IV CSK 381/13 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt IV CSK 381/13 POSTANOWIENIE Dnia 12 grudnia 2013 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Anna Kozłowska w sprawie z powództwa R. G. i J. G.‎przeciwko E. […] Spółce Akcyjnej w G.‎o zapłatę,‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 12 grudnia 2013 r.,‎na skutek skargi kasacyjnej powodów od wyroku Sądu Apelacyjnego w […]‎z dnia 24 października 2012 r., sygn. akt I ACa […], I ACz […], odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.

UZASADNIENIE

Sąd Najwyższy, zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c., przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona.W sprawie nie występuje przesłanka pozwalająca na przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania, mimo że skarżący powołali występowanie istotnego zagadnienia prawnego (art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c.).Istotnym zagadnieniem prawnym w rozumieniu art. 398 § 1 pkt 1 k.p.c. jest takie zagadnienie, które ma znaczenie dla rozwoju prawa lub znaczenie precedensowe dla rozstrzygnięcia podobnych spraw (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 7 stycznia 2005 r., I CZ 183/04).

Powołanie się zatem na istnienie takiego zagadnienia wymaga nie tylko sformułowania tego zagadnienia ale i przedstawienia wyczerpującej argumentacji jurydycznej uzasadniającej tezę o istotności zagadnienia oraz możliwości istnienia na jego gruncie rozbieżnych ocen prawnych. Ponadto skarżący powinien wykazać, że jego rozstrzygnięcie będzie miało znaczenie dla rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy (por. postanowienia Sądu Najwyższego: z dnia 28 listopada 2003 r., II CK 324/03; z dnia 7 czerwca 2005 r., V CSK 3/05; z dnia 13 lipca 2007 r., III CSK 180/07; z dnia 22 listopada 2007 r., I CSK 326/07, nie publikowane oraz z dnia 26 września 2005 r., II PK 98/05, OCNP 2006, nr 15 - 16, poz. 243).

Argumentacja przedstawiona przez skarżących nie spełnia wskazanych wymogów i nie stanowi podstawy do przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania z uwagi na istotne zagadnienie prawne w rozumieniu art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c. Dodać przy tym należy, że w orzecznictwie przyjmuje się, iż decyzja administracyjna upoważniająca przedsiębiorcę przesyłowego do wejścia na grunt celem założenia ciągów przesyłowych stanowi tytuł prawny do władania przez niego nieruchomością i wyklucza jego złą wiarę (por. uchwała Sądu Najwyższego z dnia 20 stycznia 2010 r.

III CZP 116/09, OSNC-ZD 2010 r., nr 3, poz. 92 oraz postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 17 grudnia 2008 r. I CSK 171/08, OSNC 2010 r., nr 1, poz. 15 i z dnia 21 lutego 2013 r. I CSK 354/12, nie publ.). Przypisanie przedsiębiorcy dobrej wiary powoduje, że na gruncie przepisów o ochronie własności (art. 352 w związku z art. 224 k.c.) nie jest możliwe zasądzenie na rzecz właściciela nieruchomości wynagrodzenia za korzystanie z nieruchomości. Jednocześnie nie można pominąć, że analogiczne do uregulowania ujętego w art. 35 ustawy o zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości zawierała też kolejna ustawa z dnia 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości, a obecnie zawiera ustawa z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, co nie pozwala przyjąć, że mamy do czynienia ze szkodliwymi reminiscencjami minionego okresu.

Z tych względów Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania (art. 3989 § 2 k.p.c.). awjw