IV CSK 233/17 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt IV CSK 233/17 POSTANOWIENIE Dnia 8 listopada 2017 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Krzysztof Strzelczyk w sprawie z powództwa Z. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w G.‎przeciwko G.S.‎o wydanie,‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 8 listopada 2017 r.,‎na skutek skargi kasacyjnej pozwanego od wyroku Sądu Apelacyjnego w (…)‎z dnia 3 listopada 2016 r., sygn. akt V ACa (…), 1) odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, 2) zasądza od pozwanego na rzecz powoda kwotę 2700 (dwa tysiące siedemset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

UZASADNIENIE

Określone w art. 3984 § 2 k.p.c. wymaganie uzasadnienia w skardze kasacyjnej wniosku o przyjęcie jej do rozpoznania zostaje spełnione, jeśli skarżący wykaże, że w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Cel wymagania przewidzianego w art. 3984 § 2 k.p.c. może być zatem osiągnięty jedynie przez powołanie i uzasadnienie istnienia przesłanek o charakterze publicznoprawnym, które będą mogły stanowić podstawę oceny skargi kasacyjnej pod kątem przyjęcia jej do rozpoznania.

Na tych jedynie przesłankach Sąd Najwyższy może oprzeć rozstrzygnięcie w kwestii przyjęcia bądź odmowy przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.Pozwany G.S. w skardze kasacyjnej wniesionej od wyroku Sądu Apelacyjnego w (…) oddalającego jego apelację od wyroku Sądu Okręgowego w B. nakazującego pozwanemu wydanie powodowi Z. spółce z ograniczoną odpowiedzialnością w G. określonych rzeczy ruchomych. Wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania oparł na przesłance wskazanej w art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. Jego zdaniem skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona dlatego, że Sąd powołując się art. 222 § 1 k.c. uznał, że powódce przysługiwało roszczenie windykacyjne.

Ponadto Sąd naruszył art. 494 w zw. z art. 486 § 4 k.c. oraz art. 455 k.c. nie badając obowiązku współdziałania wierzyciela z dłużnikiem przy wykonaniu zobowiązania i bezpodstawnie przyjął, że powódka spełniła wszystkie obowiązki i usunęła wszystkie przeszkody uniemożliwiające wystąpienie z powództwem zwrotnym na podstawie art. 494 k.c.Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Powołując się na oczywistą zasadność skargi kasacyjnej jako przesłankę wniosku o jej przyjęcie do rozpoznania, skarżący powinien wykazać, że w sprawie doszło do kwalifikowanego, tj. oczywistego naruszenia prawa, widocznego od razu, przy wykorzystaniu podstawowej wiedzy prawniczej, bez potrzeby głębszej analizy oraz że w wyniku takiego naruszenia prawa zapadł w Sądzie drugiej instancji wyrok oczywiście wadliwy (tak m.in. np. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 5 października 2007 r., III CSK 216/07, nie publ.; postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 20 czerwca 2007 r.

II CSK 184/07, nie publ.).Szczegółowa analiza uzasadnienia wniosku nie pozwala na stwierdzenie, że powołane przesłanki zostały wykazane. Sąd Okręgowy w ramach podstawy prawnej rozstrzygnięcia nakazującego zwrot wzajemnych świadczeń uwzględnił także treść art. 494 k.c. oraz ocenił spełnienie warunków do rozbiórki (demontażu) urządzeń objętych żądaniem wydania.Z przytoczonych względów należało odmówić przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania (art. 3989 § 2 k.p.c.). O kosztach postępowania kasacyjnego Sąd Najwyższy orzekł na podstawie art. 98 w zw. z art. 108, 391 § 1, 39821. aj