IV CSK 426/14 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt IV CSK 426/14 POSTANOWIENIE Dnia 22 stycznia 2015 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Iwona Koper w sprawie z powództwa E. G. F. i M. R. ‎przeciwko K. P.‎o ustalenie ojcostwa,‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 22 stycznia 2015 r.,‎na skutek skargi kasacyjnej powódek od postanowienia Sądu Okręgowego w T. ‎z dnia 7 lutego 2014 r., sygn. akt VIII Cz (…), odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania; zasądza od powódek na rzecz pozwanego kwotę 120 (sto dwadzieścia) zł tytułem kosztów postępowania kasacyjnego.

UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem z dnia 7 lutego 2014 r. Sąd Okręgowy w T. oddalił zażalenie powódek E. G. F. i M. R. na postanowienie Sądu Rejonowego w G. odrzucające na podstawie art. 199 § 1 pkt 2 k.p.c. pozew o ustalenie ojcostwa, wniesiony przez powódki przeciwko K. P.Postanowienie Sądu Okręgowego powódki zaskarżyły skargą kasacyjną wnosząc o przyjęcie skargi do rozpoznania w oparciu o przesłankę określoną w art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c. Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Skarga kasacyjna jest kwalifikowanym środkiem prawnym, którego rozpoznanie przez Sąd Najwyższy musi być uzasadnione względami o szczególnej doniosłości, wykraczającymi poza indywidualny interes skarżącego, a leżącymi w interesie powszechnym.

Rozpoznanie skargi kasacyjnej powinno służyć ochronie obowiązującego porządku prawnego przed dowolnością orzekania, oraz zapewnieniu jednolitości orzecznictwa sądowego w takich sprawach, w których możliwe jest dokonanie zasadniczej wykładni przepisu prawa, mającej walor generalny i abstrakcyjny (post. SN z dnia 7 kwietnia 2009 r., II CSK 13/09, wyrok SN z dnia 23 lutego 2006 r. II CSK 126/05, post. SN z dnia 4 lutego 2000 r., nie publ.).Przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania ze względu na przesłankę z art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c. wymaga, by przedstawione w niej zagadnienie prawne było istotne, co wyraża się w jego znaczeniu dla rozwoju prawa lub precedensowym charakterze.

Kwalifikacji takiej nie można przypisać przedstawionemu przez skarżące zagadnieniu prawnemu dotyczącemu tożsamości podstawy sporu w rozumieniu art. 366 k.p.c. w zw. z art. 199 § 1 pkt 2 k.p.c., rozstrzygniętemu i wyjaśnionemu przez Sąd Najwyższy w orzecznictwie wskazanym przez Sąd Okręgowy, w świetle którego - jak przyjęto w zaskarżonym postanowieniu - nie stanowi nowej podstawy sporu, w rozumieniu art. 366 k.p.c., uzyskanie w sprawie o ustalenie ojcostwa nowego środka dowodowego w postaci badań DNA. W sprawie nie zachodzi nieważność postępowania, którą Sąd Najwyższy w granicach zaskarżenia bierze pod uwagę z urzędu.Z tych przyczyn na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c., a w zakresie kosztów postepowania kasacyjnego na podstawie art. 98 § 1 i 3 w zw. z art. 391 § 1 i art. 39821 k.p.c., orzeczono jak w sentencji.