IV CSK 468/10 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt IV CSK 468/10

POSTANOWIENIE

Dnia 20 stycznia 2011 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Marek Sychowicz

w sprawie z wniosku J. P.

przy uczestnictwie W. P.

o podział majątku wspólnego,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 20 stycznia 2011 r.,

na skutek skargi kasacyjnej uczestnika postępowania

od postanowienia Sądu Okręgowego

z dnia 25 marca 2010 r.,

odrzuca skargę kasacyjną;

zasądza

od

uczestnika

postępowania

na

rzecz

wnioskodawczyni kwotę 1.800 (jeden tysiąc osiemset) złotych

tytułem kosztów postępowania kasacyjnego.

Uzasadnienie

Stosownie art. 5191 § 2 k.p.c. w sprawach o podział majątku wspólnego po

ustaniu wspólności majątkowej miedzy małżonkami skarga kasacyjna od wydanego

przez sąd drugiej instancji postanowienia co do istoty sprawy przysługuje tylko

wówczas, gdy wartość przedmiotu zaskarżenia nie jest niższa niż 150.000 zł.

Wartością przedmiotu zaskarżenia w tych sprawach jest wartość przedmiotu

majątkowego lub prawa a także wysokość spłaty, dopłaty lub innej należności,

których przyznanie (nieprzyznanie) albo zasądzenie (niezasądzenie) kwestionuje

skarżący.

W skardze kasacyjnej wniesionej od postanowienia Sądu Okręgowego z

dnia 25 marca 2010 r. uczestnik postępowania W. P. wskazał wprawdzie, że

zaskarża to orzeczenie w całości i oznaczył wartość przedmiotu zaskarżenia kwotą

162.200 zł, ale nie jest to rzeczywista wartość zaskarżenia. Wartość ta wynika z

wniosku kasacyjnego (art. 3984 § 1 pkt 3 k.p.c.) i uzasadnienia skargi kasacyjnej.

Skarżący wniósł o „zmianę zaskarżonego postanowienia” (art. 39816 w zw. z art. 13

§ 2 k.p.c.) przez „dokonanie zamiany mieszkania lokatorskiego na dwa mniejsze,

bądź zasądzenie od wnioskodawczyni na rzecz uczestnika spłaty w kwocie połowy

wartości mieszkania, tj. 92.512 zł”. Zarzucił, że w sprawie wadliwie przyjęto, iż

spółdzielcze lokatorskie prawo do lokalu, którego wartość została ustalona na

185.900,00 zł, jest w znacznej części wynikiem nakładu pochodzącego z majątku

osobistego wnioskodawczyni, co zaważyło na przyznaniu na jej wyłączną własność

tego prawa z zasądzeniem na jego rzecz spłaty w kwocie 5.439,73 zł. W tych

okolicznościach wartością przedmiotu zaskarżenia jest wartość prawa do lokalu,

które w wyniku zamiany dotychczasowego mieszkania na dwa mniejsze chciałby

otrzymać skarżący, a nie ulega wątpliwości, że nie mogła by ona sięgać wartości

150.000 zł, gdy połowa wartości prawa do dotychczasowego lokalu wynosi

niespełna 93.000 zł. Wartością przedmiotu zaskarżenia mogłaby być też kwota

spłaty żądanej przez skarżącego, ale i ona nie sięga kwoty 150.000 zł. Okoliczność,

że ewentualnym wnioskiem skargi kasacyjnej jest uchylenie zaskarżonego

postanowienia i przekazanie sprawy Sądowi Okręgowemu w B. do ponownego

rozpoznania, nie jest miarodajna dla oznaczenia wartości przedmiotu zaskarżenia.

Wniosek ten nie określa bowiem zakresu zaskarżenia skargą kasacyjną

zaskarżonego nią postanowienia, lecz zmierzał do uzyskania rozstrzygnięcia (art.

39815 § 1 zd. pierwsze w zw. z art. 13 § 2 k.p.c.) respektującego zasadę

wzajemnego związku rozstrzygnięć zamieszczonych w postanowieniu działowym.

Skoro wartość przedmiotu zaskarżenia skargą kasacyjną wniesioną przez

uczestnika postępowania jest niższa od wartości, która czyni skargę kasacyjną

dopuszczalną (art. 5191 § 2 k.p.c.), skargę tę należało odrzucić (art. 398 6 § 2 i 3

w zw. z art. 13 § 2 k.p.c.).

O kosztach postępowania kasacyjnego Sąd Najwyższy postanowił na

podstawie art. 108 § 1 zd. pierwsze w zw. z art. 13 § 2 i art. 520 § 2 k.p.c. w zw.

z § 13 ust. 4 pkt 2 oraz § 6 pkt 6 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 28

września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez

Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U.

Nr 163, poz. 1348 ze zm.).