IV CSK 25/07 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt IV CSK 25/07

POSTANOWIENIE

Dnia 6 lutego 2007 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

Prezes SN Tadeusz Ereciński

w sprawie z powództwa T. M. i R. M.

przeciwko A. W.

o pozbawienie wykonalności tytułów wykonawczych,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 6 lutego 2007 r.,

na skutek skargi kasacyjnej pozwanego

od wyroku Sądu Apelacyjnego w […]

z dnia 9 czerwca 2006 r.,

odrzuca skargę kasacyjną oraz zasądza od pozwanego

na rzecz powodów solidarnie kwotę 1800 (tysiąc osiemset) zł

z tytułu kosztów postępowania kasacyjnego

Uzasadnienie

Wyrokiem z dnia 9 czerwca 2006 r. Sąd Apelacyjny zmienił wyrok Sądu

Okręgowego w E.

W skardze kasacyjnej pozwany zarzucił naruszenie prawa materialnego –

art. 451 w zw. z art. 375 § 1 k.c., naruszenie przepisów postępowania – art. 233 § 1

oraz art. 231 k.p.c. i wnosił o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy

do ponownego rozpoznania Sądowi Apelacyjnemu.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 3984 § 1 pkt 3 k.p.c., skarga kasacyjna powinna zawierać

wniosek o przyjęcie jej do rozpoznania i jego uzasadnienie. Wymaganie to

związane jest z instytucją tzw. przedsądu, uregulowaną w art. 398 9 k.p.c., a jego

spełnienie polega na wskazaniu, że w sprawie występuje istotne zagadnienie

prawne lub, że istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne

wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów lub, że zachodzi

nieważność postępowania lub, że skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona.

W uzasadnieniu wniosku należy przedstawić odrębną, pogłębioną argumentację

prawną wskazującą na zaistnienie powołanej okoliczności uzasadniającej przyjęcie

skargi kasacyjnej do rozpoznania (por. uzasadnienie uchwały Połączonych Izb –

Izby Administracyjnej, Pracy i Ubezpieczeń Społecznych oraz Izby Cywilnej Sądu

Najwyższego z dnia 17 grudnia 2002 r., III CZP 72/02, OSNC 2003, nr 7-8, poz. 92,

postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 17 października 2001 r., III CZ 98/01,

OSNC 2002, nr 5, poz. 71, z dnia 30 maja 2001 r., III CZ 36/01, OSNC 2002, nr 2,

poz. 22, z dnia 10 maja 2001 r., II CZ 35/01, OSNC 2002, nr 1, poz. 11, z dnia

11 stycznia 2002 r., III CKN 570/01, OSNC 2002, nr 12, poz. 151).

Obowiązek ten nie został spełniony.

Skarżący jako okoliczność uzasadniającą przyjęcie skargi kasacyjnej

do rozpoznania wskazał, że zaskarżone orzeczenie oczywiście narusza prawo

dlatego, iż "skarżący nie okazał Sądowi pisemnego dowodu wskazującego sposób

zaliczenia świadczenia otrzymanego od dłużnika K. M. na obciążające tego

dłużnika zobowiązania"; wskazał też, że "rozpoznając sprawę Sąd Apelacyjny nie

wyprowadził z zebranego w sprawie materiału dowodowego logicznych wniosków,

opierając się wyłącznie na dowodach częściowych, bez dokonania oceny przyczyn

sprzeczności niektórych z dowodów albo wręcz ich braku".

Jak wyjaśniono w orzecznictwie Sądu Najwyższego jeżeli przesłanką

wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania jest twierdzenie skarżącego,

że skarga jest oczywiście uzasadniona, powinien on w uzasadnieniu wniosku

zawrzeć wywód prawny wskazujący w czym wyraża się ta "oczywistość"

i przedstawić argumenty wykazujące, iż rzeczywiście skarga jest oczywiście

uzasadniona. Ograniczenie się tylko do stwierdzenia, że skarga kasacyjna jest

oczywiście uzasadniona nie spełnia wymagania uzasadnienia wniosku o przyjęcie

jej do rozpoznania (postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 26 kwietnia 2006 r.,

II CZ 28/06, z dnia 18 stycznia 2006 r., II CSK 166/05 oraz z dnia 3 kwietnia

2006 r., III CSK 85/06, nie publ.).

Skarga kasacyjna jest niedopuszczalna również z innych przyczyn. Zgodnie

z art. 3983 § 3 k.p.c. podstawą skargi kasacyjnej nie mogą być zarzuty dotyczące

ustalenia faktów lub oceny dowodów (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia

września

2005

r.,

III

CSK

13/05,

OSNC

2006,

nr

4,

poz.

76).

Tymczasem skarżący jako podstawę skargi wskazał art. 233 § 1 oraz art. 231

k.p.c., które wprost dotyczą takich ustaleń i oceny. Jak wynika z uzasadnienia

skargi również zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego faktycznie zmierza

do podważanie ustalenia faktów i oceny dowodów.

Z tych względów Sąd Najwyższy orzekł jak w postanowieniu (art. 398 6 § 3

k.p.c.). O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono stosownie do art. 98 § 1

w zw. z art. 391 § 1 i art. 39319 k.p.c.

jz