IV CSK 478/12 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt IV CSK 478/12

POSTANOWIENIE

Dnia 6 grudnia 2012 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Zbigniew Kwaśniewski

w sprawie z powództwa A. S.

przeciwko Wspólnocie Mieszkaniowej przy ulicy B. […]

w S.

o zapłatę,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 6 grudnia 2012 r.,

na skutek skargi kasacyjnej powoda

od wyroku Sądu Apelacyjnego

z dnia 14 lutego 2012 r.,

1) odrzuca skargę kasacyjną w części zaskarżającej wyrok

w punkcie 1) (pierwszym) sentencji, a w pozostałym zakresie

odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania;

2) zasądza od powoda na rzecz strony pozwanej kwotę 1817 zł

(słownie: jeden tysiąc osiemset siedemnaście złotych) tytułem

kosztów postępowania kasacyjnego.

Uzasadnienie

Sąd Najwyższy odrzucił na podstawie art. 3986 § 3 k.p.c. skargę kasacyjną

w części zaskarżającej, zawarte w pkt 1 sentencji wyroku, postanowienie

o sprostowaniu,

ponieważ

w

tym

przedmiocie

skarga

kasacyjna

jest

niedopuszczalna (art. 398 § 1 k.p.c.).

Skarga kasacyjna jest środkiem zaskarżenia o charakterze szczególnym,

co potwierdza przepis art.. 3981 § 1 i § 2 k.p.c. oraz reprezentatywne

piśmiennictwo.

Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c. Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną

do rozpoznania, gdy w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje

potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub

wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, a ponadto gdy zachodzi

nieważność postępowania lub gdy skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona.

Przytoczone przesłanki ustawowe stanowią więc obligatoryjny i nieodzowny

element oceny w stadium postępowania kasacyjnego. Badanie ich na podstawie

i w zakresie, przedstawionego w skardze kasacyjnej, uzasadnienia wniosku

o przyjęcie jej do rozpoznania doprowadziło Sąd Najwyższy do konkluzji,

że w sprawie

nie

wystąpiła

wskazana

w

skardze

kasacyjnej

przesłanka

wymieniona w art. 398 § 1 pkt 1 k.p.c.

Skarżący błędnie utożsamił przesłankę wystąpienia istotnego zagadnienia

prawnego z potrzebą dokonania przez Sąd Najwyższy wykładni art. 410 § 2 k.c.,

ponieważ obie te przesłanki ustawodawca potraktował odrębnie w art. 398 9 § 1 pkt

1 i 2 k.p.c., a tym samym przesądził, że nie mogą one być ze sobą utożsamiane.

Ponadto powód powołał się werbalnie na rozbieżności w orzecznictwie sądów

co do wykładni art. 410 § 2 k.c. jednakże bez przykładowego choćby wskazania

orzeczeń sądowych, będących przejawem istnienia twierdzonych rozbieżności.

Wobec powyższego Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej

do rozpoznania, działając na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c.

O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 98 § 1

i § 3 k.p.c. oraz na podstawie § 6 pkt 6 w zw. z § 13 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia

Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności

adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy

prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.).