IV CSK 208/11 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt IV CSK 208/11

POSTANOWIENIE

Dnia 30 września 2011 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Mirosława Wysocka

w sprawie z wniosku Uniwersytetu Przyrodniczo - Humanistycznego w S.

przy uczestnictwie Skarbu Państwa - Ministra Skarbu Państwa, T. Z., S. Z. i M. P.

o odwołanie od decyzji Ministra Skarbu Państwa,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 30 września 2011 r.,

na skutek skargi kasacyjnej wnioskodawcy

od postanowienia Sądu Apelacyjnego

z dnia 21 października 2010 r.,

I. odrzuca skargę kasacyjną do rozpoznania;

II. zasądza od wnioskodawcy na rzecz Skarbu Państwa Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa kwotę 120

(sto dwadzieścia)

zł

z

postępowania kasacyjnego.

Uzasadnienie

tytułu

zwrotu

kosztów

Postanowieniem z dnia 21 października 2010 r. Sąd Apelacyjny oddalił

apelację wnioskodawcy Uniwersytetu Przyrodniczo-Humanistycznego w S. od

postanowienia z dnia 10 czerwca 2010 r., którym Sąd Okręgowy po ponownym

rozpoznaniu sprawy nie uwzględnił odwołania wnioskodawcy wniesionego od

decyzji Ministra Skarbu Państwa z dnia 24 lipca 2008 r. nieuwzględniającej

sprzeciwu od decyzji tego Ministra z dnia 30 czerwca 2008 r. odmawiającej

wyrażenia zgody na rozporządzenie przez uczelnię jednym z jej składników

majątkowych, którego wartość rynkowa przekraczała 50.000 euro, wymaganej w

art. 5a ust. 1 ustawy dnia 8 sierpnia 1996 r. o zasadach wykonywania uprawnień

przysługujących Skarbowi Państwa (Dz.U. Nr 106, poz. 493 ze zm.).

Od postanowienia z dnia 21 października 2010 r. wnioskodawca wywiódł

skargę kasacyjną.

W odpowiedzi na skargę uczestnik postępowania Skarb Państwa wniósł o jej

odrzucenie, a na wypadek nieuwzględnienia tego wniosku o odmowę przyjęcia

skargi do rozpoznania, w przypadku zaś nieuwzględnienia także tego wniosku

o jej oddalenie, ponadto wniósł o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

W pierwszej kolejności konieczne było zbadanie czy skarga kasacyjna jest

w sprawie dopuszczalna.

Zgodnie z art. 5c ust. 6 ustawy z dnia 8 sierpnia 1996 r. o zasadach

wykonywania uprawnień przysługujących Skarbowi Państwa (Dz.U. Nr 106, poz.

493 ze zm.), do rozpoznania spraw wszczętych na skutek odwołania państwowej

osoby prawnej od rozstrzygnięcia Ministra Skarbu Państwa o nieuwzględnieniu

sprzeciwu tej osoby od decyzji tego Ministra odmawiającej wyrażenie zgody na

dokonanie czynności prawnej, o której mowa w art. 5a ust. 1 tej ustawy,

znajdują odpowiednie zastosowanie przepisy części pierwszej księgi drugiej tytułu

II działu IVa Kodeksu postępowania cywilnego, czyli przepisy postępowania

nieprocesowego dotyczące spraw z zakresu przepisów o przedsiębiorstwach

państwowych

i

W postępowaniu

o

samorządzie

nieprocesowym

załogi

kwestię

przedsiębiorstwa

przysługiwania

państwowego.

skargi

kasacyjnej

w sposób generalny normuje art. 5191 k.p.c. Przepis ten ogranicza jej

dopuszczalność do pewnej kategorii spraw. Stosownie do § 1 tego artykułu, skarga

przysługuje od wydanego przez sąd drugiej instancji postanowienia co do istoty

sprawy oraz od postanowienia w przedmiocie odrzucenia wniosku i umorzenia

postępowania kończących postępowanie w sprawie - w sprawach z zakresu prawa

osobowego, rzeczowego i spadkowego, chyba że przepis szczególny stanowi

inaczej. Ponadto skarga przysługuje w sprawach wymienionych w § 2 i 3.

W pozostałych rodzajach spraw rozpoznawanych w postępowaniu nieprocesowym

skarga kasacyjna uczestnikom nie przysługuje.

Art. 5c ust. 6 ustawy z dnia 8 sierpnia 1996 r. w sposób jednoznaczny

określa

przynależność

przewidzianych

w

nim

spraw

poprzez

odesłanie

do konkretnych przepisów Kodeksu postępowania cywilnego (art. 691 1 - 6919

k.p.c.). W ten sposób regulacja pozakodeksowa została bezpośrednio objęta

Kodeksem. W tym kontekście, zważywszy, że ustawa z dnia 8 sierpnia 1996 r.,

jak również przepisy art. 6911 - 6919 k.p.c., nie zawierają samodzielnych

unormowań dotyczących dopuszczalności skargi kasacyjnej w sprawach w nich

określonych, jej oceny należało dokonać w oparciu o ogólne reguły przewidziane

w art. 5191 k.p.c., uwzględniając systematykę Kodeksu (por. postanowienie Sądu

Najwyższego z dnia 6 lutego 2003 r., IV CZ 3/03, niepubl.). Wyraźne odesłanie do

przepisów

normujących

postępowanie

w

sprawach

z

zakresu

przepisów

o przedsiębiorstwach państwowych i o samorządzie załogi przedsiębiorstwa

państwowego działu IVa przesądza o tym, że obecnej sprawy nie można

zakwalifikować do żadnej z kategorii spraw wymienionych w art. 519 1 § 1 k.p.c.,

dla których przepisy szczegółowe zawarte są w pozostałych działach tytułu II,

ma ona bowiem względem nich charakter autonomiczny. Oznacza to, że wobec

braku w tych przepisach regulacji szczególnych przewidujących możliwość

wniesienia skargi kasacyjnej w sprawach, których przepisy te dotyczą, skarga

w nich jest niedopuszczalna (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia

9 czerwca 2009 r., II CSK 21/09, niepubl.).

Z omówionych przyczyn skarga podlegała odrzuceniu na podstawie art. 398 6

§ 3 w zw. z art. 13 § 2 k.p.c.

O kosztach postępowania ze skargi rozstrzygnięto stosownie do art. 520

§ 3 k.p.c.