IV CSK 391/08 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt IV CSK 391/08

POSTANOWIENIE

Dnia 6 lutego 2009 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Krzysztof Strzelczyk (przewodniczący)

SSN Marian Kocon (sprawozdawca)

SSN Elżbieta Skowrońska-Bocian

w sprawie z wniosku B.M.

przy uczestnictwie E.P. i W.M.

o stwierdzenie zasiedzenia,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 6 lutego 2009 r.,

skargi kasacyjnej wnioskodawczyni

od postanowienia Sądu Okręgowego w G.

z dnia 19 września 2007 r., sygn. akt [...],

uchyla zaskarżone postanowienie i sprawę przekazuje Sądowi

Okręgowemu w G. do ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia

o kosztach postępowania kasacyjnego.

Uzasadnienie

Sąd Okręgowy w G. postanowieniem z dnia 19 września 2007 r. oddalił

apelację wnioskodawczyni od postanowienia Sądu Rejonowego w G. z dnia 19

października 2006 r., którym ten Sąd oddalił wniosek B.M. o stwierdzenie, że

nabyła wraz z mężem przez zasiedzenie na prawach wspólności ustawowej udział

wynoszący w 2/5 we współwłasności bliżej opisanej nieruchomości. U podłoża tego

rozstrzygnięcia legł pogląd, że wnioskodawczyni i jej mąż nie byli posiadaczami

samoistnymi tej nieruchomości.

Skarga kasacyjna wnioskodawczyni od postanowienia Sądu Okręgowego,

oparta na podstawie drugiej z art. 3983 k.p.c., zawiera zarzut naruszenia art. 3, 6,

217, 224 i 299 k.p.c., i zmierza do uchylenia tego postanowienia oraz przekazania

sprawy do ponownego rozpoznania.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Sąd Okręgowy oddalił apelację skarżącej, gdyż podzielił pogląd Sądu

pierwszej instancji, że dla oceny, iż wnioskodawczyni i jej mąż nie byli samoistnymi

posiadaczami przedmiotowej nieruchomości rozstrzygające jest ich zeznanie

o „zwierzchnictwie” rodziców skarżącej nad tą nieruchomością. W konsekwencji

aprobował oddalenie przez Sąd pierwszej instancji wniosków dowodowych

skarżącej,

którymi

zmierzała

ona

do

wykazania

samoistnego

charakteru

posiadania.

Istotnym elementem zasiedzenia jest posiadanie określane mianem

"posiadania samoistnego", polegające na faktycznym władaniu rzeczą "jak

właściciel" (art. 172 § 1 w zw. z art. 336 k.c.). Konieczne jest zatem wykonywanie

przez posiadacza, który - co jasne - właścicielem nie jest, czynności faktycznych

wskazujących na samodzielny, rzeczywisty, niezależny od woli innej osoby stan

władztwa. Mówiąc inaczej, wszystkie dyspozycje posiadacza powinny swą treścią

odpowiadać dyspozycjom właściciela, co wcale nie oznacza, że w każdej sytuacji

posiadacz musi mieć przekonanie, iż jest właścicielem.

Kwestia świadomości, jaką posiadacz odnosi do wykonywanego prawa,

a więc przekonanie o tym, czy jest lub nie jest właścicielem posiadanej rzeczy,

rzutuje natomiast na dobrą albo złą wiarę posiadania. Tak więc posiadaczem

w dobrej wierze jest ten, kto błędnie przypuszcza, że jest właścicielem rzeczy,

a w złej pozostaje ten, kto wie albo wiedzieć powinien, że prawo własności nie

przysługuje jemu, lecz innej osobie (por. np. orzeczenie Sądu Najwyższego z dnia

26 listopada 1949 r., Wa.C. 159/49, "Demokratyczny Przegląd Prawniczy" 1950,

nr 6, s. 56; orzeczenie Sądu Najwyższego z dnia 14 września 1963 r., III CR 71/62,

OSNCP 1963, z. 5, poz. 111; uzasadnienie uchwały Sądu Najwyższego z dnia

14 marca 1980 r., III CZP 14/80, OSNCP 1980, z. 9, poz. 161 albo uzasadnienie

uchwały składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z dnia 6 grudnia 1991 r.,

III CZP 108/91, OSNCP 1992, z. 4, poz. 48).

W tej sytuacji stanowisko sądu drugiej instancji, leżące u podstaw

postanowienia oddalającego apelację skarżącej, a mianowicie, że jej wypowiedź

o „zwierzchnictwie” rodziców nad nieruchomością obala istnienie przesłanki

samoistnego

posiadania

skarżącej, a

tym

samym

uzasadniała

oddalenie

zgłoszonych wniosków dowodowych, nie może być uznane za trafne. Poczynionej

ocenie charakteru posiadania skarżącej zarzucić trzeba nieuprawnioną arbitralność,

gdyż została ona oderwana od całokształtu okoliczności faktycznych, bez

uwzględnienia rzeczywistych motywów, jakimi kierowała się skarżąca i jej mąż

mówiąc o „zwierzchnictwie” rodziców, a także z pominięciem stosunków

rodzinnych. Nie sposób przecież wykluczyć, że chodziło im o, jak podnosi

pełnomocnik

skarżącej,

nadzór

moralny

nad

nieruchomością

wynikający

z szacunku do rodziców, którzy, jak zeznał mąż skarżącej „całe życie ją budowali”,

a nie mający znaczenia prawnego.

Żądanie wnioskodawczyni opierało się na twierdzeniu, że źródłem nabycia

posiadania przedmiotowej nieruchomości było porozumienia z rodzicami, które

w swej intencji zmierzało do przeniesienia udziału we własności. I dalej, że

samodzielnie wraz z mężem częścią tej nieruchomości władała. Dopiero zatem po

przeprowadzeniu zgłoszonych przez skarżącą na tę okoliczność dowodów będą

podstawy do oceny, czy te okoliczności skarżąca wykazała.

Z tych przyczyn orzeczono, jak w postanowieniu.