IV CSK 236/07 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt IV CSK 236/07

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 23 listopada 2007 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Jan Górowski (przewodniczący, sprawozdawca)

SSN Barbara Myszka

SSN Zbigniew Strus

w sprawie z powództwa J. N. i D. N.

przeciwko Bankowi […]

o pozbawienie wykonalności tytułu wykonawczego,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 23 listopada 2007 r.,

skargi kasacyjnej powoda J. N.

od wyroku Sądu Apelacyjnego w […]

z dnia 12 grudnia 2006 r.,

oddala skargę kasacyjną i odstępuje od obciążenia powoda

kosztami postępowania kasacyjnego.

Uzasadnienie

Powodowie wnieśli o pozbawienie wykonalności bankowych tytułów

egzekucyjnych nr 55/2003/04 z dnia 28 stycznia 2003 r., oraz nr 58/2003 z dnia 29

stycznia 2003 r. zaopatrzonych w sądowe klauzule wykonalności. Podnieśli,

że z należnościami Banku potrącili wierzytelność w kwocie 230 428 zł z tytułu

szkody powstałej na skutek pozbawienia ich możliwości wyegzekwowania

wierzytelności od D. S.A. w T.

Wyrokiem z dnia 14 lutego 2006 r. Sąd Okręgowy w G. oddalił powództwo.

Ustalił, że w dniu 9 grudnia 1996 r. powodowie zawarli z pozwanym bankiem

umowę nr 249/280/I/P/96 o kredyt w kwocie 1 443 000 zł na urządzenie

gospodarstwa rolnego i jego zabezpieczenie stanowiła hipoteka, zastaw rejestrowy

na ciągniku rolniczym, przewłaszczenie maszyn i urządzeń oraz weksel in blanco.

Aneksem nr 8 z dnia 15 marca 1999 r. uzupełniono zabezpieczenie tego kredytu

o poręczenie S. N. oraz cesję wierzytelności z tytułu sprzedaży jaj D. S.A.

W dniu 18 września 1997 r. powodowie zawarli z pozwanym bankiem

umowę nr 204/116/I/P/97 o kredyt w kwocie 100 000 zł na urządzenie

gospodarstwa rolnego i jego zabezpieczenie stanowiły dwie hipoteki oraz

przewłaszczenie urządzeń zainstalowanych w kurniku.

Dnia 15 marca 1999 r. powodowie zawarli z pozwanym Bankiem umowę

o przelew

wierzytelności,

która

dotyczyła

zabezpieczenia

wierzytelności

pozwanego Banku z tytułu udzielonego powodom kredytu w kwocie 143 000 zł na

podstawie umowy z dnia 16 września 1996 r. nr 175/236/I/P/96. W paragrafie

drugim tej umowy powodowie przelali na pozwany Bank celem zabezpieczenia jego

wierzytelności swoją wierzytelność przysługującą im od D. S.A. z tytułu sprzedaży

kurcząt rzeźnych w 1999 r. Na jej podstawie Bank został uprawniony do zaliczania,

po uprzednim wezwaniu dłużnika, na spłatę jego zobowiązań wobec Banku aż do

całkowitego potrącenia wszystkich kwot. Pismem z dnia 15 marca 1999 r.

powodowie poinformowali D. S.A. o zawartej z pozwanym umowie przelewu

wierzytelności, wskazując aby należne im kwoty przekazywać na rachunek powoda

w pozwanym Banku.

Pismem z dnia 15 kwietnia 1999 r. D. S.A. poinformowała pozwanego, że

zgodnie z porozumieniem zawartym w dniu 14 kwietnia 1999 r. z powodem jego

wierzytelność w kwocie 230 428 zł będzie przekazywana na rzecz pozwanego

począwszy od dnia 15 maja 1999 r. w ratach., które zostaną uzgodnione z

pozwanym. Do tego dokumentu został dołączony harmonogram ratalnej spłaty tej

wierzytelności.

W dniu 7 grudnia 1999 r. powodowie zawarli z Bankiem umowę nr

204/226/B/K/99 o kredyt w kwocie 80 000 zł na bieżącą działalność, który został

zabezpieczony wekslem in blanco. Także w dniu 7 grudnia 1999 r. powodowie

zawarli z pozwanym dwie umowy o przelew wierzytelności. Pierwsza dotyczyła

zabezpieczenia wierzytelności pozwanego Banku z tytułu udzielonego powodom

kredytu w wysokości 143 000 zł umową z dnia 16 września 1996 r. nr

175/236/I/P/96. W paragrafie drugim tej umowy powodowie przelali na pozwany

Bank celem zabezpieczenia jego wierzytelności swoją wierzytelność przysługującą

im od D. S.A. z tytułu sprzedaży kurcząt rzeźnych. Pozwany został w niej

uprawniony do zaliczania, po uprzednim wezwaniu dłużnika, na spłatę jego

zobowiązań wobec Banku aż do całkowitego potrącenia wszystkich kwot.

Druga umowa przelewu z dnia 7 grudnia 1999 r. zawierała analogiczną treść jak

pierwsza z tym, że dotyczyła zabezpieczenia kredytu w kwocie 80 000 zł

udzielonego powodom umową z dnia 7 grudnia 1999 r. nr 204/226/B/K/99. Umowy

o przelew z dnia 15 marca i z dnia 7 grudnia 1999 r., dotyczące kredytu na kwotę

143 000 zł, faktycznie odnosiły się do zabezpieczenia umowy nr 249/280/I/P/96

z dnia 9 grudnia 1996 r.

Pismem z dnia 7 grudnia 1999 r. powód poinformował D. S.A. o zawartych z

pozwanym

umowach

przelewu

wierzytelności,

wnosząc

o przekazywanie

należnych mu kwot na rachunek powoda w pozwanym Banku. Spółka ta w piśmie z

dnia 5 października 1999 r. zwróciła się do Banku o przesunięcie trzech ostatnich

rat kredytu oznaczonych w piśmie z dnia 15 kwietnia 1999 r.

Postanowieniem z dnia 12 marca 2001 r. Sąd Rejonowy w G. ogłosił

upadłość D. S.A.

Pismem z dnia 21 listopada 2001 r. pozwany wypowiedział powodom

kredyt wynikający z umowy z dnia 9 grudnia 1996 r. nr 249/280/I/P/96, a także

kredyt wynikający z umowy z dnia 22 września 1997 r. nr 204/116/I/P/97.

Wtedy zadłużenie powodów wobec pozwanego wynosiło 390 208, 81 zł.

W dniu 28 stycznia 2003 r. Bank wystawił bankowy tytuł egzekucyjny nr

55/2003 obejmujący wierzytelność przysługującą pozwanemu względem powodów

w łącznej kwocie 115 278,83 zł z tytułu kredytu udzielonego w dniu 9 grudnia

1996 r. na podstawie umowy nr 249/280/I/P/96. W dniu 29 stycznia 2003 r.

pozwany Bank wystawił bankowy tytuł egzekucyjny nr 58/2003 obejmujący

wierzytelność przysługującą pozwanemu od powodów w łącznej kwocie 73 011,78

zł z tytułu udzielonego powodom kredytu umową nr 204/116/I/P/07 z dnia

18 września 1997 r. Postanowieniem z dnia 10 kwietnia 2003 r Sąd Rejonowy

w W. nadał temu tytułowi klauzulę wykonalności.

Postanowieniem z dnia 10 maja 2003 r. Sąd Rejonowy w W. nadał klauzulę

wykonalności bankowemu tytułowi egzekucyjnemu nr 55/2003 z dnia 28 stycznia

2003 r do kwoty 84 500 zł wraz z odsetkami, nie więcej jednak niż do kwoty 195

000 zł. W piśmie z dnia 27 marca 2000 r. Bank zwrócił się do D. S.A. o

przekazywanie wszystkich należności z tytułu sprzedaży kurcząt rzeźnych przez J.

N. na jego rachunek u pozwanego. Pismem z dnia 29 stycznia 2002 r. pozwany

zgłosił wierzytelność

przysługującą mu wobec D. S.A. do postępowania

upadłościowego. Upadła Spółka w 2000 r. wypłaciła różnym podmiotom kwotę 2

228 114,47 zł, zaś w 2001 r. do chwili ogłoszenia upadłości kwotę 15 832,22 zł.

Zgodnie z paragrafem 32 instrukcji windykacji należności zatwierdzonej

uchwałą nr 54/B/98 Zarządu Banku z dnia 7 lipca 1998 r., która weszła w życie

w dniu 1 sierpnia 1998 r., pozwanemu przysługiwało uprawnienie, w wypadku

niespłacenia kredytu lub jego raty i po bezskutecznym wezwaniu dłużnika do

zapłaty, do dochodzenia swoich wierzytelności od dłużnika kredytobiorcy, zgodnie

z zawartą umową cesji.

Powodowie zaprzestali spłacania kredytu nr 249/280/I/P/96 w październiku

2001 r. zaś kredytu nr 204/116/I/P/96 w grudniu 2001 r. Pismem z dnia 26 sierpnia

2002 r. powodowie wezwali pozwany Bank do zapłaty kwoty 230 428 zł

z ustawowymi odsetkami od dnia 7 grudnia 1999 r do dnia zapłaty.

Dokonując oceny dowodów Sąd pierwszej instancji nie

dał wiary

przesłuchaniu J. N. oraz zeznaniom S. N. i A. M. jakoby powodowie uzgodnili z

Bankiem, że przez zawarcie przedmiotowych umów przelewu wierzytelności

pozwany zobowiązał się do egzekwowania tych wierzytelności od D. S.A., co miało

zwalniać kredytobiorców od spłaty kredytów.

Zauważając, że podstawą powództwa opozycyjnego może być potrącenie

Sąd Okręgowy podniósł, że powodowie stosownie do unormowania zawartego

w art. 6 k.c. powinni wykazać szkodę wyrządzoną im przez pozwanego oraz,

że przedstawione do kompensaty należne odszkodowanie równe jest co najmniej

kwocie wierzytelności kredytowej.

Odnosząc się do stanowiska powodów, że przelew na zabezpieczenie ma

charakter powierniczy i w konsekwencji powiernik ma obowiązek między innymi

zachowania

wierzytelności

w

niepogorszonym

stanie,

a

zatem

powinien

egzekwować przelaną wierzytelność od dłużnika swojego dłużnika stosownie do

przepisów o prowadzeniu cudzych spraw bez zlecenia Sąd Okręgowy wskazał,

że taka sesja unormowana w art. 101 Prawa bankowego, także wywołuje skutek

rozporządzający przenosząc wierzytelność na bank, niemniej ma na celu nie spłatę

kredytu, a zabezpieczenie jego spłaty. Funkcja ta ujawnia się w takiej umowie po

pierwsze przez wskazanie, że po spłacie kredytu wierzytelność stanie się

z powrotem

własnością

cesjonariusza,

że

cedenta,

będzie

a

korzystał

po

drugie,

przez

zobowiązanie

z przelanej wierzytelności

się

w sposób

ograniczony, wyznaczony celem przelewu, którym jest zabezpieczenie spłaty

kredytu. Jego zdaniem, z treści umów przelewu zawartych przez strony wynika,

że Bank miał jedynie prawo do przyjmowania wpłat od dłużnika kredytobiorców,

zaś nie można z nich wyprowadzić wniosku, iż pozwany w sytuacji braku wpłat

dokonanych

przez

dłużnika

kredytobiorców

powinien

albo

egzekwować

wierzytelności będące przedmiotem przelewu albo dokonać przelewu zwrotnego.

Sąd pierwszej instancji skazał także, że na gruncie zawartych umów brak

podstaw do wniosku jakoby spłata kredytów powodów miała następować jedynie

przez wpłaty dokonywane przez dłużnika kredytobiorców. Powodowie w ramach

zawartych umów kredytowych pozostawali także po zawarciu umów przelewu na

zabezpieczenie głównymi zobowiązanymi do spłaty kredytów. Zauważając,

że instrukcja Banku wskazywała sposób postępowania w wypadku zabezpieczenia

spłaty kredytu umową przelewu wierzytelności wskazał, że nie miała zastosowana

wobec powodów, skoro nie uzupełniała umów, w których nie zostały zawarte żadne

postanowienia w tej materii. Jednocześnie zauważył, że w świetle jej treści Bank

powinien podejmować wskazane w niej działania dopiero w wypadku braku spłat rat

kredytu. Skoro spłata rat kredytu ustała w październiku 2001 r. i w grudniu 2001 r.,

to dopiero po tych terminach, na jej podstawie, pozwany mógł przedsięwziąć

ewentualne kroki celem wyegzekwowania od dłużnika powodów należności

objętych przelewami, a wtedy już D. S.A. znajdowała się w upadłości.

W rezultacie uznał, że brak jest podstaw do przyjęcia, iż pozwany

nienależycie

wykonał

umowy

przelewu,

względnie

dopuścił

się

czynu

niedozwolonego, tj. przez swoje zaniechanie wyrządził powodom szkodę nie

egzekwując, bądź uniemożliwiając im egzekwowanie wierzytelności od D. S.A.

przed ogłoszeniem jej upadłości.

Wyrokiem z dnia 12 grudnia 2006 r. Sąd Apelacyjny oddalił apelację

powoda. Sąd ten podzielił zarówno dokonane przez Sąd pierwszej instancji

ustalenia faktyczne, jak i jego ocenę jurydyczną sprawy. Uznał za niewiarygodne

twierdzenia powoda i wskazanych przez niego świadków jakoby Bank miał zlecenie

wyegzekwowania przelanych przez powodów wierzytelności na zabezpieczenie

pobranych kredytów. Podkreślił, że zgodnie z art. 65 § 2 k.c. Sąd pierwszej instancji

dokonał prawidłowej wykładni przedmiotowych umów, z których wynikała treść

łączącego strony stosunku prawnego, w tym tylko uprawnienie Banku do zaliczenia

wpłat dokonanych przez D. S.A. na konto powodów na poczet ich zadłużenia, aż

do jego wyczerpania. Jednoznacznie wskazał, że ani celem ani zamiarem stron

umów przelewu nie było nałożenie na pozwanego obowiązków związanych z

windykacją uzyskanych na zabezpieczenie wierzytelności. Według jego oceny,

powód

nie

udowodnił,

jakoby

zaistniały

podstawy

odpowiedzialności

odszkodowawczej Banku z tego względu, że nie podjął on w czasie kiedy D. S.A.

dysponował jeszcze środkami wobec niego działań windykacyjnych. Podkreślił, że

czynności

windykacyjne

pozwany

mógłby

podjąć

dopiero

wtedy,

kiedy

kredytobiorca zaprzestał spłat kredytu, co nastąpiło w październiku i grudniu 2001

r., gdy tymczasem upadłość dłużnika powodów nastąpiła w dniu 12 marca 2001 r.

Powód w skardze

kasacyjnej opartej na postawie naruszenia prawa

materialnego przez niezastosowanie art. 752 k.c. i 734 § 1 k.c. .w zw. z art. 510 § 1

k.c. na skutek nietrafnego przyjęcia, że wierzyciel, na którego dłużnik przelał

tytułem zabezpieczenia wierzytelności wobec osoby trzeciej, nie ma obowiązku

podejmowania działań wobec tej osoby trzeciej celem przymusowej ich realizacji,

oraz błędną wykładnię art. 361 § 1 k.c. na skutek przyjęcia, ze nie występuje

związek

przyczynowy

miedzy

brakiem

czynności

po

stronie

pozwanego

zmierzających do windykacji przelanej na niego wierzytelności, a szkodą

poniesioną przez powoda, wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i uwzględnienie

powództwa, bądź o przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.

Sąd Najwyższy, zważył co następuje:

Umowa

przelewu

wierzytelności

na

zabezpieczenie

spłaty

kredytu

bankowego (art. 510 k.c.), o ile strony nie postanowiły inaczej, wywołuje skutek

rozporządzający i przenosi wierzytelność na cesjonariusza, a strony powinny

zawrzeć w niej postanowienie o powrotnym przejściu wierzytelności na cedenta po

spłacie przez niego kredytu, co może przybrać postać zastrzeżenia warunku

rozwiązującego, którego spełnienie powoduje ipso iure przejście wierzytelności

z powrotem na zbywcę. Może też zawierać charakterystyczne dla tego rodzaju

przelewu, zobowiązanie się cesjonariusza do korzystania z przelanej wierzytelności

w sposób ograniczony celem przelewu (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia

8 marca 2005 r., IV CK 628/04, niepublikowany).

Przedmiotowe

globalnie.

W

cesje

literaturze

dotyczyły

podniesiono,

wierzytelności

że

strony

przyszłych

przelanych

w

dotyczącej

umowie

zabezpieczenia mogą ustalić, czy cesjonariusz jest tylko uprawniony, czy także

zobowiązany do egzekwowania uzyskanej wierzytelności. Sądy ustaliły jednak, co

wiąże Sąd Najwyższy (art. 39813 § 2 k.p.c.), że Bank nie miał obowiązku

umownego egzekwowania przelanych przez powodów na jego rzecz wierzytelności,

których dłużnikiem była D. S.A., oraz że takich działań pozwany nie podejmował.

Skoro Bank nie miał takiego zlecenia, to chybiony był zarzut obrazy art. 374 § 1 k.c.

Poza tym, skoro pozwany faktycznie nie prowadził takich działań, to nie był

podmiotem do którego mógłby mieć zastosowanie art. 752 k.c.

Naruszenia art. 510 k.c. skarżący dopatrywał się w błędnej konkluzji Sądów,

że Bank, jako nabywca wierzytelności wobec D. S.A., nie był zobowiązany

względem powodów do tego, aby dochodzić od dłużnika kredytobiorców zapłaty

długu. Wyraził pogląd, że już z samej istoty stosunku przelewu na zabezpieczenie

wynika

obowiązek

nabywcy

wierzytelności

do

podejmowania

czynności

zachowawczych, których celem jest doprowadzenie do utrzymania wierzytelności

w stanie niepogorszonym.

Problem, jak kształtuje się treść stosunku prawnego w wypadku gdy

w umowie o przelew wierzytelności na zabezpieczenie nie rozstrzygnięto kwestii

wykonywania uprawnień z tytułu uzyskanej wierzytelności jest w doktrynie

zagadnieniem spornym. Wskazuje się, że w razie wątpliwości cesjonariusz jest

jedynie uprawniony do wykonania funkcji wierzyciela bądź, że jest on zobowiązany

do egzekwowania przelanej wierzytelności. Za trafny należy uznać pogląd,

że obowiązek realizacji wierzytelności może nałożyć na cesjonariusza tylko

umowna regulacja sposobu korzystania z przeniesionej na zabezpieczenia

wierzytelności. Z samego faktu zabezpieczenia nie wynika bowiem obowiązek

skorzystania z niego. Z uprawnienia nie można wywodzić obowiązku działania.

Wbrew stanowisku skarżącego, miał on środek ochrony w stosunku do przelanych

na zabezpieczenie wierzytelności. W wypadku tego rodzaju cesji (z warunkiem

rozwiązującym),

ustanawiający

gdy

cesjonariusz

zabezpieczenie

może

nie

realizuje

zapobiec

wierzytelności,

przedawnieniu

cedent

roszczeń

wynikających z przelanej wierzytelności. Jako warunkowo uprawniony może

bowiem wykonywać czynności, które zmierzają do zachowania prawa (art. 91 k.c.),

a więc i czynności określone w art. 123 k.c. Należy podzielić wyrażony w literaturze

pogląd, że cedent w takim wypadku może wystąpić z roszczeniem o świadczenie,

ale nie na swoją rzecz, lecz na rzecz cesjonariusza.

W świetle powyższych uwag należało dojść do wniosku, że Bank nie miał

obowiązku realizacji przelanych przez kredytobiorcę wierzytelności od dłużnika

powodów D. S.A.

Skoro Bank nie miał obowiązku podejmowania działań wobec osoby trzeciej

celem przymusowej realizacji objętych przelewami wierzytelności, to kwestia

wystąpienia związku przyczynowego pomiędzy brakiem czynności po stronie

pozwanego zmierzających do windykacji przelanej na niego wierzytelności,

a ewentualną szkodą powoda stała się bezprzedmiotowa. W związku z tym, trzeba

przypomnieć, że podstawą skargi kasacyjnej mogą być tylko takie naruszenia

prawa materialnego, które pozostają w związku przyczynowym z rozstrzygnięciem

sprawy Na marginesie trzeba dodać, że z istoty zabezpieczenia wynika, że Bank

w okolicznościach sprawy miałby prawo do podejmowania czynności zmierzających

do realizacji objętych przelewami na zabezpieczenie wierzytelności dopiero po

zaprzestaniu dobrowolnej spłaty rat zabezpieczonych kredytów, co nastąpiło

w październiku 2001 r. i w grudniu 2001 r. Tymczasem, jak trafnie podkreślił Sąd

Apelacyjny, D. S.A. upadła już w dniu 12 marca 2001 r.

Z tych względów, skarga kasacyjna uległa oddaleniu (art. 39814 k.p.c.).

jz