IV CSK 264/15 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt IV CSK 264/15 POSTANOWIENIE Dnia 6 listopada 2015 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Bogumiła Ustjanicz w sprawie z wniosku E. M.‎przy uczestnictwie E. D., A. S., B. D., L. K. i M. Z.‎o stwierdzenie nabycia spadku,‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 6 listopada 2015 r.,‎na skutek skargi kasacyjnej uczestniczki postępowania E. D. od postanowienia Sądu Okręgowego w Lublinie‎z dnia 15 października 2014 r., sygn. akt II Ca 557/14, odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.

UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem Sąd Okręgowy w Lublinie oddalił apelację uczestniczki E. D. od postanowienia Sądu Rejonowego Lublin - Zachód w Lublinie z dnia 10 marca 2014 r., którym stwierdzono, że spadek po J.S. nabyła wnioskodawczyni na podstawie testamentu sporządzonego w formie aktu notarialnego.Uczestniczka powołała w skardze kasacyjnej podstawę przewidzianą w art. 3983 § 1 pkt 1 k.p.c., a we wniosku o przyjęcie tej skargi do rozpoznania przyczynę wskazaną w art. 3988 § 1 pkt 2 k.p.c. Potrzeba wykładni dotyczy art. 962 zdanie pierwsze w związku z art. 65 § 1 i art. 58 § 1 k.c., a wyłonione wątpliwości wymagają odpowiedzi na pytanie:

„czy zobowiązanie się spadkodawcy do dokonywania stale określonych czynności w związku z rozporządzeniem spadkowym, bez którego to zobowiązania testament określonej treści by nie powstał, w istocie nie przesądza jednak o istnieniu warunku opisanego w art. 962 k.c., który zastrzeżony został wszak przy powołaniu spadkobiercy testamentowego".Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Skarga kasacyjna jest kwalifikowanym środkiem prawnym, którego rozpoznanie przez Sąd Najwyższy musi być uzasadnione względami o szczególnej doniosłości, wykraczającymi poza indywidualny interes skarżącego, a leżącymi w interesie powszechnym.

Rozpoznanie skargi kasacyjnej powinno służyć ochronie obowiązującego porządku prawnego przed dowolnością orzekania, oraz zapewnieniu jednolitości orzecznictwa sądowego w takich sprawach, w których możliwe jest dokonanie zasadniczej wykładni przepisu prawa, mającej walor generalny i abstrakcyjny (post. SN z dnia 7 kwietnia 2009 r., II CSK 13/09, wyrok SN z dnia 23 lutego 2006 r. II CSK 126/05, post. SN z dnia 4 lutego 2000 r., niepubl.). Skarżący zatem, uzasadniając wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania, powinien przedstawić argumentację prawną, pozwalającą przyjąć, że w sprawie rzeczywiście występuje powołana w nim przyczyna (postanowienia SN z 21 czerwca 2007 r., sygn. akt I CSK 178/07, niepubl. i z dnia 21 lipca 2005 r. sygn. akt V CSK 18/05, niepubl.).Istnienie potrzeby dokonania wykładni przepisów prawnych wymaga wykazania przez skarżącego, że chodzi o wykładnię przepisów prawa, których treść i znaczenie nie zostały dostatecznie wyjaśnione w dotychczasowym orzecznictwie oraz przedstawienia na czym polegają związane z nimi wątpliwości lub też opisania rozbieżności występujących na tym tle w orzecznictwie.

Ponadto przedstawić powinien, że potrzeba ta powstała w sprawie, w której została złożona skarga kasacyjna, na tle jej okoliczności faktycznych i stanu prawnego, (por. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 15 października 2002 r., II CZ 102/02; z dnia 28 marca 2007 r., II CSK 84/07; z dnia 11 stycznia 2008 r., I UK 283/07; z dnia 13 czerwca 2008 r., III CSK 104/08; z dnia 12 grudnia 2008 r., II PK 220/08, niepubl.). Chodzi przy tym o poważne i rzeczywiste wątpliwości, nie zaś o takie, które wyłaniają się w każdym procesie stosowania prawa.

Uzasadnienie, wniosku skarżącej nie spełnia wskazanych wymagań. Przepis art. 962 k.c. był już przedmiotem wykładni dokonywanej przez Sąd Najwyższy oraz wypowiedzi w nauce prawa, ale stanowisko zawarte w orzeczeniach Sądu nie zostało przywołane ani rozważone przez skarżącą (por. postanowienia Sądu Najwyższego: z dnia 14 października 1999 r, I CKN 147/98; z dnia 29 czerwca 2012 r., I CSK 575/11, niepublikowane). Rzutowało ono także na zakres rozpoznania sprawy w postępowaniu apelacyjnym. Nie ma zatem podstaw do przyjęcia, że zachodzi konieczność zmiany tego stanowiska.W postępowaniu przed Sądem drugiej instancji nie wystąpiły okoliczności wskazujące na nieważność postępowania, którą Sąd Najwyższy bierze pod rozwagę z urzędu, stosownie do art. 39813 § 1 k.p.c.Z tych względów Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c.