie SN z dnia 19 grudnia 2001 r., sygn. akt

IV CZ 200/01, nie publ.). Takiego wywodu skarżący nie przedstawił.

Wobec powyższego, na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c., Sąd Najwyższy orzekł

jak w sentencji.

jz