IV CSK 27/06 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt IV CSK 27/06

POSTANOWIENIE

Dnia 2 marca 2006 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Mirosława Wysocka

w sprawie z wniosku T. Z.

przy uczestnictwie J. S. i in.,

o zmianę postanowienia Sądu Rejonowego w W.

z dnia 6 kwietnia 2004 r., o stwierdzenie nabycia spadku po S. Z.,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 2 marca 2006 r.,

na skutek skargi kasacyjnej wnioskodawczyni

od postanowienia Sądu Okręgowego w Ł.

z dnia 8 września 2005 r.,

odrzuca skargę kasacyjną.

Uzasadnienie

W skardze kasacyjnej od postanowienia Sądu Okręgowego w Ł. z dnia

8 września 2005 r. oddalającego apelację wnioskodawczyni T. Z. od orzeczenia,

którym

oddalono

jej

wniosek

o

zmianę

prawomocnego

postanowienia

o stwierdzenie nabycia spadku, skarżąca zawarła następujące stwierdzenie:

„stosownie do art. 3984 pkt 3 k.p.c.

wnioskodawca wnosi o przyjęcie skargi

kasacyjnej do rozpoznania uzasadniając to tym iż w imię zasad praworządności

wola każdego spadkodawcy wyrażona zgodnie z prawem winna być respektowana

co w niniejszej sprawie nie miało miejsca na skutek błędnej wykładni wyżej

wskazanych przepisów przez Sąd II instancji".

Sąd Najwyższy, badając dopuszczalność skargi, zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 3984 § 1 pkt 3 k.p.c. skarga kasacyjna powinna zawierać obok

wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania także jego uzasadnienie. Prawidłowa

wykładnia tego przepisu wymaga uwzględnienia treści art. 398 9 § 1 k.p.c., według

którego Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli

w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni

przepisów

prawnych

budzących

poważne

wątpliwości

lub

wywołujących

rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania bądź też

skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Wyraźny związek, jaki zachodzi

między wymienionym wymaganiem stawianym przez ustawodawcę skardze

kasacyjnej, a instytucją tzw. przedsądu, w ramach którego Sąd Najwyższy bada,

czy zachodzą przesłanki określone w art. 3989 § 1 k.p.c., prowadzi do wniosku, że

dla spełnienia wymagania uzasadnienia wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania

nie jest wystarczające odwołanie się przez stronę skarżącą do jakichkolwiek

okoliczności,

które

jej

zdaniem

przemawiają

za

takim

rozpoznaniem.

Jedynie wyraźne odniesienie się do co najmniej jednej z przesłanek, o których

mowa w art. 3989 § 1 k.p.c., i przedstawienie argumentacji przekonującej, że

przesłanka taka w istocie w sprawie zachodzi, stanowi zadośćuczynienie

obowiązkowi wynikającemu z art. 3984 § 1 pkt 3 k.p.c. Celem wprowadzenia tego

obowiązku jest bowiem umożliwienie stronie skarżącej wykazania, że jej skarga

powinna zostać rozpoznana, a to może nastąpić jedynie wówczas, gdy

przynajmniej

jedna

ze

wspomnianych

przesłanek

w

sprawie

występuje

(por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 20 października 2005 r., II CZ

89/05, jeszcze niepublikowane).

Wniosek

powyższy

wspiera

utrwalone

stanowisko

judykatury,

która

w poprzednim stanie prawnym przyjmowała, że okoliczności uzasadniające

przyjęcie kasacji do rozpoznania, które skarżący miał obowiązek przedstawić na

podstawie art. 3933 § 1 pkt 3 k.p.c., musiały wprost nawiązywać do przesłanek

wskazanych w art. 393 k.p.c., gdyż według tego przepisu, to właśnie ich brak

w sprawie upoważniał Sąd Najwyższy do odmowy przyjęcia kasacji do

rozpoznania. Wprawdzie obowiązujący obecnie art. 398 9 § 1 k.p.c. określa

podstawy przyjęcia skargi do rozpoznania, a nie odmowy, jednakże zmiana ta ze

względu na swój charakter niewątpliwie pozostaje bez wpływu na aktualność

przedstawionego stanowiska.

Przytoczona na wstępie treść uzasadnienia wniosku o przyjęcie skargi

kasacyjnej do rozpoznania nie nawiązuje do żadnej z przesłanek stanowiących

podstawę orzeczenia przez Sąd Najwyższy o przyjęciu skargi do rozpoznania, nie

spełnia zatem celu, dla którego wprowadzono to istotne wymaganie skargi

kasacyjnej.

W tej sytuacji tylko ubocznie można zauważyć, że ogólnikowe i pozbawione

jakiejkolwiek argumentacji jurydycznej uzasadnienie wniosku jest w istocie tylko

pozorem uzasadnienia wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania.

Brak

uzasadnienia

tego

wniosku

oznacza,

ze

skarga

kasacyjna

wnioskodawczyni nie czyni zadość istotnemu wymaganiu przewidzianemu w art.

3984 § 1 pkt 3 k.p.c., a to uzasadniało jej odrzucenie jako niedopuszczalnej na

podstawie 3986 § 3 k.p.c.,

db