IV CSK 47/07 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt IV CSK 47/07

POSTANOWIENIE

Dnia 14 marca 2007 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Tadeusz Żyznowski

w sprawie z powództwa Z.K.

przeciwko H.Ż. - Komornikowi Sądowemu przy Sądzie Rejonowym w O. i Skarbowi

Państwa - Prezesowi Sądu Okręgowego […]

o zapłatę i wydanie,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 14 marca 2007 r.,

na skutek skargi kasacyjnej powoda

od wyroku Sądu Apelacyjnego

z dnia 24 sierpnia 2006 r., sygn. akt [...],

odrzuca skargę kasacyjną i zasądza od powoda na rzecz

każdego z pozwanych kwotę 3.600 zł (trzy tysiące sześćset

złotych) kosztów postępowania kasacyjnego.

Uzasadnienie

Powód Z.K. w złożonej skardze kasacyjnej zaskarżonemu wyrokowi zarzucił

naruszenie przepisów postępowania, które mogły mieć wpływ - jak to wskazano w

tejże skardze - na wynik postępowania tj.:

-

art. 328 § 2 k.p.c. w zw. z art. 391 § 1 k.p.c. poprzez nieustosunkowanie się

w uzasadnieniu wyroku do dowodów świadczących o tym, iż przedmiotem

umowy sprzedaży hotelu „O." oraz umowy leasingu była tylko nieruchomość

bez spornych rzeczy ruchomych, w szczególności zeznań świadków A.G. i

W.K. oraz pisma notariusza, z dnia 28.10.2005 r., sporządzającego umowę

sprzedaży nieruchomości, oraz do okoliczności świadczących o tym, iż

powód miał możliwość czerpania korzyści z wynajęcia przedmiotowych

ruchomości, skoro faktycznie z nich korzystano,

-

art. 316 k.p.c. poprzez nieuwzględnienie dowodów świadczących o tym,

iż przedmiotem umowy sprzedaży hotelu „O." oraz umowy leasingu była

tylko nieruchomość bez spornych rzeczy ruchomych, w szczególności

zeznań świadków A.G. i W.K. oraz pisma notariusza, z dnia 28.10.2005 r.,

sporządzającego umowę sprzedaży nieruchomości, oraz nieuwzględnienie

okoliczności świadczących o tym, iż powód miał możliwość czerpania

korzyści z wynajęcia przedmiotowych ruchomości, skoro faktycznie z nich

korzystano,

-

art. 382 k.p.c., poprzez dokonywanie ustaleń nie mających oparcia

w materiale dowodowym sprawy, polegającym na przyjęciu, iż świadek A.G.

jednoznacznie

stwierdziła,

iż

przedmiotem

leasingu

były

również

przedmiotowe ruchomości, mimo iż świadek tego nie stwierdziła,

Wnosząc o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania skarżący wskazał,

że za jej rozpoznaniem przemawia oczywistość uchybień, jakie miały miejsce

w postępowaniach przed sądami obu instancji oraz ich ewidentny wpływ na treść

orzeczeń tych sądów.

Wnosił o uchylenie zaskarżonego wyroku oraz poprzedzającego go wyroku

Sądu I instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania do Sądu

Okręgowego w E.

W złożonych przez pozwanych odpowiedziach na skargę kasacyjną pozwana

H.Ż. wnosiła o jej oddalenie z zasądzeniem kosztów postępowania. Pozwany

Skarb Państwa wnosił o odrzucenie skargi kasacyjnej, a w wypadku

nie

uwzględnienia tego wniosku o wydanie postanowienia odmawiającego przyjęcia

skargi do rozpoznania. Na wypadek przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania,

pozwany Skarb Państwa wnosił o jej oddalenie. W każdym wypadku tenże

pozwany wnosił o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Podkreślając oczywistość uchybień strona powodowa nie odwołała się

wprost do treści art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. Jednakże przytoczony wniosek

i uzasadnienie skargi kasacyjnej wykluczają istnienie przesłanek przewidzianych

w art. 3989 § 1 pkt 1-3 k.p.c.

Stosownie do powołanego art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. skarga kasacyjna

spełnia wymaganie przewidziane w art. 3984 § 1 pkt 3 k.p.c. jeżeli zawiera

argumentację pozwalającą na przyjęcie, że jest ona oczywiście uzasadniona. Skoro

ustawodawca posłużył się wymaganiem oczywistości co do zasadności skargi

kasacyjnej, to uzasadnione i wręcz niezbędne, jest odwołanie się do przepisów

w których cecha oczywistości jest rozstrzygająca, np. art. 395 § 2, 505 § 3 k.p.c.

i art. 109 ust. 2 ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych. Omawiana

okoliczność traktowana jest jako niewątpliwa, pewna, z góry widoczna dla każdego

prawnika bez potrzeby pogłębionej analizy.

Oceniając z pozycji oczywistości treść złożonej skargi należy wskazać,

że w tejże skardze kasacyjnej nie zostały przytoczone i wykazane okoliczności

pozwalające na uznanie skargi za oczywiście uzasadnioną. Nakaz wynikający z art.

3984 § 1 pkt 3 k.p.c. w zw. z art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. dowodzi konieczności

rozróżnienia wymagania w postaci przytoczenia i uzasadnienia podstaw skargi

kasacyjnej (art. 3983 § 1 pkt 1 i 2 k.p.c.) od spełnienia przesłanki wskazanej w art.

3989 § 1 pkt 4 k.p.c. przez wykazanie, iż wadliwość wynikająca z wykładni

przepisów prawa lub ich zastosowania ma cechy oczywistości. Oparcie skargi

kasacyjnej na podstawie naruszenia prawa materialnego (art. 398 3 § 1 pkt 1 k.p.c.)

wymaga określenia postaci naruszenia materialnego, a swoistość podstawy

przewidzianej w art. 3983 § 1 pkt 2 k.p.c. wyraża się w tym, że poza naruszeniem

prawa procesowego skarżący wykazuje wpływ tego uchybienia na wynik sprawy.

Nawet zatem prawidłowe sprecyzowanie i wypełnienie podstaw skargi kasacyjnej,

czego nie ocenia Sąd Najwyższy w tej fazie postępowania, nie przesądza o jej

przyjęciu do rozpoznania (art. 3989 § 1 k.p.c.). Nie wystarczą zatem przytoczone

przez skarżącego wadliwości, popełnione - jego zdaniem - w toku postępowania

przed Sądem drugiej instancji oraz ferowania zaskarżonego orzeczenia. W świetle

powołanych przepisów niezbędnym jest zamieszczenie elementu spełniającego

wymagania przewidziane w art. 3989 § 1 pkt 1 - 4 k.p.c. Skoro uzasadnienie

wniosku skargi kasacyjnej, o którym mowa w art. 3984 § 1 pkt 3 k.p.c., nie zawiera

żadnego z tych elementów, a samo określanie przez skarżącego wskazywanych

wadliwości jako ewidentnych, czy też oczywistych nie może być potraktowane jako

wykazujące cechę oczywistości, o którym stanowi powołany art. 3989 § 1 pkt 4

k.p.c. Skarżący, co potwierdza treść uzasadnienia skargi kasacyjnej, nie respektuje

postanowienia ustawy stwierdzającego, że podstawą tejże skargi kasacyjnej

i wniosku o przyjęcie jej do rozpoznania nie mogą być zarzuty dotyczące ustalenia

faktów lub oceny dowodów (art. 3983 § 3 k.p.c.). Nie spełnienie choćby jednej

z przesłanek wymienionych w art. 3989 § 1 k.p.c. uzasadnia odrzucenie skargi

kasacyjnej (art. 3986 § 2 k.p.c.) z zasądzeniem żądanych przez pozwanych

kosztów postępowania kasacyjnego (art. 39821, 391 § 1 k.p.c. w zw. z art. 108 § 1

zdanie pierwsze oraz

art. 98 § 1 i 3 a także 99 k.p.c.) Stwierdzony, i to

o charakterze oczywistym, brak skargi kasacyjnej nie podlega konwalidacji

i powoduje bezwzględną bezskuteczność czynności procesowej zaskarżenia

orzeczenia bez potrzeby badania i rozważania pozostałych przesłanek obszernie

wyłuszczonych przez pozwany Skarb Państwa w odpowiedzi na skargę kasacyjną,

a mających - zdaniem tego pozwanego - prowadzić do uzyskania tego samego

rezultatu w postaci odrzucenia skargi kasacyjnej. Z powyższych przyczyn i na

podstawie powołanych przepisów należał orzec, jak w sentencji postanowienia.