IV CSK 38/13 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt IV CSK 38/13

POSTANOWIENIE

Dnia 10 maja 2013 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Mirosława Wysocka

w sprawie z powództwa T. R.

przeciwko A. S., Ł. S.,M. G. i P. S.

o zapłatę,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 10 maja 2013 r.,

na skutek skargi kasacyjnej powoda

od wyroku Sądu Apelacyjnego w […]

z dnia 28 czerwca 2012 r.,

I. odrzuca skargę kasacyjną;

II. zasądza od powoda na rzecz pozwanego P. S. kwotę 3600 (trzy

tysiące sześćset) zł z tytułu zwrotu kosztów postępowania

kasacyjnego.

Uzasadnienie

Powód T. R. wniósł skargę kasacyjną od wyroku Sądu Apelacyjnego z dnia

28 czerwca 2012 r. wydanego w sprawie o zapłatę, opierając skargę na podstawie

naruszenia art. 233 k.p.c. „przez dowolną, wbrew jednoznacznym zapisom umów i

innych przepisów prawa, interpretacje tych umów i przepisów i bezzasadne

stwierdzenie, iż postanowienia umowy dzierżawy z 30 czerwca 2008 r. nie były

systematyczne naruszane przez wydzierżawiających członków rodziny S. w stopniu

uniemożliwiającym ich racjonalna realizację”. W uzupełnieniu skargi powód

wskazał, że art. 233 k.p.c. został przez Sądy obu instancji naruszony „podczas

zbierania materiału dowodowego i jego oceniania”.

W odpowiedzi na skargę P. S. wniósł o jej odrzucenie oraz o zasądzenie

kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu kasacyjnym.

Sąd Najwyższy rozważył, co następuje:

Jak wyraźnie wynika z zakazu przewidzianego w art. 398 3 § 3 k.p.c.,

podstawy skargi kasacyjnej nie mogą stanowić zarzuty dotyczące ustaleń

faktycznych oraz oceny dowodów. Wprawdzie ustawodawca nie skonkretyzował

przepisów prawa procesowego, których naruszenie nie może być przedmiotem

zarzutów kasacyjnych, niemniej jednak nie budzi wątpliwości, że do przepisów

takich należy zaliczyć art. 233 § 1 k.p.c. jako bezpośrednio odnoszący się do

takiej oceny (por. m.in. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 11 grudnia

2008 r., II CSK 356/08, niepubl. i z dnia 15 maja 2009 r., III CSK 338/08, niepubl.

oraz wyrok Sądu Najwyższego z dnia 13 stycznia 2010 r., II CSK 372/09, niepubl.).

Ponieważ jedyna postawa skargi kasacyjnej została przez powoda wypełniona

zarzutem naruszenia wyłącznie tego przepisu (choć skarżący nie wskazał

paragrafu pierwszego art. 233 k.p.c., na taką jego intencję wskazuje treść

uzasadnienia skargi), należało uznać, że skarga nie została oparta na ustawowej

podstawie (por. np. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 23 września 2005 r.,

III CSK 13/05, OSNC 2006, nr 4, poz. 76). Oznaczało to, że skarga jest dotknięta

nieusuwalnym brakiem jednego z zasadniczych elementów konstrukcyjnych, który

zgodnie z art. 3984 § 1 pkt 2 k.p.c. powinna bezwzględnie zawierać. Wada ta czyni

skargę niedopuszczalną (art. 3986 § 2 k.p.c.) i uzasadnia to jej odrzucenie

na podstawie art. 3986 § 3 k.p.c.

O kosztach postępowania ze skargi rozstrzygnięto stosownie do art. 98 § 1

i 3 oraz art. 108 § 1 w zw. z art. 39821 i art. 391 § 1 k.p.c.

es