IV CSK 263/10 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt IV CSK 263/10

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 10 lutego 2011 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Zbigniew Kwaśniewski (przewodniczący)

SSN Irena Gromska-Szuster

SSN Grzegorz Misiurek (sprawozdawca)

w sprawie z powództwa "D." Spółki z o.o.

przeciwko Spółdzielni Mieszkaniowej Lokatorsko - Własnościowej "R."

o zapłatę,

oraz z powództwa wzajemnego Spółdzielni Mieszkaniowej Lokatorsko Własnościowej "R."

przeciwko "D." Spółce z o.o.

o zapłatę,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 10 lutego 2011 r.,

skargi kasacyjnej strony powodowej (pozwanej wzajemnej)

od wyroku Sądu Apelacyjnego […]

z dnia 13 listopada 2009 r.,

1.

2. odrzuca skargę kasacyjną w części dotyczącej

odrzucenia apelacji powódki - pozwanej wzajemnej

(pkt I) oraz w części uwzględniającej apelację powódki pozwanej wzajemnej (pkt II pkt 1);

oddala skargę kasacyjną w pozostałej części i zasądza

od powódki - pozwanej wzajemnej na rzecz pozwanej powódki wzajemnej kwotę 5.400 (pięć tysięcy czterysta)

zł tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Uzasadnienie

Sąd Okręgowy wyrokiem z dnia 9 lutego 2006 r.: 1) z powództwa głównego zasądził od pozwanej Spółdzielni Mieszkaniowej Lokatorsko-Własnościowej „R.” na

rzecz powódki „D.” spółki z ograniczoną odpowiedzialnością kwotę 36.308,89 zł z

ustawowymi odsetkami od określonych sum składających się na tę należność,

oddalił powództwo w pozostałej części i orzekł o kosztach postępowania; 2) z

powództwa wzajemnego – zasądził od pozwanej „D.” spółki z ograniczoną

odpowiedzialnością na rzecz powódki Spółdzielni Mieszkaniowej LokatorskoWłasnościowej „R.” kwotę 232,98 zł z ustawowymi odsetkami od dnia 21 lipca 2001

r., oddalił powództwo w pozostałej części i orzekł o kosztach postępowania.

Sąd Apelacyjny, po rozpoznaniu apelacji obu stron, odrzucił apelację

powódki (pozwanej wzajemnej) w części dotyczącej

żądania

zasądzenia

odszkodowania w kwocie 75.525,89 zł, zmienił zaskarżony wyrok: w zakresie

powództwa głównego – w ten sposób, że ponad zasądzoną kwotę 10.152,97 zł

z ustawowymi odsetkami od poszczególnych kwot składających się na tę należność

zasądził od pozwanej (powódki wzajemnej) na rzecz powódki (pozwanej

wzajemnej) kwotę 27.065,95 zł z ustawowymi odsetkami od wskazanych konkretnie

kwot składających się na tę sumę i oddalił powództwo w pozostałej części,

a w zakresie powództwa wzajemnego – w ten sposób, że zasądził od pozwanej

wzajemnej na rzecz powódki wzajemnej kwotę 232,98 zł z ustawowymi odsetkami

od dnia 4 kwietnia 2002 r., oddalił obie apelacje w pozostałej części i orzekł

o kosztach postępowania.

Wyrok powyższy zaskarżyła

w całości

skargą

kasacyjną

powódka

(pozwana wzajemna), podnosząc - na podstawie określonej w art. 398 § 1 pkt 2

k.p.c. - zarzuty naruszenia:

-

art. 378 § 1, art. 379 pkt 2 i 4 k.p.c. w związku z art. 382, art. 386 § 2 i 3 oraz

art. 380 k.p.c., polegające na nieuwzględnieniu przez Sąd Apelacyjny

nieważności postępowania przed Sądem pierwszej instancji, wynikającej

z nienależytego umocowania pełnomocnika pozwanej (powódki wzajemnej)

oraz wydania zaskarżonego orzeczenia przez sędziego podlegającego

wyłączeniu z mocy art. 48 § 1 pkt 5 k.p.c.

-

art. 373 w związku z art. 370 i art. 374 k.p.c. oraz art. 380 k.p.c. przez

przyjęcie

i

rozpoznanie

reprezentowanej

przez

apelacji

pozwanej

pełnomocnika,

którego

(powódki

wzajemnej)

wadliwe

umocowanie

ograniczone było do czynności wytoczenia powództwa wzajemnego

i wniesienia sprzeciwu od nakazu zapłaty, a także przez nieuwzględnienie

zarzutu bezzasadnego przywrócenia przez Sąd pierwszej terminu do

wniesienia sprzeciwu na skutek wniosku nienależycie umocowanego

pełnomocnika pozwanej (powódki wzajemnej).

Powołując się na powyższe zarzuty powódka (pozwana wzajemna) wniosła

o uchylenie zaskarżonego wyroku i wyroku Sądu pierwszej instancji wraz

z postanowieniem o przywróceniu terminu do wniesienia sprzeciwu oraz odrzucenie

pozwu wzajemnego i przekazanie sprawy – po zniesieniu postępowań przed

Sądami obu instancji we wskazanym zakresie – do rozpoznania Sądowi

Okręgowemu w T.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną pozwana (powódka wzajemna) wniosła

o jej oddalenie.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Przed przystąpieniem do oceny zasadności zarzutów podniesionych

w skardze kasacyjnej należy stwierdzić, iż skargą tą nie mogło zostać objęte

skutecznie rozstrzygnięcie Sądu Apelacyjnego w części odrzucającej apelację

skarżącej, gdyż

rozstrzygnięcia to – choć zawarte wyroku - jest postanowieniem.

W orzecznictwie Sądu Najwyższego zostało już wyjaśnione, że o istocie

rozstrzygnięcia sądu decyduje jego treść, a nie zewnętrzna postać i forma, w jakiej

zostało wyrażone. Podobnie postanowieniem jest też zawarte w wyroku

rozstrzygnięcie o kosztach. Rzeczą profesjonalisty jest więc dostosowanie

odpowiedniego

środka

zaskarżenia

do

istoty

skarżonego

orzeczenia

(zob. postanowienie Sądu najwyższego z dnia 22 kwietnia 2005 r., II CZ 35/05,

niepubl). Postanowienie sądu drugiej instancji odrzucające apelację w sprawie,

w której przysługuje skarga kasacyjna, podlega zaskarżeniu zażaleniem (art. 3941

§ 2 k.p.c.).

Skarga

kasacyjna

okazała

się

również

niedopuszczalna

w

części

zaskarżającej wyrok Sądu Apelacyjnego w zakresie uwzględniającym apelację

skarżącej. Warunkiem dopuszczalności zaskarżenia orzeczenia jest interes

skarżącego w tym zaskarżeniu, zachodzący w wypadku tzw. gravamen, polegający

- najogólniej mówiąc - na niezgodności orzeczenia z żądaniem zgłoszonym

w procesie przez strony (zob. m.in. postanowienia Sądu Najwyższego: z dnia

5 września 1997 r., III CKN 152/97, niepubl. i z dnia 24 sierpnia 2005 r., II CZ

74/05, nie publ. oraz wyrok Sądu Najwyższego z dnia 20 listopada 2003 r., III CKN

606/00, nie publ.). Niewątpliwie skarżąca nie ma takiego interesu w odniesieniu do

rozstrzygnięcia uwzględniającego jej apelację.

Z tych względów skarga kasacyjna w części dotyczącej obu wskazanych

wyżej rozstrzygnięć podlega odrzuceniu (art. 3986 § 3 k.p.c.).

Konstruując zarzut nieuwzględnienia przez Sąd Apelacyjny - z naruszeniem

art. 378 § 1 k.p.c. - nieważności postępowania przed Sądem pierwszej instancji,

skarżąca powołała się na dwie przyczyny tej nieważności. Po pierwsze wskazała,

że w postępowaniu pierwszoinstancyjnym pełnomocnik pozwanej (powódki

wzajemnej) był nienależycie umocowany, gdyż pełnomocnictwa udzielił mu, łącznie

z pełniącym obowiązki prezesa Spółdzielni J. C., pełnomocnik zarządu – H. G.,

powołana - wbrew dyspozycji art. 55 § 1 ustawy z dnia 16 września 1982 r. Prawo

spółdzielcze (tekst jedn.: Dz. U. z 2003 r. Nr 188, poz. 1848 ze zm.) - przez radę

nadzorczą, zamiast zarząd Spółdzielni. Po drugie podniosła, że w rozpoznaniu

sprawy i wydaniu orzeczenia zaskarżonego apelacją brał udział sędzia, który

wcześniej postępowaniu przed sądem rejestrowym wydał postanowienie o wpisie

do Krajowego Rejestru Sądowego bezwzględnie nieważnej uchwały rady

nadzorczej pozwanej Spółdzielni o powołaniu pełnomocnika zarządu.

Odnosząc

się

do

tak

skonstruowanego

zarzutu

stwierdzić

należy,

że nie mógł on wywrzeć zamierzonego skutku.

W orzecznictwie Sądu Najwyższego dominuje zapatrywanie, podzielane

przez skład orzekający, zgodnie z którym strona skarżąca nie może w skardze

kasacyjnej podnieść skutecznie zarzutu nieważności postępowania z powodu

niewłaściwego umocowania pełnomocnika strony przeciwnej. Przewidziany bowiem

w art. 379 pkt 2 k.p.c. wymóg należytego umocowania pełnomocnika procesowego

pod rygorem nieważności postępowania ustanowiony został w interesie tej strony,

która z pełnomocnika tego korzysta. Tylko też ta strona może powołać się na

nieważność postępowania z powodu nieprawidłowego udzielenia pełnomocnictwa,

oraz tylko na korzyść tej strony przyczyna nieważności postępowania z powodu

nienależytego umocowania jej pełnomocnika podlega rozważeniu z urzędu przez

sąd drugiej instancji (zob. wyroki Sądu Najwyższego: z dnia 17 marca 1999 r.,

III CKN 209/98, niepubl., z dnia 21 grudnia 2000 r., IV CKN 209/00, niepubl., z dnia

7 lutego 2002 r., I CKN 489/00, niepubl., z dnia 7 kwietnia 2004 r., IV CK 661/03,

niepubl., z dnia 9 marca 2005 r., III CK 263/04, niepubl., z dnia 6 listopada 2008 r.,

III CSK 209/08, nie publ.).

Bezzasadne jest również twierdzenie skarżącej, że w wydaniu zaskarżonego

orzeczenia brał udział sędzia wyłączony z mocy art. 48 § 1 pkt 5 k.p.c. Zauważyć

należy, że sędzia, którego dotyczy ten zarzut, nie brał udziału w instancji niższej

(nie tylko bezpośrednio niższej) w wydaniu zaskarżonego wyroku, zaś przedmiotem

postępowania w rozpoznawanej sprawie nie jest – jak odczytuje to skarżąca –

kwestia ważności postanowienia wydanego w postępowaniu rejestrowym.

Chybiony wreszcie okazał się zarzut naruszenia art. 373 w związku z art.

370 i art. 374 k.p.c. oraz art. 380 k.p.c., oparty – jak wyżej wskazano – na błędnym

założeniu, że podstawę skargi kasacyjnej może stanowić zarzut

nienależytego

umocowania

nieważnością

pełnomocnika

strony

przeciwnej,

skutkujący

postępowania. Słuszności tego zarzutu skarżąca upatrywała również w wadliwym

odczytaniu

przez

Sąd

Apelacyjny

zakresu

pełnomocnictwa

procesowo

pełnomocnika pozwanej (powódki wzajemnej). Skuteczne podważenie dokonanej

w tym zakresie oceny wymagało powołania – obok art. 88 w związku z art. 91 i art.

92 – również art. 65 k.c., czego skarżąca nie uczyniła.

Z tych względów Sąd Najwyższy na podstawie art. 398 6 § 3 i art. 39814 k.p.c.

orzekł, jak w sentencji.

jz