IV CSK 361/09 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt IV CSK 361/09

POSTANOWIENIE

Dnia 23 października 2009 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Mirosława Wysocka

w sprawie z wniosku M.S.

przy uczestnictwie Gminy Miasta Z.

o stwierdzenie nabycia spadku,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 23 października 2009 r.,

na skutek skargi kasacyjnej wnioskodawczyni

od postanowienia Sądu Okręgowego w Ł.

z dnia 26 lutego 2009 r., sygn. akt [...],

odrzuca skargę.

Uzasadnienie

Zaskarżonym postanowieniem z dnia 26 lutego 2009 r. Sąd Okręgowy

w Ł. oddalił apelację wnioskodawczyni M.S. wniesioną od postanowienia Sądu

Rejonowego w Z. z dnia 17 grudnia 2008 r., którym stwierdzono nabycie spadku po

K.P. przez Gminę Miasto Z.

W skardze kasacyjnej od postanowienia Sądu odwoławczego, opartej

jedynie na podstawie naruszenia przepisu art. 233 § 1 k.p.c., wnioskodawczyni

zarzuciła „dokonanie dowolnej a nie swobodnej oceny materiału dowodowego

zgromadzonego w sprawie poprzez brak wszechstronnego rozważenia materiału

dowodowego, polegające na odmowie dania wiary świadkom A.P. i K.C., w sytuacji

gdy zeznania te są spójne i wzajemnie się pokrywają i znajdują potwierdzenie w

pozostałej części materiału dowodowego” (...). W uzasadnieniu podstawy skargi,

które sprowadza się do polemiki z ocena dowodów i ustaleniami faktycznymi

dokonanymi w sprawie, wnioskodawczyni starała się wykazać, że Sąd odwoławczy

doszedł do nieprawidłowego

wniosku,

iż

spadkodawca

nie

sporządził

testamentu.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Wbrew wyraźnemu zakazowi wynikającemu z treści art. 398 3 § 3 k.p.c.

skarga kasacyjna została oparta na zarzutach dotyczących oceny dowodów

oraz poczynionych w sprawie ustaleń faktycznych. Sposób sformułowania

podstawy skargi oraz jej uzasadnienie wyraźnie wskazują, że celem skargi

była niedopuszczalna próba podważenia ustalonego w sprawie stanu faktycznego

stanowiącego podstawę orzekania przez Sąd drugiej instancji. Podniesienie

w skardze zarzutów, o których mowa w art. 3983 § 3 k.p.c. oznacza, że została

ona oparta na podstawie, której ustawa nie przewiduje. Ponieważ w sprawie

podstawą skargi kasacyjnej skarżąca uczyniła wyłącznie tego rodzaju zarzuty,

skarga musiała zostać uznana za środek niedopuszczalny (por. np. postanowienie

Sądu Najwyższego z dnia 23 września 2005 r., III CSK 13/05, OSNC 2006, nr 4,

poz. 76).

Z omówionych przyczyn Sąd Najwyższy skargę kasacyjną odrzucił

na podstawie art. 3986 § 3 k.p.c.