IV CSK 406/10 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt IV CSK 406/10

POSTANOWIENIE

Dnia 2 grudnia 2010 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Katarzyna Tyczka-Rote

w sprawie z powództwa „P.(...) Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością” Spółki

Komandytowo Akcyjnej w O.

przeciwko Zakładowi Gospodarki Odpadami Komunalnymi Spółce z ograniczoną

odpowiedzialnością w O.

o zapłatę,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 2 grudnia 2010 r.,

na skutek skargi kasacyjnej strony powodowej

od wyroku Sądu Apelacyjnego z dnia 9 marca 2010 r., sygn. akt I ACa (…),

odrzuca skargę kasacyjną i zasądza od powódki na rzecz pozwanego kwotę 3.600

(trzy

tysiące

sześćset)

zł

tytułem

kosztów

zastępstwa

procesowego

w

postępowaniu kasacyjnym.

Uzasadnienie

Powódka „P.(...) Sp. z o.o.” w O. wniosła skargę kasacyjną od wyroku Sądu

Apelacyjnego z dnia 9 marca 2010 r. Skarga została mylnie skierowana do Sądu

Najwyższego i dopiero przez ten Sąd (już po upływie terminu z art. 398 5 § 1 k.p.c.)

przekazana do Sądu, który wydał zaskarżone orzeczenie, co spowodowało jej

odrzucenie jako spóźnionej. Następnie skarga została jednak przyjęta na skutek

pozytywnie rozpatrzonego przez Sąd Apelacyjny wniosku powódki o przywrócenie

terminu do jej złożenia.

Skuteczność wniesienia i zasadność uwzględnienia tego wniosku, a w

konsekwencji

terminowość

złożenia

skargi

kasacyjnej

podlega

kontroli

Sądu

Najwyższego w ramach wstępnego badania prawidłowości tego środka zaskarżenia

(por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 4 marca 1997 r., I CKN 45/97, OSNC

1997/9/122).

W niniejszej sprawie pozwany częściowo trafnie zwraca uwagę na uchybienia,

które spowodowały nieuzasadnione przywrócenie terminu. Nie można wprawdzie

zgodzić się, że zachodziły podstawy do odrzucenia (z powodu niezachowania terminu z

art. 169 § 1 k.p.c.) lub zwrotu (z powodu uchybienia obowiązkowi przewidzianemu w art.

4799 § 1 k.p.c.) wniosku o przywrócenie terminu do złożenia skargi kasacyjnej. Powódka

złożyła wniosek w terminie tygodnia od dowiedzenia się o tym, że uchybiła terminowi, a

pismo zawierające wniosek nie było składane w toku sprawy lecz po jej prawomocnym

zakończeniu w sądzie drugiej instancji i dotyczyło wniesienia nadzwyczajnego środka

zaskarżenia - skargi kasacyjnej, co uzasadniało stosowanie do niego art. 479 9 § 2 k.p.c.,

a nie § 1 tego przepisu. Trafne są natomiast zastrzeżenia co do przyjęcia przez Sąd

Apelacyjny, że powódka uprawdopodobniła, iż do uchybienia terminu doszło bez jej

winy. Przyczyną nieterminowego wniesienia skargi miało być pozostawanie przez

pracownika kancelarii, który adresował przesyłkę ze skargą, w stanie rozkojarzenia,

spowodowanym odstawieniem leków antydepresyjnych a.(...) i oraz leków na bazie

b.(...) takich jak C.(...). Zważyć jednak należy, że zaświadczenie lekarskie załączone do

wniosku potwierdza jedynie leczenie pracownika kancelarii lekiem a.(...), którego

odstawienie lub zmniejszenie dawki – według informacji zawartych w ulotce

informacyjnej – powoduje takie skutki jak nudności, wymioty, ból brzucha, biegunka,

bezsenność, ból głowy, nerwowość oraz lęk. Tym samym nie sposób uznać, że

przedłożone

materiały

uprawdopodabniają

rozkojarzenie

i

zakłócenia

uwagi

usprawiedliwiające popełnianie błędów w adresowaniu przesyłek. Leczenie pracownika

kancelarii innymi lekami wynika wyłącznie z jego oświadczenia, tymczasem leki tego

rodzaju wydawane są jedynie z przypisu lekarza, zatem musiałyby być ujęte w

zaświadczeniu, skoro lekarz podał, jakie leki stosował. Tym samym ewentualne

negatywne konsekwencje odstawienia leków na bazie b.(...) nie mogą być brane pod

uwagę, skoro brak uprawdopodobnienia, że pacjent je rzeczywiście zażywał. Zwrócić

też trzeba uwagę, że żadne inne zachowania pracownika kancelarii, nie potwierdzały

wystąpienia u niego chorobliwego rozkojarzenia. Zawłaszcza jeśli zważyć, że to on

przygotował projekt skargi kasacyjnej, a jego funkcjonowanie w kancelarii nie budziło

żadnych zastrzeżeń, o czym świadczyło powierzanie mu tak odpowiedzialnych zadań

jak sporządzanie projektów nadzwyczajnych środków zaskarżenia.

W konsekwencji przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej nie było

uzasadnione, wobec czego skarga – jako złożona po terminie – podlegała odrzuceniu

na podstawie art. 3986 § 3 w zw. z § 2 k.p.c.

O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 98 § 1 i 3

k.p.c. w zw. z art. 99 k.p.c. oraz 391 § 1 k.p.c. i art. 39821 k.p.c.