IV CSK 376/09 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt IV CSK 376/09

POSTANOWIENIE

Dnia 13 listopada 2009 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Krzysztof Pietrzykowski

w sprawie z powództwa W.S.

przeciwko Szpitalowi Klinicznemu […]

o odszkodowanie i zadośćuczynienie,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 13 listopada 2009 r.,

na skutek skargi kasacyjnej powódki

od wyroku Sądu Apelacyjnego

z dnia 26 marca 2009 r., sygn. akt [...],

1. odrzuca skargę kasacyjną;

2. nie obciąża powódki kosztami postępowania kasacyjnego.

Uzasadnienie

Jako podstawy skargi kasacyjnej wskazano na art. 19 ust. 1 pkt 1, 2 i 3

ustawy z dnia 30 sierpnia 1991 r. o zakładach opieki zdrowotnej i na art. 32 ustawy

z dnia 5 grudnia 1996 r. o zawodach lekarza i lekarza dentysty, w zakresie prawa

materialnego, oraz na art. 233 i art. 382 k.p.c., w zakresie prawa procesowego.

Zauważyć trzeba, że, zgodnie z art. 3983 § 3 k.p.c., podstawą skargi kasacyjnej nie

mogą być zarzuty dotyczące ustalenia faktów lub oceny dowodów. Nie budzi

wątpliwości, że powołane w skardze podstawy z zakresu prawa procesowego są

w świetle tej regulacji niedopuszczalne. Skarżąca zarzuca bowiem Sądowi

Apelacyjnemu wadliwą ocenę dowodów (uznanie na podstawie zgromadzonych

w sprawie dowodów, że przyczyną zarażenia skarżącej nie były zaniedbania

szpitala i nieprawidłowe działanie lekarzy). Jeżeli chodzi o materialnoprawną

podstawę skargi kasacyjnej, to potencjalnie zarówno art. 19 ustawy o zakładach

opieki zdrowotnej, jak i art. 32 ustawy o zawodach lekarza i lekarza dentysty mogą

prawidłową podstawą. Jednakże skarżąca, wbrew temu, co twierdzi w skardze, nie

zarzuca dokonania ich wadliwej wykładni czy zastosowania, lecz nieprawidłową

ocenę stanu faktycznego (wynikającą z oceny dowodów) co do poprawności

funkcjonowania szpitala, w którym skarżąca była hospitalizowana, a także wadliwą

interpretację dowodu - oświadczenia skarżącej o zgodzie na wykonanie zabiegu

medycznego. Mimo że skarżąca złożyła stosowne oświadczenia o wyrażeniu zgody

na dokonanie zabiegów operacyjnych, to w skardze podnosi, że nie była właściwie

poinformowana o możliwych powikłaniach, a zatem jej zgoda nie spełnia

niezbędnych standardów tzw.

„zgody uświadomionej". Niewątpliwie trzeba

stwierdzić, że kwestia tego, jakie wymagania co do uzyskania zgody od pacjenta

statuują powołane przepisy jest problemem z zakresu ich wykładni, jednakże w tej

sprawie w skardze nie powołuje się tych kwestii, a jedynie wadliwe zinterpretowanie

przez Sąd Apelacyjny złożonych przez skarżącą oświadczeń o wyrażeniu zgody na

zabieg medyczny. Powoduje to, że niniejsza skarga jest niedopuszczalna, podlega

zatem odrzuceniu na podstawia art. 3986 § 3 k.p.c.

Sąd Najwyższy na podstawie art. 102 k.p.c. nie obciążył powódki kosztami

postępowania kasacyjnego.