IV CSK 48/06 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt IV CSK 48/06

POSTANOWIENIE

Dnia 2 marca 2006 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Mirosława Wysocka

w sprawie z wniosku M. G.

przy uczestnictwie M. G.

o podział majątku wspólnego,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 2 marca 2006 r.,

na skutek skargi kasacyjnej wnioskodawczyni

od postanowienia Sądu Okręgowego w Ol.

z dnia 25 października 2005 r.,

odrzuca skargę kasacyjną.

Uzasadnienie

W

skardze

kasacyjnej

wnioskodawczyni

od

postanowienia

Sądu

Okręgowego w O. z dnia 25 października 2005 r. wydanego w sprawie o podział

majątku wspólnego, zostało zawarte – bez dalszego rozwinięcia – następujące

stwierdzenie: „stosownie do art. 3984 § 1 pkt 3 k.p.c. w zw. z art. 3989 § 1 pkt 4

k.p.c. wnioskodawczyni wnosi o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania, gdyż

jest ona oczywiście uzasadniona, co potwierdzają okoliczności i argumenty opisane

w uzasadnieniu niniejszej skargi”.

Badając dopuszczalność skargi kasacyjnej Sąd Najwyższy zważył, co

następuje.

Jednym z istotnych wymagań skargi kasacyjnej jest wniosek o przyjęcie jej

do rozpoznania oraz uzasadnienie tego wniosku (art. 3984 § 1 pkt 3 k.p.c.).

Uzasadnienie wniosku nie może ograniczać się do wskazania – przez powtórzenie

ogólnych sformułowań ustawy - jednej z przesłanek przyjęcia skargi do rozpoznania

przez Sąd Najwyższy, określonych w art. 3989 § 1 k.p.c.

Uzasadnienie wniosku, o którym mowa, oznacza przedstawienie argumentacji

prawnej zmierzającej do wykazania, że powołana przesłanka zachodzi. W wypadku

powołania się na taką przesłankę przyjęcia skargi kasacyjnej, że skarga jest

oczywiście uzasadniona (art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.), konieczne jest wskazanie,

w czym wyraża się ta oczywistość, oraz uzasadnienie tego twierdzenia. Ogólne

odwołanie się do „okoliczności i argumentów opisanych w uzasadnieniu skargi” nie

stanowi uzasadnienia wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania.

Zarówno brak w skardze kasacyjnej wniosku o przyjęcie jej do rozpoznania,

jak i brak uzasadnienia takiego wniosku, są brakami nieusuwalnymi, powodującymi

odrzucenie skargi kasacyjnej przez sąd drugiej instancji (art. 3986 § 2 k.p.c.) lub

przez Sąd Najwyższy (art. 3986 § 3 k.p.c.) [por. postanowienia Sądu Najwyższego

z dnia 14 lipca 2005 r., III CZ 61/05 i z dnia 15 lutego 2006 r., IV CSK 192/05,

dotychczas niepublikowane].

Skarga

kasacyjna

wnioskodawczyni,

niespełniająca

wymagania

przewidzianego w art. 398 § 1 pkt 3 k.p.c., podlegała zatem odrzuceniu, na

wskazanej wyżej podstawie.