IV CSK 419/09 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt IV CSK 419/09

POSTANOWIENIE

Dnia 10 grudnia 2009 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Zbigniew Kwaśniewski

w sprawie z wniosku Z.P.

przy uczestnictwie M.P.

o podział majątku wspólnego,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 10 grudnia 2009 r.,

na skutek skargi kasacyjnej uczestniczki postępowania

od postanowienia Sądu Okręgowego w O.

z dnia 29 maja 2009 r., sygn. akt [...],

1)

odrzuca skargę kasacyjną w części zaskarżającej

postanowienie w pkt. II (drugim) sentencji w zakresie

oddalającym apelację wnioskodawcy, a w pozostałej

części

odmawia

przyjęcia

skargi

kasacyjnej

do

rozpoznania;

2)

orzeka, że wnioskodawca i uczestniczka postępowania

ponoszą koszty postępowania kasacyjnego związane

ze swym udziałem w sprawie.

Uzasadnienie

Przysługująca

od

prawomocnych

orzeczeń

skarga

kasacyjna,

jako

nadzwyczajny środek zaskarżenia, ma na celu - w interesie publicznym ujednolicanie

orzecznictwa

sądów

powszechnych,

rozstrzyganie

spraw

precedensowych oraz o istotnym znaczeniu dla orzecznictwa sądowego i rozwoju

prawa. Uwzględnienie celu i charakteru skargi kasacyjnej wymaga właściwego

rozumienia treści przesłanek, wymienionych w art. 3989 § 1 pkt 1-4 k.p.c.,

i właściwego ich uzasadnienia.

Chociaż skarżąca powołała się na przesłanki określone w art. 3989 § 1 pkt 1

i 4 k.p.c., to nie przedstawiła przekonywającej argumentacji jurydycznej mogącej

przesądzać o „istotności" sformułowanych zagadnień, ani o oczywistej zasadności

skargi.

Uzasadnienie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania w istocie

przedstawia, w odmiennym tylko ujęciu, kwestie podniesione w ramach

uzasadnienia podstaw kasacyjnych. Łatwo przy tym dostrzec, że wszystkie te

kwestie występują na tle określonych, konkretnych okoliczności faktycznych i nie

mają charakteru uniwersalnego. Dowodzi tego choćby sformułowanie przez

skarżącą zagadnienia prawnego w postaci dwóch pytań: czy w okolicznościach tej

sprawy sąd zastosował właściwy miernik waloryzacji oraz jaki miernik waloryzacji

należałoby zastosować (str. 3 skargi kasacyjnej).

W wypadku, gdy skarżąca twierdzi, że jej skarga jest także oczywiście

uzasadniona, powinna przedstawić pogłębioną argumentację prawną, wyjaśniającą

w czym ta oczywistość się wyraża oraz uzasadnić to twierdzenie, przy

uwzględnieniu, że „oczywistość" skargi to jej zasadność ewidentna, niewątpliwa,

możliwa do stwierdzenia bez głębszej analizy (por. m.in. postanowienie Sądu

Najwyższego z dnia 14 lipca 2005 r., III CZ 61/05, OSNC 2006, nr 4, poz. 75).

Skarga kasacyjna uczestniczki nie przedstawia tak rozumianego uzasadnienia

„oczywistości" skargi. Na tle jej uzasadnienia jest wyraźnie widoczne, że ocena

zarzutów - a tym bardziej „oczywistości" zarzuconych uchybień, mających

prowadzić do oceny o „oczywistej" zasadności skargi opartej na takich zarzutach —

wymagałaby szczegółowej analizy, obejmującej także zbadanie okoliczności

faktycznych pod kątem ich właściwej kwalifikacji prawnej. Skarżąca nie przekonała

zatem o spełnieniu wymienionej w art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. przesłanki.

Z tych względów Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do

rozpoznania w części, w której była ona dopuszczalna (art. 398 9 § 2 k.p.c. w zw.

z art. 13 § 2 k.p.c.).

Natomiast Sąd Najwyższy odrzucił skargę kasacyjną w części, w której

okazała się ona niedopuszczalna, a mianowicie w części zaskarżającej także

oddalenie w pozostałym zakresie apelacji wnioskodawcy (pkt II sentencji

zaskarżonego w całości postanowienia), ponieważ w tym zakresie uczestniczka nie

miała interesu prawnego (gravamen) w zaskarżeniu orzeczenia (art. 398 6 § 3 k.p.c.

w zw. z art. 13 § 2 k.p.c.).

O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 520 § 1

k.p.c..