IV CSK 382/15 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt IV CSK 382/15 POSTANOWIENIE Dnia 8 grudnia 2015 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Mirosława Wysocka w sprawie z powództwa H. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w W. ‎przeciwko Skarbowi Państwa - Dyrektorowi Izby Celnej w Białymstoku‎o zapłatę,‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 8 grudnia 2015 r.,‎na skutek skargi kasacyjnej strony powodowej od wyroku Sądu Apelacyjnego w Białymstoku‎z dnia 23 stycznia 2015 r., sygn. akt I ACa 698/14, I. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania; II. zasądza od strony powodowej na rzecz Skarbu Państwa - Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa kwotę 3600 (trzy tysiące sześćset) zł z tytułu zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

UZASADNIENIE

Powódka H. Sp. z o.o. z siedzibą w W. w skardze kasacyjnej od wyroku Sądu Apelacyjnego w Białymstoku z dnia 23 stycznia 2015 r., opartej na podstawie „naruszenia prawa materialnego, a mianowicie art. 4 ust. 3 i art. 19 ust. 1 Traktatu o Unii Europejskiej w związku z art. 267 i art. 288 traktatu o Funkcjonowaniu Unii Europejskiej i w związku z art. 9 oraz art. 87 ust. 1 Konstytucji RP, jak również w związku z art. 8 ust. 1 Dyrektywy 98/34/WE”, art. 417 § 1 k.c. w zw. z art. 87 ust. 1 Konstytucji RP, a także na podstawie naruszenia prawa procesowego - art. 232 zd. drugie k.p.c., uzasadniła wniosek o przyjęcie skargi do rozpoznania jej oczywistą zasadnością.

Według skarżącej, wynika ona z tego, że wyrok zapadł z oczywistą obrazą prawa wspólnotowego oraz z oczywistym uchybieniem polegającym na niedopuszczeniu z urzędu dowodu z opinii biegłego. W odpowiedzi na skargę Skarb Państwa zastępowany przez Prokuratorię Generalną Skarbu Państwa wniósł o odmowę przyjęcia skargi do rozpoznania bądź o jej oddalenie oraz o zasądzenie kosztów postępowania ze skargi.Sąd Najwyższy zważył, co następuje. Stosownie do art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania albo skarga jest oczywiście uzasadniona.

Rozstrzygnięcie Sądu Najwyższego o przyjęciu lub odmowie przyjęcia skargi do rozpoznania następuje na podstawie oceny, czy zostały wykazane przyczyny kasacyjne wymienione w przepisie.Uzasadnienie wniosku opartego na przyczynie przewidzianej w art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c., powołanej przez skarżącą, wymaga przedstawienia argumentacji prawnej zmierzającej do wykazania kwalifikowanego, ewidentnego naruszenia wskazanych w skardze przepisów, możliwego do stwierdzenia bez merytorycznej analizy zaskarżonego orzeczenia oraz podstaw kasacyjnych.

Zakres badania sprawy w ramach przedsądu nie pozwala Sądowi Najwyższemu na ocenę na tym etapie postępowania zasadności zarzutów podniesionych w skardze. Z tego względu powołanie się na przesłankę oczywistej zasadności skargi nie może być sformułowane w sposób wymagający takiej oceny, lecz powinno koncentrować się na argumentacji prawnej odrębnej od merytorycznej motywacji skargi. Uszło to uwagi skarżącej, gdyż w jej ujęciu uzasadnienie wniosku jest zmodyfikowaną wersją zarzutów skargi i ich uzasadnienia. Tożsamość argumentacji przedstawionej w ramach uzasadnienia wniosku oraz podstaw skargi powoduje, że ocena wystąpienia powołanej przesłanki byłaby równoznaczna z rozpoznaniem podstaw skargi.W skardze brak argumentacji prawnej, która koncentrowałaby się na wykazaniu oczywistej zasadności skargi, wynikającej z kwalifikowanego, ewidentnego i widocznego bez potrzeby podejmowania bliższej analizy naruszenia przepisów, prowadzącego do wydania błędnego rozstrzygnięcia.

Wniosek i jego uzasadnienie pozostają w wewnętrznej sprzeczności, gdyż sama obszerność wywodu mającego przekonać o „oczywistej” zasadności skargi przeczy tezie, że jest mowa jest o ewidentnej i niewątpliwej zasadności skargi.Uzasadnienie wniosku opartego na twierdzeniu o oczywistym naruszeniu art. 232 k.p.c. również jest ujęte w sposób odpowiedni dla uzasadnienia podstaw skargi. Wniosek w tym zakresie nie mógł stanowić podstawy przyjęcia skargi także z tego względu, że w podstawach skargi zarzut naruszenia art. 232 k.p.c. nie został powiązany z zarzutem naruszenia właściwych przepisów postępowania apelacyjnego, co zarzut taki wprost czyniłoby bezskutecznym.

Jak wiadomo, przyczyną przyjęcia skargi są tylko takie okoliczności, które mogłyby zostać uwzględnione przy rozpoznawaniu skargi.Z omówionych względów Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi od rozpoznania na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c. O kosztach postępowania ze skargi orzeczono stosownie do art. 98 § 1 i 3 oraz art. 108 § 1 w zw. z art. 39821 i art. 391 § 1 k.p.c.