IV CSK 265/11 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt IV CSK 265/11

POSTANOWIENIE

Dnia 16 lutego 2012 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Dariusz Dończyk (przewodniczący)

SSN Mirosław Bączyk

SSN Katarzyna Tyczka-Rote (sprawozdawca)

w sprawie z wniosku K. T.

przy uczestnictwie B. K. i P. K.

o wpis,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 16 lutego 2012 r.,

skargi kasacyjnej uczestników postępowania

od postanowienia Sądu Okręgowego

z dnia 29 września 2010 r.,

oddala

skargę

postępowania

na

(sto dwadzieścia)

kasacyjnego.

kasacyjną

rzecz

zł

i

zasądza

od

wnioskodawcy

tytułem

kosztów

uczestników

kwotę

postępowania

Uzasadnienie

Wnioskodawca K. T. w dniu 22 grudnia 2009 r. złożył wniosek

o ustanowienie w księdze wieczystej nr […] (po migracji […]), prowadzonej przez

Sąd Rejonowy dla nieruchomości położonej w G. przy ul. S.[…], na ułamkowej ½

części niewydzielonej nieruchomości należącej do dłużników P. K. i B. K., hipoteki

przymusowej na podstawie tytułów wykonawczych - wyroku Sądu Okręgowego z

dnia 22 kwietnia 2005 r. , wyroku Sądu Apelacyjnego z dnia 29 września 2005 r.

oraz postanowienia Sądu Okręgowego z dnia 14 marca 2007 r. o nadaniu klauzuli

wykonalności przeciwko małżonkowi dłużnika . Jako wartość przedmiotu żądania

wierzyciel wskazał kwotę 691 000 zł.

Wniosek ten referendarz sądowy Sądu Rejonowego oddalił postanowieniem

z dnia 24 lutego 2010 r., przyjmując, że wnioskodawca domagał się ustanowienia

hipoteki przymusowej w kwocie 691 000 zł, lecz nie przedłożył dokumentów

uzasadniających ten wniosek. W uzasadnieniu wskazał, że w wyroku z dnia 29

września 2005 r. zasądzono od dłużnika P. K. 50 000 zł zadośćuczynienia oraz

rentę wyrównawczą, a stan zadłużenia wynikający z tego wyroku na dzień złożenia

wniosku wynosił jedynie 86 934 zł. Ubocznie referendarz zwrócił uwagę, że

wnioskodawca wbrew wymaganiom art. 187 § 1 pkt 1 w zw. z art. 13 § 2 k.p.c. nie

sprecyzował ustanowienia jakiego rodzaju hipoteki się domagał.

W

skardze

na

postanowienie

referendarza

wnioskodawca

zarzucił

naruszenie art. 6262 k.p.c. oraz art. 19 k.p.c. w zw. z art. 13 § 2 k.p.c. Wyjaśnił,

że domaga się wpisania hipoteki przymusowej zwykłej w kwocie 86 934 zł,

a wartość żądania podana we wniosku była omyłką i określała wartość udziału

dłużników, a nie jego roszczenia. Zgłosił też wniosek ewentualny o potraktowanie

skargi jako uzupełnionego wniosku o wpis, gdyby skarga nie została uwzględniona.

W dniu 27 maja 2010 r. Sąd Rejonowy dokonał w księdze wieczystej wpisu

hipoteki przymusowej zwykłej w kwocie 86 934 zł na rzecz wnioskodawcy na

udziale uczestników.

Uczestnicy wnieśli apelację od wpisu, zarzucając naruszenie art. 626 8 k.p.c.

przez

przyjecie,

że

na

podstawie

złożonego

wniosku

istniały

podstawy

do dokonania wpisu hipoteki przymusowej w kwocie 86 934 zł; art. 6269 k.p.c.

przez przyjęcie, że nie zachodziły przyczyny do oddalenia wniosku z uwagi na brak

podstaw lub przeszkody do dokonania wpisu; art. 109 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r.

o księgach wieczystych i hipotece (tekst jedn. Dz. U. z 2001 r., Nr 124, poz. 1361,

dalej powoływanej jako „u.k.w.h.”) przez przyjęcie, że istnieje tytuł wykonawczy,

który uprawniał wnioskodawcę do żądania wpisu hipoteki przymusowej na udziale

wchodzącym w skład wspólności małżeńskiej; art. 787 k.p.c. przez dokonanie

wpisu hipoteki przymusowej na udziale stanowiącym wspólność małżeńską bez

tytułu wykonawczego wydanego przeciwko małżonkowi dłużnika i art. 776 k.p.c.

przez przyjęcie, że złożone przez wnioskodawcę odpisy orzeczeń stanowią tytuły

wykonawcze w rozumieniu przepisów o postępowaniu egzekucyjnym. W końcowym

fragmencie uzasadnienia apelacji skarżący dodali na marginesie, że nie otrzymali

odpisu wniosku ani odpisu skargi na postanowienie referendarza, nie mieli więc

możliwości zapoznania się z tymi pismami, co utrudniło im podjęcie obrony

w sprawie. Zwrócili uwagę, że odpisy nie zostały w ogóle dołączone do wniosku

więc powinien on zostać zwrócony.

W odpowiedzi na apelację wnioskodawca wyjaśnił, że załączył odpisy do

skargi a uczestnicy nie otrzymują wniosku lecz na podstawie art. 626 10 § 1 k.p.c.

są tylko zawiadamiani o ustanowieniu hipoteki. Zwrócił też uwagę, że z apelacji

wynika, iż uczestnicy znają wniosek i skargę.

Postanowieniem z dnia 29 września 2010 r. Sąd Okręgowy oddalił apelację.

W uzasadnieniu stwierdził, że wniosek o wpis hipoteki był dotknięty brakami

formalnymi, ponieważ nie zawierał wymaganego przez art. 187 § 1 ust. 1 w zw. z

art. 13 § 2 k.p.c. precyzyjnie określonego żądania wskazującego rodzaj i wysokość

hipoteki przymusowej. Podanie przez wnioskodawcę wartości przedmiotu żądania

nie uprawniało do wnioskowania, że domaga się on wpisania hipoteki w tej

wysokości.

Sąd

Okręgowy

uznał,

że

referendarz

powinien

był

wezwać

wnioskodawcę do uzupełnienia braków formalnych wniosku na podstawie art. 130

§ 1 w zw. z art. 13 § 2 k.p.c. Nie uczynił tego jednak, wobec czego jako skuteczne

uzupełnienie braków Sąd Okręgowy potraktował wyjaśnienia wnioskodawcy

zawarte w skardze na postanowienie referendarza. Postanowienie to ocenił jako

nieprawidłowe, ponieważ oddalało wniosek z powodu braków formalnych, a nie

z powodu przeszkód do dokonania wpisu. Zdaniem Sądu odwoławczego, po

usunięciu braków wniosek podlegał uwzględnieniu, ponieważ spełnione zostały

wymagania przewidziane w art. 109 ust. 1 u.k.w.h. (omyłkowo oznaczony jako art.

109 ust. 1 k.p.c.). Kwestionowane przez uczestników dokumenty dołączone do

wniosku Sąd ocenił jako spełniające wymagania art. 776 k.p.c., art. 787 k.p.c. oraz

§ 181 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 23 lutego 2007 r. –

Regulamin urzędowania sądów powszechnych (Dz.U. Nr 38, poz. 249 ze zm.).

Ostatni powołany przepis wymaga, aby postanowienie o nadaniu klauzuli

wykonalności łączyło się trwale z tytułem egzekucyjnym i taki tytuł został opatrzony

klauzulą wykonalności. Jeżeli na tytule wykonawczym nie można zapisać klauzuli

wykonalności z powodu braku miejsca, klauzulę zamieszcza się na karcie trwale

połączonej z tytułem egzekucyjnym, z tym że początek tekstu klauzuli powinien

być

umieszczony

na

tytule

egzekucyjnym.

Sąd

Okręgowy

wskazał,

że postanowienie Sądu Okręgowego o nadaniu klauzuli wykonalności przeciwko

małżonkowi dłużnika zostało trwale połączone z tytułem egzekucyjnym (wyrokiem

Sądu Apelacyjnego z dnia 29 września 2005 r.) w ten sposób, że obydwa zostały

umieszczone w jednym dokumencie o ciągłym tekście, zszytym i opatrzonym

pieczęciami, na którym także znajduje się klauzula wykonalności. Zapis na klauzuli

o treści „co do pkt 1 postanowienia Sądu Okręgowego Sądu Pracy z dnia 14 marca

2007 roku” Sąd Okręgowy potraktował jako dotyczący wyroku Sądu Apelacyjnego z

dnia 29 września 2005 r., do którego odnosi się powołany punkt 1 postanowienia o

nadaniu klauzuli wykonalności. Sąd Okręgowy zwrócił też uwagę, że tytuł

egzekucyjny został również opatrzony odrębną klauzulą wykonalności. Sąd ten

odmówił znaczenia argumentom skarżących o częściowym wyegzekwowaniu

długu, wskazując na zakres kognicji sądu w postępowaniu wieczystoksięgowym

oraz na treść art. 84 u.k.w.h.

Uczestnicy postępowania wnieśli skargę kasacyjną od postanowienia Sądu

Okręgowego, opierając ją na obydwu podstawach z art. 398 3 § 1 k.p.c. W ramach

podstawy naruszenia prawa procesowego zarzucili uchybienie art. 626 8 k.p.c., art.

130 k.p.c. w zw. z art. 13 § 2 k.p.c., art. 25 k.p.c., art. 626 9 k.p.c., art. 187 § 1 pkt 1

w zw. z art. 13 § 2 k.p.c., art. 321 § 1 k.p.c., art. 398 22 k.p.c., art. 378 k.p.c., art. 128

k.p.c., art. 787 k.p.c., art. 776 k.p.c. i § 181 – 183 regulaminu urzędowania sądów

powszechnych. Podstawa naruszenia prawa materialnego obejmuje zarzut

pogwałcenia art. 109 u.k.w.h.

We

wnioskach

skarżący

domagali

się

uchylenia

zaskarżonego

postanowienia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi

odwoławczemu, ewentualnie uchylenia tego postanowienia i rozstrzygnięcia co do

istoty sprawy poprzez uchylenie orzeczenia o wpisie hipoteki przymusowej

w kwocie 86 934 zł i oddalenie wniosku o wpis. Wnieśli także o zasądzenie kosztów

postępowania wnioskodawcy.

Wnioskodawca w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniósł o oddalenie tej

skargi i zasadzenie solidarnie od uczestników na jego rzecz kosztów postępowania.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Podniesione

zarzuty

odnoszą

się

do

dwóch

głównych

zagadnień:

prawidłowości dokonanej przez Sąd Okręgowy oceny treści wniosku o wpis oraz

prawidłowości stanowiska tego Sądu, że załączone do wniosku dokumenty

spełniają wymagania stawiane tytułowi wykonawczemu.

I. Skarżący stoją na stanowisku, że przedmiotem oceny sądu powinien być

wniosek o wpis hipoteki w pierwotnym kształcie, a nie ten wniosek lecz o treści

uzupełnionej

danymi

zawartymi

w

skardze

na

orzeczenie

referendarza.

W ich przekonaniu żądanie zostało przez wnioskodawcę określone, skoro wskazał

jego wartość. Usuwało to potrzebę i możliwość przeprowadzania postępowania

przewidzianego w art. 130 k.p.c. w zw. z art. 13 § 2 k.p.c. Potraktowanie skargi na

orzeczenie referendarza jako uzupełnienia braków wniosku było zaś sprzeczne

z postanowieniem art. 6268 k.p.c.

Przedstawione

w

Wniosek w postępowaniu

skardze

wywody

wieczystoksięgowym

nie

stanowi

są

jednak

pismo

słuszne.

wszczynające

postępowanie i powinien spełniać określone wymagania formalne. Jego konieczną

treść wyznacza urzędowy formularz, na którym wniosek musi być złożony, o ile nie

jest zamieszczony w akcie notarialnym (art. 6262 § 1 k.p.c.). Prawidłowość

wypełnienia druku musi być oceniana przy zastosowaniu wymagań stawianych

pismu procesowemu wszczynającemu postępowanie, co uzasadnia odwołanie się

do postanowień art. 187 k.p.c. w zw. z art. 13 § 2 k.p.c. Koniecznym elementem

pisma jest więc dokładnie określone żądanie (art. 187 § 1 pkt 1 k.p.c.), podane

obok,

nie

zaś

alternatywnie

z oznaczeniem

wartości

przedmiotu

sporu.

Sprecyzowanie treści wniosku jest szczególnie istotne ze względu na to, że zasadą

wynikającą z art. 6268 § 1 k.p.c. jest dokonywanie wpisu tylko na wniosek i w jego

granicach. Uregulowanie to stanowi przepis szczególny w stosunku do art. 321

k.p.c. Dokładne określenie żądania w wypadku rozpatrywanego wniosku o wpis

hipoteki, złożonego przed wejściem w życie ustawy z dnia 26 czerwca 2009 r.

o zmianie ustawy o księgach wieczystych i hipotece oraz niektórych innych ustaw

(Dz.U.

Nr

131,

poz.

1075)

wymagało

wskazania

zarówno

jej

rodzaju

jak i wysokości. Tych danych wniosek nie zawierał. Braki te dostrzegł także

referendarz. Zamiast jednak wszcząć postępowanie przewidziane w art. 130 § 1

k.p.c. w zw. z art. 13 § 2 k.p.c., dokonał własnej interpretacji treści wniosku.

Zważywszy jednak na niespójność informacji zawartych w tym piśmie, nie

zachodziły podstawy do nadania pismu prawidłowego biegu, gdyż niedokładności

nie były oczywiste w rozumieniu art. 130 § 1 k.p.c., o czym świadczy najlepiej to,

że interpretacja

referendarza

okazała

się

błędna.

Uchybienie

przez

sąd

obowiązkowi wezwania wnioskodawcy do usunięcia braków wniosku spowodowało,

że samodzielne naprawienie przez niego tych braków w skardze na orzeczenie

referendarza należało potraktować jako skuteczne doprecyzowanie pierwotnego

żądania, określające rzeczywisty przedmiot rozpatrywanego wniosku. Tego rodzaju

nieprawidłowość wniosku nie może być traktowana jako przeszkoda, ani też jako

brak podstawy do wpisu, ponieważ nie odnosi się do merytorycznej zasadności

zgłoszonego żądania lecz dotyczy ustalenia, jakie konkretnie żądanie zgłasza

wnioskodawca.

W rezultacie nieuzasadnione okazały się zarzuty dotyczące naruszenia art.

6268 k.p.c., art. 130 k.p.c. w zw. z art. 13 § 2 k.p.c., art. 25 k.p.c., art. 626 9 k.p.c.,

art. 187 § 1 pkt 1 w zw. z art. 13 § 2 k.p.c., art. 321 § 1 k.p.c., art. 398 22 k.p.c.,

w ramach

których

skarżący

kwestionowali

stanowisko

Sądu

Okręgowego

o dopuszczalności doprecyzowania wniosku przez wnioskodawcę i rozpoznania

tego wniosku przez sąd wieczystoksięgowy.

II. Kolejna grupa zarzutów zmierza do podważenia oceny, że przedstawione

przez wnioskodawcę dokumenty stanowiły tytuł wykonawczy uprawniający

do dokonania wpisu hipoteki przymusowej na udziale stanowiącym małżeńską

wspólność małżonków K. Zdaniem skarżących, przedstawionych dokumentów nie

można uznać za tytuł wykonawczy w stosunku do żadnego z uczestników. Nie jest

on tytułem przeciwko dłużnikowi P. K., ponieważ klauzula wykonalności nie została

umieszczona

na

odpisie

wyroku

Sądu

Apelacyjnego

stanowiącego

tytuł

wykonawczy. Nie można go uznać również za tytuł przeciwko B. K. z uwagi na to,

że tytuł egzekucyjny nie został w ogóle opatrzony klauzulą wykonalności przeciwko

niej. Klauzula nadana została jedynie postanowieniu o nadaniu klauzuli przeciwko

małżonkowi dłużnika, nie objęła natomiast tytułu egzekucyjnego, który stanowić ma

podstawę wpisu hipoteki przymusowej. Ponadto także ta klauzula nie została

umieszczona na odpisie orzeczenia w sposób określony w § 181 - 183 regulaminu

urzędowania sądów powszechnych, ponieważ nawet jej początek nie znajduje się

na tytule egzekucyjnym. Zdaniem skarżących, przepisy określające konstrukcję

tytułu wykonawczego powinny być rygorystycznie przestrzegane z uwagi na zakres

uprawnień wierzyciela związany z uzyskaniem takiego tytułu.

Uzyskanie wpisu hipoteki przymusowej na nieruchomości dłużnika wymaga

przedstawienia sądowi wieczystoksięgowemu tytułu wykonawczego w rozumieniu

przepisów o postępowaniu egzekucyjnym (art. 109 ust. 1 u.k.w.h.). Tytułem takim,

zgodnie z treścią art. 776 k.p.c. jest tytuł egzekucyjny zaopatrzony w klauzulę

wykonalności. Tytuł egzekucyjny stanowi dokument urzędowy stwierdzający

istnienie i zakres roszczenia wierzyciela i odpowiadającego mu obowiązku dłużnika,

a klauzula jest sądowym aktem stwierdzającym, że tytuł ten nadaje się do

wykonania i powinien być wyegzekwowany na żądanie wierzyciela od dłużnika

przez

odpowiednie

urzędy.

Nadanie

klauzuli

obejmuje

dwa

elementy.

Wydanie postanowienia o jej nadaniu i wykonawczą czynność umieszczenia

klauzuli, stanowiącej określoną przez przepisy formułę prawną. Jeżeli tytułem

egzekucyjnym jest orzeczenie sądu, niewydane w elektronicznym postępowaniu

upominawczym, klauzulę wykonalności Sąd umieszcza na wypisie orzeczenia.

Techniczne

szczegóły

tej

czynności

precyzują

postanowienia

regulaminu

urzędowania sądów powszechnych. Regulamin wydany został przez Ministra

Sprawiedliwości w oparciu o ustawową delegację zawartą w art. 41 § 1 ustawy

z dnia 27 lipca 2001 r. – Prawo o ustroju sądów powszechnych (Dz.U. Nr 98, poz.

1070 ze zm.), uprawniającą do określenia wewnętrznej organizacji i porządku

funkcjonowania sądów, porządku czynności w sądach, porządku urzędowania

organów sądów i wykonywania zadań sędziów pełniących funkcje kierownicze,

toku czynności administracyjnych w sprawach należących do właściwości sądów,

dopuszczalnych systemów i rozkładu czasu urzędowania oraz szczegółowych

warunków udostępniania pomieszczeń dla uczestników postępowania, świadków i

innych osób przebywających w sądach. Zakres tej delegacji rozważał Trybunał

Konstytucyjny w uzasadnieniu wyroku z dnia 22 listopada 2010 r. (P 28/08, OTK-A

2010/9/105). Trybunał stwierdził w nim, że upoważnienie to odnosiło się do

działalności administracyjnej sądów, rozumianej jako działalność zarządzającą

i organizatorska,

obejmująca

m.in.

tok

i

sprawność

postępowania

w poszczególnych sprawach. Przepisy regulaminu mają więc charakter technicznoorganizacyjny, nie zaś jurysdykcyjny. Naruszenie przewidzianych w nich reguł nie

wpływa więc na ważność czynności jurysdykcyjnych, o ile nie stanowi jednocześnie

naruszenia przepisów normujących te czynności. Przepisy regulaminu odnoszące

się do czynności nadania klauzuli wykonalności zawarte są w § 181 - 188

regulaminu. Zgodnie z § 183, klauzulę umieszcza się na wypisie orzeczenia sądu

pierwszej instancji, chyba że orzeczenie to w postępowaniu odwoławczym zostało

zmienione lub zasądzono dalsze koszty postępowania. W tym ostatnim wypadku

wypis orzeczenia sądu pierwszej instancji powinien obejmować także treść

rozstrzygnięcia w drugiej instancji. W § 181 określony został z kolei sposób

związania ze sobą tytułu egzekucyjnego z postanowieniem o nadaniu temu tytułowi

klauzuli wykonalności, stanowiącym drugi dokument urzędowy. Dokumenty te

należy połączyć i takiemu dopiero, zintegrowanemu dokumentowi nadać klauzulę

wykonalności, to znaczy umieścić na nim formułę klauzuli. Jeśli nie ma na

to miejsca na tytule, klauzulę umieścić należy na dołączonej trwale karcie, tak

jednak aby jej początek znajdował się na tytule egzekucyjnym. Problem

występujący w niniejszej sprawie sprowadza się do tego, w jaki sposób powinien

być skonstruowany tytuł wykonawczy opatrzony klauzulą wykonalności przeciwko

dwóm osobom – dłużnikowi wymienionemu w tym tytule oraz jego małżonkowi,

którego status dłużnika wynika z nadania przeciwko niemu klauzuli wykonalności

na podstawie art. 787 k.p.c. Niewątpliwie w zgodzie z postanowieniami regulaminu

na tytuł taki powinny się składać (w stanie prawnym obowiązującym w momencie

wystawiania tego tytułu) wypis orzeczeń sądów obu instancji obejmujący

zasądzone świadczenie (wyrok sądu pierwszej instancji został zmieniony przez

rozstrzygniecie sądu odwoławczego), nadana mu klauzula wykonalności przeciwko

dłużnikowi, umieszczona na tym wypisie (w całości lub przynajmniej częściowo),

połączone trwale z orzeczeniem postanowienie o nadaniu klauzuli wykonalności

przeciwko małżonkowi dłużnika i klauzula nadana przeciwko temu małżonkowi,

ulokowana na złączonych dokumentach. W rozpatrywanej sprawie Sąd posłużył się

jednak inną techniką – wszystkie orzeczenia ujął w zbiorczym wypisie,

stanowiącym ciągłość, a obie klauzule wykonalności zamieścił na końcu łącznego

wypisu. Takie ujęcie nie zostało przewidziane w przepisach regulaminu i z tego

faktu skarżący wywodzą przekonanie o jego niedopuszczalności, a w konsekwencji

o braku formalnych cech tytułu wykonawczego, pozbawiających przedłożony przez

wierzyciela dokument walorów umożliwiających dokonanie na jego podstawie wpisu

hipoteki przymusowej. Nie jest to jednak pogląd uzasadniony. Zgodnie z treścią art.

783 § 3 k.p.c. tytułowi egzekucyjnemu w postaci orzeczenia sądu klauzulę nadaje

się przez nałożenie jej na wypisie orzeczenia. Wypis orzeczenia oznacza

dokument, w którym znajduje się treść tego orzeczenia, przy czym wypis może

zawierać treść więcej niż jednego orzeczenia, skoro § 183 ust. 1 regulaminu

przewiduje obowiązek zamieszczenia w wypisie orzeczenia sądu pierwszej instancji

także rozstrzygnięcia sądu drugiej instancji, jeśli w postępowaniu odwoławczym

orzeczenia to zostało zmienione lub zasądzono dalsze koszty. W konsekwencji

zgodzić się należy z Sądem Okręgowym, że nadanie klauzuli wykonalności

w wypadku umieszczenia w jednym wypisie wszystkich orzeczeń łącznie

składających się na tytuł egzekucyjny przeciwko dłużnikowi i jego małżonkowi

i opatrzenie tak sporządzonego wypisu klauzulami wykonalności przeciwko obojgu

dłużnikom nie narusza nakazu zawartego w art. 783 § 3 k.p.c. Natomiast fakt,

że jest to technika odmienna od zalecanej w § 181 regulaminu nie powoduje

nieważności tak sporządzonego tytułu.

Skarżący nie ma też racji kwestionując dopuszczalność przeprowadzania

wykładni klauzuli wykonalności. Jako akt sądowy, podlega ona interpretacji w celu

należytego odczytania zawartej w niej treści. Sąd Okręgowy był więc uprawniony

do wyłożenia zapisu określającego zakres klauzuli nadanej przeciwko małżonkowi

dłużnika, a przyjęte przezeń znaczenie nie budzi zastrzeżeń.

W związku z tym nieuzasadnione okazały się także zarzuty mające

podważyć istnienie tytułu wykonawczego, ujęte jako zarzuty naruszenia art. 787

k.p.c., art. 776 k.p.c., § 181 – 183 regulaminu urzędowania sądów powszechnych,

oraz art. 109 u.k.w.h.

III. Pozostałe zarzuty odnoszą się do nierozpoznania przez Sąd Okręgowy

postawionego w apelacji zarzutu niedoręczenia uczestnikom odpisu wniosku

i odpisu skargi na orzeczenie referendarza. Zważywszy jednak, że skarżący nie

wykazali, w jaki sposób uchybienie to mogłoby wpłynąć na treść wydanego

orzeczenia, także w tym zakresie skarga kasacyjna nie może zostać uwzględniona.

Nierozpoznany zarzut apelacyjny dotyczył niedoręczenia uczestnikom pism

wnioskodawców, których treść na etapie składania apelacji była uczestnikom znana

i nie ograniczała, a tym bardziej nie wyłączała możliwości obrony ich praw.

Z przytoczonych względów skargę kasacyjną należało oddalić na podstawie

art. 39814 k.p.c. w zw. z art. 13 § 2 k.p.c.

Orzeczenie o kosztach postępowania kasacyjnego wynika z treści art. 398 21

k.p.c. w zw. z art. 391 § 1 k.p.c. w zw. z art. 13 § 2 k.p.c. oraz z art. 520 § 3 k.p.c.