IV CSK 391/14 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt IV CSK 391/14 POSTANOWIENIE Dnia 16 grudnia 2014 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Bogumiła Ustjanicz w sprawie z powództwa B. F. i E. K.-F.‎przeciwko E. […] Spółce Akcyjnej w G.‎o zapłatę,‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 16 grudnia 2014 r.,‎na skutek skargi kasacyjnej powoda od wyroku Sądu Apelacyjnego w […]‎z dnia 12 listopada 2013 r., sygn. akt I ACa […], odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.

UZASADNIENIE

Zaskarżonym wyrokiem Sąd Apelacyjny w […] oddalił apelację powoda od wyroku Sąd Okręgowego w G. z dnia 12 lutego 2013 r., którym oddalone zostało powództwo o waloryzację świadczenia w postaci wynagrodzenia za bezumowne korzystanie z nieruchomości przez pozwanego w okresie od 28 października 1998 r. do 28 października 2008 r., o zapłatę odsetek od wynagrodzenia za okres od 28 października 2008 r. do 9 października 2010 r. oraz o zapłatę kwoty 4 392 zł tytułem zwrotu wydatków na sporządzenie opinii rzeczoznawcy.Powód w skardze kasacyjnej powołał obie podstawy przewidziane w art. 3983 § 1 k.p.c., a we wniosku o przyjęcie jej do rozpoznania przesłankę objętą art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. Oczywistą zasadność skargi kasacyjnej połączył z naruszeniem przez Sąd Apelacyjny przepisów prawa materialnego i postępowania objętych zarzutami podstaw kasacyjnych.Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Skarga kasacyjna ukształtowana została w przepisach kodeksu postępowania cywilnego jako środek zaskarżenia o szczególnym charakterze, nakierowany na ochronę interesu publicznego przez zapewnienie rozwoju prawa i jednolitości wykładni oraz eliminację orzeczeń oczywiście wadliwych, bądź dotkniętych nieważnością postępowania, nie zaś jako ogólnie dostępny środek zaskarżania orzeczeń niesatysfakcjonujących stron.

Realizacji tego celu służy instytucja tzw. przesądu, ustanowionego w art. 3989 k.p.c., w ramach którego Sąd Najwyższy dokonuje wstępnej oceny sprawy przedstawionej mu ze skargą kasacyjną. Zakres przeprowadzanego badania jest ograniczony do kontroli, czy w sprawie występuje istotne zagadnienie, zachodzi potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona, a zatem okoliczności przewidziane w art. 398 § 1 pkt. 1 do 4 k.p.c. Nie podlegają natomiast badaniu podstawy kasacyjne i ich uzasadnienie.

Założenie wymagania objętego art. 3984 § 2 k.p.c. zostanie spełnione, jeżeli skarżący przedstawi w skardze kasacyjnej i uzasadni przesłanki o charakterze publicznoprawnym, stanowiące podstawę wstępnej, merytorycznej oceny przesłanek określonych w art. 3989 § 1 k.p.c.Oczywista zasadność skargi kasacyjnej w rozumieniu art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. to zasadność widoczna od razu, bez konieczności dokonywania pogłębionej analizy wywodów zamieszczonych w skardze, wskazująca, że zaskarżone orzeczenie nie powinno się ostać. Doszło bowiem do kwalifikowanego, czyli oczywistego naruszenia prawa, którego skutkiem było wydanie przez Sąd drugiej instancji orzeczenia oczywiście wadliwego (por. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 10 stycznia 2003 r., V CZ 187/02, OSNC 2004, nr 3, poz. 49; z dnia 8 marca 2002 r., I PKN 341/01, OSNP 2004, nr 6, poz. 100; z dnia 11 stycznia 2008 r., I UK 285/07, niepubl.; z dnia 23 listopada 2010 r., III UK 10/11, niepubl.).

Na takie rozumienie powołanej przesłanki nie wskazuje wniosek pozwanej. Tak wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania, jak i jego uzasadnienie na tle jej podstaw oraz motywów zaskarżonego wyroku nie zawiera argumentów wskazujących na ocenę, iż kwestionowane rozstrzygnięcie stanowi konsekwencję jaskrawych błędów w zakresie wykładni prawa, jak też, że zachodzi potrzeba rozpoznania skargi kasacyjnej. Nie doszło do przekroczenia granic dozwolonych uprawnień orzeczniczych.W postępowaniu przed Sądem Apelacyjnym nie miała miejsca nieważność postępowania, której przyczyny Sąd Najwyższy bierze pod rozwagę z urzędu w granicach zaskarżenia.Z powyższych względów Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c.[aw]