IV CSK 292/13 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt IV CSK 292/13 POSTANOWIENIE Dnia 7 listopada 2013 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Mirosława Wysocka w sprawie z wniosku […] Instytutu […] w G.‎przy uczestnictwie Gminy Miasta G.‎o stwierdzenie zasiedzenia,‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 7 listopada 2013 r.,‎na skutek skargi kasacyjnej wnioskodawcy od postanowienia Sądu Okręgowego w G.‎z dnia 11 września 2012 r., sygn. akt III Ca […], I. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania; II. zasądza od wnioskodawcy na rzecz uczestnika kwotę 600 (sześćset) zł z tytułu kosztów postępowania kasacyjnego.

UZASADNIENIE

Wnioskodawca […] Instytut […] w G., wnosząc od postanowienia Sądu Okręgowego w G. z dnia 11 września 2012 r., wydanego w sprawie o nabycie przez zasiedzenie własności bliżej we wniosku określonej nieruchomości, skargę kasacyjną opartą na podstawie naruszenia przepisów prawa materialnego - art. 7 i 172 § 1 k.c., uzasadnił wniosek o przyjęcie skargi do rozpoznania tym, że „prawidłowe (…) zastosowanie art. 172 § 1 k.c. i art. 7 k.c. w ustalonym bezspornym stanie faktycznym tej sprawy stanowiącym element uzasadnienia niniejszego wniosku wymaga wykładni obowiązujących przepisów prawa.

W szczególności wobec braku ustawowej definicji dobrej wiary, jednoznacznego rozstrzygnięcia wymaga kwestia dobrej wiary wnioskodawcy (…)”. Skarżący jako okoliczność mającą uzasadniać przyjęcie skargi do rozpoznania wskazał także występowanie w sprawie istotnego zagadnienia prawnego sprowadzającego się do odpowiedzi na pytanie:„- Czy dobrą wiarę wnioskodawcy - posiadacza samoistnego nieruchomości należy ocenić wg chwili objęcia w posiadanie w imieniu SKARBU PAŃSTWA - w grudniu 1972 r., czy wg chwili objęcia w posiadanie w imieniu własnym - 1 lutego 1989 r.- Czy jest uzasadnione przyjęcie przez sądy obu instancji, że wnioskodawca - państwowa osoba prawna jest w złej wierze ponieważ w grudniu 1972 r. przedmiotowe nieruchomości były własnością J.

G. mimo, że następnie stały się własnością SKARBU PAŃSTWA na podstawie tytułu prawnego, który nie został podważony (…)”.W odpowiedzi na skargę Gmina Miasto G. wniosła o odrzucenie skargi ewentualnie o odmowę przyjęcia jej do rozpoznania bądź o jej oddalenie, a ponadto o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego. Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c., przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania następuje, gdy w sprawie pojawiło się istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona.

Na skarżącym spoczywa obowiązek sformułowania i uzasadnienia wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania w nawiązaniu do tych przesłanek, gdyż tylko w takim przypadku może być osiągnięty cel wymagania przewidzianego w art. 3984 § 2 k.p.c. Odmowa bądź przyjęcie skargi do rozpoznania zależy bowiem od tego, czy powołane w skardze okoliczności odpowiadają przesłankom, o których mowa w art. 3989 § 1 k.p.c.Skarżący, uzasadniając wniosek o przyjęcie skargi do rozpoznania, powołał się na przesłanki przewidziane art. 3989 § 1 pkt 1 i 2 k.p.c., lecz żadna z nich nie została wykazana.Skuteczne powołanie się na przesłankę przewidzianą w art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c., wymaga poza precyzyjnym wskazaniem konkretnego problemu prawnego, który miał w sprawie wystąpić, oraz powołaniem przepisów stanowiących tło jego powstania, zaprezentowania różnych możliwych sposobów rozwiązania tego problemu oraz przedstawienia argumentów prawnych przemawiających na rzecz każdego z nich, wyjaśnienia na czym polegają poważne trudności związane z wyborem danego rozwiązania, przekonania o „istotności” przedstawionego zagadnienia oraz wykazania, że ma ono charakter uniwersalny, a zatem, iż jego wyjaśnienie będzie służyło rozstrzyganiu innych podobnych spraw (por. m.in. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 10 maja 2001 r., II CZ 35/01, OSNC 2002, nr 1, poz. 11 i z dnia 23 grudnia 2008 r., IV CSK 454/08, niepubl.).Uzasadnienie wniosku nie spełnia tych wymagań.

Skarżący nie przedstawił istotnego zagadnienia prawnego w rozumieniu art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c., ograniczając się do postawienia pytań, które dotyczą wyłącznie prawidłowości rozstrzygnięć Sądów obu instancji na tle okoliczności sprawy oraz zasadności powołanych w skardze zarzutów. W uzasadnieniu wniosku skarżący poza tymi pytaniami nie przedstawił żadnych argumentów prawnych, które mogłyby wskazywać na to, że w sprawie wystąpiło takie zagadnienie. Gdy chodzi o drugą z powołanych w skardze przesłanek, skarżący poza ogólnym pytaniem o dobrą wiarę nie przedstawił żadnych argumentów prawnych, które mogłyby przemawiać na rzecz tezy o istnieniu potrzeby wykładni art. 7 i art. 172 § 1 k.c., i nie twierdził nawet, że wykładnia tych przepisów budzi poważne wątpliwości bądź wywołuje rozbieżności w orzecznictwie sądów (art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c.).

Wobec niewykazania przyczyny przyjęcia skargi do rozpoznania, Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji, na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c. O kosztach postępowania ze skargi rozstrzygnięto stosownie do art. 520 § 2 w zw. z art. 39821 i 391 § 1 k.p.c. awjw