IV CSK 374/09 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt IV CSK 374/09

POSTANOWIENIE

Dnia 13 listopada 2009 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Krzysztof Pietrzykowski

w sprawie z powództwa L. Spółki z o.o. z siedzibą w Z.

przeciwko Gminie Miejskiej w Z.

o wydanie przedmiotu dzierżawy,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 13 listopada 2009 r.,

na skutek skargi kasacyjnej strony pozwanej

od wyroku Sądu Apelacyjnego w […]

z dnia 19 lutego 2009 r.,

1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania;

2. zasądza od strony pozwanej na rzecz strony powodowej

kwotę 1.800 (jeden tysiąc osiemset) złotych tytułem

kosztów postępowania kasacyjnego.

Uzasadnienie

Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do

rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje

potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub

wywołujących

rozbieżności

w

postępowania

lub

kasacyjna

skarga

orzecznictwie

jest

sądów,

zachodzi

oczywiście

nieważność

uzasadniona.

Jako

uzasadnienie do przyjęcia skargi do rozpoznania w pierwszym rzędzie skarżąca

gmina wskazuje na potrzebę wykładni przepisów prawa budzących wątpliwości.

Chodzi zwłaszcza o art. 35 ust. 2 pkt 1 u.g.n., w którym zawarty jest katalog

informacji, jakie mają się znaleźć w wykazie nieruchomości przeznaczonych do

sprzedaży (pozostałe wskazywane w skardze przepisy mają jedynie związek

pośredni z problemem prawnym na tym tle). Skarżąca domaga się od Sądu

Najwyższego

określenia,

czy

przepis

ten

ma

charakter

ius

cogens

i w konsekwencji, czy umowa zawarta z jego naruszeniem jest bezwzględnie

nieważna. Skarżąca nie podaje dowodów świadczących o istnieniu wątpliwości

interpretacyjnych, jakie miałyby tu istnieć. W szczególności nie powołuje

rozbieżnego orzecznictwa. Nie budzi wątpliwości, po pierwsze, obowiązek

zbywania nieruchomości w drodze publicznego przetargu, oraz, po drugie, co do

zasady, konieczność przestrzegania informacji wyszczególnionych w art. 35 ust. 2

u.g.n. Obowiązek sporządzenia pełnego wykazu nie ma na celu ułatwienia

organizującemu przetarg kwestionowania umów, a raczej zabezpieczenie praw

osób biorących udział w przetargu. Trudno zatem pozwalać na kwestionowanie

ważności zawartej w wyniku prawidłowego przetargu umowy tylko dlatego, że w

opisie przed przetargiem zabrakło jednego elementu. Chodzi zresztą o oznaczenie

nieruchomości z księgi wieczystej, podczas gdy było wiadome, jaka nieruchomość

jest przedmiotem przetargu. Stwierdzić zatem trzeba, że nie ma wątpliwości

interpretacyjnych na tle art. 35 ust. 2 u.g.n., a ściślej - wątpliwości skarżącego mają

znaczenie subiektywne. Dalej jako uzasadnienie przyjęcia skargi do rozpoznania

wskazuje się na jej oczywistą zasadność. Po pierwsze, ma ona wyrażać się w tym,

że czynność prawna będąca podstawą roszczenia powódki jest bezwzględnie

nieważna. Na tle stanu faktycznego sprawy można oczywiście zasadnie podważać

ważność rzeczonej czynności, ustalenie jej nieważności nie jest jednak oczywiste,

a wymaga kompleksowej analizy konkretnej sprawy. Nie da się tego stwierdzić bez

merytorycznego rozpoznania sprawy, a zatem nawet gdyby w tej kwestii przyznać

rację skarżącemu, to na pewno nie jest to dowód na oczywistą zasadność skargi.

Okoliczność bowiem, że podstawą roszczenia jest bezwzględnie nieważna

czynność prawna nie świadczy per se o tym, że skarga jest oczywiście

uzasadniona, o ile stwierdzenie tej nieważności bezwzględnej nie byłoby oczywiste.

Za oczywistą zasadnością skargi ma też przemawiać nieustalenie przez Sąd

Apelacyjny przedmiotu kwestionowanej umowy. Wywody w tym zakresie zawarte

w skardze są bez wątpienia polemiką ze stanowiskiem Sądu Apelacyjnego, lecz

same jednoznacznie nie przesądzają o oczywistej zasadności skargi. Wreszcie

skarżąca wskazuje, że skarga jest oczywiście uzasadniona, ponieważ sądy

meriti orzekły ponad żądanie. Twierdzenie to nie trafne, a na pewno nie jest

oczywiście zasadne. Sądy jedynie zinterpretowały przedmiot umowy między

stronami i przyjęły, że pozew dotyczy tego przedmiotu umowy. Można rozważać,

czy jest to wyjście ponad żądanie powoda, lecz na pewno nie da się tego uznać za

oczywistą wadliwość kwestionowanego rozstrzygnięcia.

W skardze kasacyjnej wniesionej w niniejszej sprawie nie została zatem

wykazana żadna z okoliczności wskazanych w art. 398 9 § 1 k.p.c., dlatego Sąd

Najwyższy odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.

/tp/

db