IV CSK 202/12 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt IV CSK 202/12

POSTANOWIENIE

Dnia 12 lipca 2012 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Mirosław Bączyk

w sprawie z powództwa J. K.

przeciwko Skarbowi Państwa – Ministrowi Spraw Wewnętrznych w W., Szefowi

Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego w W., Ministrowi Sprawiedliwości w W. i M.

Komendantowi Wojewódzkiemu Policji z siedzibą w R.

o zadośćuczynienie i rentę,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 12 lipca 2012 r.,

na skutek skargi kasacyjnej powoda

od wyroku Sądu Apelacyjnego

z dnia 19 grudnia 2011 r.,

1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania;

2. nie obciąża powoda kosztami postępowania kasacyjnego.

Uzasadnienie

Powód złożył skargę kasacyjną (nazwaną – zapewne omyłkowo – „kasacją”)

od wyroku Sądu Apelacyjnego z dnia 19 grudnia 2011 r., w którym oddalono

apelację powoda wniesioną od wyroku Sądu Okręgowego z dnia 18 lipca 2011 r.

(k. 447 akt sprawy).

W

skardze

kasacyjnej

sformułowano

zarzuty

naruszenia

przepisów

procesowych (pkt II części wstępnej skargi). Skarżący podnosił także „naruszenie

prawa materialnego”, ale bez wskazania przepisów tego prawa, jakie miałyby być

naruszone w zaskarżonym skargą orzeczeniu.

Motywując wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania, skarżący

stwierdził, że niniejsze postępowanie dotknięte zostało nieważnością przed Sądem

pierwszej i drugiej instancji, a ponadto skarga kasacyjna jest oczywiście

uzasadniona (pkt III i IV skargi).

Analizując treść zaskarżonego wyroku z dnia 19 grudnia 2011 r., treść skargi

kasacyjnej, zawartą w niej motywację prawną wniosku o przyjęcie skargi do

rozpoznania oraz treść odpowiedzi pozwanego Skarbu Państwa na skargę

kasacyjną powoda z dnia 23 kwietnia 2012 r. (k. 511 i n. akt sprawy), Sąd

Najwyższy stwierdził, że w rozpoznawanej sprawie nie pojawiły się przesłanki

przyjęcia skargi do rozpoznania przewidziane w art. 398 9 § 1 pkt 3 i 4 k.p.c.

O nieważności postępowania nie może świadczyć argumentacja przytoczona

w pkt III i IV skargi. Co więcej, w skardze kasacyjnej nie przytoczono podstaw

kasacyjnych, które

pozwoliłyby zweryfikować w postępowaniu kasacyjnym

zasadność przyjętego przez Sąd Apelacyjny przedawnienia roszczenia powoda

(s. 7 uzasadnienia zaskarżonego wyroku).

W tej sytuacji należało odmówić przyjęcia skargi do rozpoznania (art. 398 9

§ 2 k.p.c.).

Nie obciążono powoda kosztami postępowania kasacyjnego ze względu na

jego sytuację majątkową (por. postanowienie z dnia 28 marca 2012 r., k. 504 akt

sprawy) przy uwzględnieniu postanowień art. 102 k.p.c.