IV CSK 419/13 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt IV CSK 419/13 POSTANOWIENIE Dnia 10 stycznia 2014 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Anna Kozłowska w sprawie z wniosku M. W.‎przy uczestnictwie W. L. i B. L.‎o stwierdzenie zasiedzenia,‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 10 stycznia 2014 r.,‎na skutek skargi kasacyjnej uczestniczki postępowania W. L.od postanowienia Sądu Okręgowego w G.‎z dnia 22 stycznia 2013 r., sygn. akt XVI Ca […], 1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, 2. zasądza od W. L. na rzecz M. W. kwotę 1800 (jeden tysiąc osiemset) zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu kasacyjnym.

UZASADNIENIE

Sąd Najwyższy, zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c., przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona.W sprawie nie występuje przesłanka pozwalająca na przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania, mimo że skarżąca powołała się na przesłankę oczywistej zasadności skargi (art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.).Oczywista zasadność skargi, jak wyjaśniono w orzecznictwie, to stan sprawy wskazujący, że zaskarżone orzeczenie zapadło z rażącym naruszeniem przepisów prawa lub podstawowych zasad prawa, widocznym już tylko przy wykorzystaniu podstawowej wiedzy prawniczej, bez potrzeby głębszej analizy i dłuższych badań lub dociekań.

Chodzi, więc o szczególne, kwalifikowane wypadki naruszenia prawa przez sąd drugiej instancji (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 10 stycznia 2003 r., V CZ 197/02, OSNC 2004, nr 3, poz. 49). Nie ma podstaw do przyjęcia, że taka sytuacja miała miejsce w sprawie niniejszej. Zauważyć też należy, że dominujący w skardze zarzut wykorzystania przez sądy domniemania samoistnego posiadania wynikającego z art. 339 k.c., co w sytuacji, gdy posiadaczem całej nieruchomości jest jej współwłaściciel, ma czynić skargę kasacyjną oczywiście uzasadnioną, jest o tyle nietrafny, że Sądy przeprowadziły obszerne postępowanie dowodowe, a więc niewątpliwie nie poprzestały na domniemaniu z art. 339 k.c.; oceny charakteru posiadania poprzedniczki prawnej wnioskodawczyni Sądy dokonały dopiero po analizie zebranych w sprawie dowodów.

Skarżąca nie zdołała wykazać, że zachodzi potrzeba rozpoznania skargi kasacyjnej przez Sąd Najwyższy. Z tych też przyczyn, przy uwzględnieniu, że w sprawie nie zachodzi nieważność postępowania, którą – zgodnie z art. 39813 §1 k.p.c. – Sąd Najwyższy bierze pod uwagę z urzędu, należało odmówić przyjęcia skargi kasacyjnej wnioskodawczyni do rozpoznania (art. 3989§2 k.p.c.).O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 520 § 3 k.p.c. w związku z § 6 pkt 7 i § 8 pkt 1) oraz § 13 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów niepłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (tekst jedn.

Dz. U. z 2013 r., poz. 461). awes