IV CSK 249/15 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt IV CSK 249/15 POSTANOWIENIE Dnia 29 października 2015 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Iwona Koper w sprawie z powództwa J. K.‎przeciwko M. P. ‎o ochronę dóbr osobistych,‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 29 października 2015 r.,‎na skutek skargi kasacyjnej pozwanej od wyroku Sądu Apelacyjnego w Lublinie‎z dnia 18 listopada 2014 r., sygn. akt I ACa 505/14, odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania; przyznaje adwokatowi A. F. od Skarbu Państwa Sądu Apelacyjnego w Lublinie tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej pozwanej w postępowaniu kasacyjnym kwotę 360 (trzysta sześćdziesiąt) zł podwyższoną o stawkę podatku od towarów i usług.

UZASADNIENIE

W skardze kasacyjnej wniesionej przez pozwaną M. P. od wyroku Sądu Apelacyjnego w Lublinie z dnia 18 listopada 2014 r. zmieniającego częściowo, na skutek apelacji powoda J. K., wyrok Sądu Okręgowego w Radomiu z dnia 19 listopada 2013 r. skarżąca wnosiła o przyjęcie skargi do rozpoznania podnosząc konieczność rozważenia wymienionych we wniosku szczegółowych kwestii.Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Rozpoznając nadzwyczajny środek zaskarżenia, jakim jest skarga kasacyjna Sąd Najwyższy działa w interesie publicznym, wyjaśniając istotne zagadnienia prawne, dokonując wykładni przepisów budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, bądź usuwając z obrotu prawnego orzeczenia wydane w postępowaniu dotkniętym nieważnością lub oczywiście wadliwe (postanowienie SN z 6 lipca 2007 r., sygn. akt I CSK 206/07, nie publ.).

Dlatego uzasadniając wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania skarżący powinien przedstawić argumentację jurydyczną pozwalającą przyjąć, że w sprawie rzeczywiście występuje przywołana w nim przesłanka. (postanowienia SN z 21 czerwca 2007 r., sygn. akt I CSK 178/07, nie publ. i z dnia 21 lipca 2005 r. sygn. akt V CSK 18/05,nie publ.). W odniesieniu do przesłanki z art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c. wymaga to uzasadnienia, że przedstawione zagadnienie prawne jest istotne, co wyraża się w jego znaczeniu dla rozwoju prawa lub precedensowym charakterze.

Dla wykazania takiej jego kwalifikacji skarżący powinien przede wszystkim jasno określić treść i zakres zagadnienia prawnego oraz przytoczyć wyczerpujące argumenty prawne prowadzące do rozbieżnych ocen i wątpliwości związanych z rozumieniem, czy stosowaniem przepisów prawa, których zagadnienie dotyczy i wskazać czy były one już przedmiotem wypowiedzi judykatury.Uzasadnienie wniosku o przyjęcie wniesionej przez pozwaną skargi kasacyjnej do rozpoznania, które nie spełnia wskazanych wymagań, nie daje podstaw do kwalifikacji, jako zagadnień prawnych w rozumieniu art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c., przedstawionych w niej „kwestii”, mających przy tym – jak wskazuje na to ich sformułowanie – prowadzić wprost do uzyskania odpowiedzi co do trafności rozstrzygnięcia, jakie zapadło w zaskarżonym wyroku, a nie do wyjaśnienia abstrakcyjnego problemu nierozwiązanego w dotychczasowym orzecznictwie.

Skarżąca nie wskazuje jednocześnie na potrzebę dokonania przez Sąd Najwyższy wykładni wymienionych we wniosku przepisów art. 23 i 24 § 1 k.c. lecz oczekuje rozważenia, czy ich wykładnia dokonana przez Sąd Apelacyjny jest prawidłowa.W tym stanie rzeczy nie zachodzą mające podstawę we wniosku skarżącej przesłanki uzasadniające przyjęcie do rozpoznania wniesionej przez nią skargi kasacyjnej. W sprawie nie zachodzi nieważność postępowania, którą Sąd Najwyższy w granicach zaskarżenia bierze pod rozwagę z urzędu.Z tych przyczyn na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c. orzeczono jak w sentencji.