IV CSK 327/12 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt IV CSK 327/12

POSTANOWIENIE

Dnia 4 października 2012 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

Prezes SN Tadeusz Ereciński

w sprawie z powództwa P. INVESTMENTS Spółki Akcyjnej w G.

przeciwko Syndykowi masy upadłości Telewizji Familijnej Spółki Akcyjnej

w W.

z udziałem interwenienta ubocznego po stronie pozwanej Powszechnego Zakładu

Ubezpieczeń na Życie Spółki Akcyjnej w W.

o pozbawienie wykonalności tytułu wykonawczego,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 4 października 2012 r.,

na skutek dwóch skarg kasacyjnych: strony powodowej oraz interwenienta

ubocznego po stronie pozwanej Powszechnego Zakładu Ubezpieczeń na Życie

Spółki Akcyjnej w W.

od postanowienia Sądu Apelacyjnego

z dnia 27 stycznia 2012 r.,

przyjmuje skargę kasacyjną powoda do rozpoznania oraz

odrzuca skargę kasacyjną interwenienta ubocznego

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 27 stycznia 2012 r. Sąd Apelacyjny uchylił wyrok

Sądu Okręgowego i umorzył postępowanie w sprawie.

W skardze kasacyjnej interwenient uboczny po stronie pozwanej,

Powszechny Zakład Ubezpieczeń na Życie S.A. w W., wnosił o uchylenie

zaskarżonego postanowienia w całości oraz uchylenie wyroku Sądu Okręgowego

w całości oraz przekazanie pozwu, jako zgłoszonej wierzytelności i potrącenia

sędziemu-komisarzowi w celu rozstrzygnięcia w postępowaniu upadłościowym

Telewizji Familijnej S.A. ewentualnie o uchylenie zaskarżonego postanowienia w

całości i przekazanie sprawy do rozpoznania Sądowi Apelacyjnemu.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Jak trafnie podniesiono w odpowiedzi na skargę kasacyjną interwencja

zgłoszona przez Powszechny Zakład Ubezpieczeń na Życie S.A. nie jest

interwencją uboczną samoistną, bowiem wyrok wydany w tym procesie dotyczy

stosunku prawnego istniejącego jedynie pomiędzy powodem a pozwaną. Wyrok

pozbawiający wykonalności tytuł wykonawczy przysługujący pozwanemu nie

wywołuje bezpośredniego skutku prawnego w relacji występującej pomiędzy

interwenientem a powodem i jedynie pośrednio rzutuje na sferę prawną

interwenienta jako wierzyciela. Z tego względu do sytuacji procesowej skarżącego

jako interwenienta niesamoistnego ma zastosowanie art. 79 zdanie drugie k.p.c.,

zgodnie z którym interwenient uboczny jest wprawdzie uprawniony do wszelkich

czynności procesowych dopuszczalnych według stanu sprawy, jednak nie mogą

one pozostawać w sprzeczności z czynnościami i oświadczeniami strony, do

której przystąpił. Za sprzeczną z czynnościami i oświadczeniami strony uznać

należy każdą

czynność

procesową

i

każde

oświadczenie

interwenienta

ubocznego, które zawierają treści przeciwstawne do czynności lub oświadczeń

strony, do której interwenient uboczny przystąpił. Chodzi tu o czynności lub

oświadczenia, które w sposób wyraźny, ewidentny wzajemnie się wyłączają ze

względu na odmienną treść i intencje strony oraz interwenienta ubocznego.

Wskazać należy, że pozwany syndyk masy upadłości wnosił przed Sądem

pierwszej instancji o umorzenie postępowania na podstawie art. 182 -1 § 1 k.p.c.,

w apelacji od wyroku Sądu Okręgowego z dnia 24 maja 2011 r. zarzucił

naruszenie art. 182-1 § 1 k.p.c. i we wnioskach apelacji zażądał umorzenia

postępowania na tej podstawie. Postanowienie Sądu Apelacyjnego z dnia 27

stycznia 2012 r. jest więc w pełni zgodne ze stanowiskiem pozwanego. Wskazać

należy, że pozwany syndyk masy upadłości nie zaskarżył orzeczenia Sądu drugiej

instancji, i co więcej nie ma interesu prawnego w jego zaskarżeniu. W przypadku,

gdyby syndyk wniósł skargę kasacyjną od rozstrzygnięcia Sądu drugiej instancji

skarga

podlegałaby

odrzuceniu.

Zgodnie

bowiem

z ugruntowanym

orzecznictwem sądowym przesłanką zaskarżenia orzeczenia w postępowaniu

cywilnym jest istnienie interesu prawnego w zaskarżeniu (gravamen), który

oznacza pokrzywdzenie polegające na niekorzystnej dla strony różnicy między

zgłoszonym przez nią żądaniem i treścią rozstrzygnięcia. Brak gravaminis stanowi

podstawę do odrzucenia środka.

Ze względu na fakt, że skarga kasacyjna interwenienta ubocznego jest

rażąco sprzeczna z czynnościami i oświadczeniami syndyka masy upadłości (art.

79 k.p.c.) podlegała odrzuceniu jako niedopuszczalna.

Z tych względów Sąd Najwyższy orzekł, jak w postanowieniu (art. 398-6 § 3

k.p.c.).