IV CSK 200/13 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt IV CSK 200/13

POSTANOWIENIE

Dnia 22 sierpnia 2013 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Mirosława Wysocka

w sprawie z powództwa W. J., K. S. i G. S.

przeciwko Powszechnemu Zakładowi Ubezpieczeń Spółce Akcyjnej w W.

o zapłatę,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 22 sierpnia 2013 r.,

na skutek skargi kasacyjnej strony pozwanej

od wyroku Sądu Apelacyjnego

z dnia 13 kwietnia 2012 r.,

I. odrzuca skargę kasacyjną w stosunku do powoda K. S.;

II. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania

w pozostałej części;

III. oddala

wniosek

powodów

postępowania kasacyjnego.

Uzasadnienie

o

zasądzenie

kosztów

Zaskarżonym wyrokiem z dnia 13 kwietnia 2012 r. Sąd Apelacyjny oddalił

apelację pozwanego Powszechnego Zakładu Ubezpieczeń Spółki Akcyjnej w W. od

wyroku Sądu Okręgowego w G. z dnia 3 listopada 2011 r., którym Sąd ten zasądził

z tytułu zadośćuczynienia na rzecz W. J. kwotę 60.000 zł, na rzecz G. S. kwotę

50.000 zł oraz na rzecz K. S. kwotę 25.000 zł, a w pozostałym zakresie żądania

powodów oddalił.

W skardze kasacyjnej opartej na podstawie naruszenia prawa materialnego art. 448 w zw. z art. 23 oraz art. 446 k.c., pozwany wniósł o przyjęcie skargi do

rozpoznania ze względu na to, że „istnieje potrzeba wykładni art. 448 k.c. w zw.

z art. 23 k.c. w zw. z art. 446 § 4 k.c. budzących poważne wątpliwości, które

zostaną przedstawione w uzasadnieniu niniejszej skargi a niezależnie od tego

wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów (…)”. Jako okoliczność mającą

uzasadniać przyjęcie skargi do rozpoznania pozwany wskazał także występujące

w sprawie „istotne zagadnienie prawne wymagające ustalenia, czy istnieje

możliwość skutecznego dochodzenia roszczeń od zakładów ubezpieczeń z tytułu

zadośćuczynienia za naruszenie dóbr osobistych przez najbliższych członków

rodziny poszkodowanych wskutek nieszczęśliwych zdarzeń, które miały miejsce

przed datą nowelizacji kodeksu cywilnego tj. przed datą 03 sierpnia 2008 r. skoro

istniejące i obowiązujące wówczas przepisy nie przewidywały takiej możliwości.

Zawiera się tu jednocześnie pytanie, czy przy braku pozytywnego przepisu

wprowadzającego odpowiedzialność za krzywdę wynikającą ze śmierci osoby

bliskiej możliwe jest uwzględnienie powyżej opisanych roszczeń.”

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 3982 § 1 k.p.c., skarga kasacyjna jest niedopuszczalna

w sprawach o prawa majątkowe, w których wartość przedmiotu zaskarżenia jest

niższa niż pięćdziesiąt tysięcy złotych. Za utrwalone w orzecznictwie Sądu

Najwyższego należy uznać stanowisko, że przy współuczestnictwie, które nie ma

charakteru jednolitego bądź koniecznego, wartość przedmiotu zaskarżenia skargą

kasacyjną określa się odrębnie w odniesieniu do każdego ze współuczestników

(por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 28 lutego 1997 r. I CKN 31/97 (nie publ.),

uchwałę Sądu Najwyższego z dnia 9 stycznia 2008 r., III CZP 111/07, Biul. SN

2008, nr 1, s. 11 oraz postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 25 lutego 2010 r.,

V CSK 241/09, niepubl. i z dnia 14 maja 2013 r., I CSK 596/12, niepubl.). Ponieważ

pomiędzy

powodami

zachodziło

współuczestnictwo

niemające

wskazanego

charakteru, a wartość przedmiotu zaskarżenia w zakresie dotyczącym K. S. była

niższa od ustawowego progu, gdyż wynosiła 25.000 zł, skarga kasacyjna w części

dotyczącej

oddalenia

zaskarżonego

w

apelacji

zakresie

pozwanego

uwzględniającym

od

wyroku

żądanie

Sądu

tego

Okręgowego

powoda,

była

niedopuszczalna i podlegała odrzuceniu na podstawie art. 398 § 3 k.p.c.

Skarżący, powołując się na przesłankę przewidzianą w art. 398 9 § 1 pkt 1 i 2

k.p.c., w istocie przedstawia do rozstrzygnięcia tę samą kwestię prawną, która

sprowadza się ostatecznie do odpowiedzi na pytanie, czy członkom najbliższej

rodziny osoby, która zmarła wskutek uszkodzenia ciała lub wywołania rozstroju

zdrowia przed dniem wejścia w życie art. 446 § 4 k.c., przysługuje na podstawie art.

448 w zw. z art. 23 k.c. roszczenie o zapłatę odpowiedniej sumy tytułem

zadośćuczynienia za doznaną krzywdę w związku z tą śmiercią. Problem ten,

wbrew twierdzeniu skarżącego, nie wymaga rozwiązania i nie wywołuje

rozbieżności w orzecznictwie sądów, gdyż wątpliwości z nim związane zostały

już jednolicie w tym orzecznictwie rozstrzygnięte. Zgodnie z ugruntowanym

stanowiskiem Sądu Najwyższego, odpowiedź na przedstawione w skardze

pytania jest pozytywna (por. uchwały z dnia 22 października 2010 r., III CZP 76/10,

OSNC-ZD 2011, nr B, poz. 42 oraz z dnia 13 lipca 2011 r., III CZP 32/11, OSNC

2012, nr 1, poz.10, a także wyroki z dnia 11 maja 2011 r. I CSK 621/10, niepubl.

i z dnia 10 listopada 2010 r., II CSK 248/10, OSNC-ZD 2011, nr B, poz. 44).

Nie ma zatem obecnie żadnych podstaw, aby do kwestii tych po raz kolejny

się odnosić, co przesądza o braku powołanych przesłanek.

Niezależnie od powyższego należy zauważyć, że powołując się na istnienie

w sprawie istotnego zagadnienia prawnego oraz wątpliwości w zakresie wykładni

powołanych w skardze przepisów, pozwany nie wyjaśnił przy pomocy stosownej

argumentacji prawnej na czym opiera twierdzenie o ich występowaniu w sprawie,

co samodzielnie przesądza o ich niewykazaniu. Odwołanie się do uzasadnienia

podstaw skargi jest bezskuteczne i nie zwalnia z obowiązku przedstawienia

wymaganej argumentacji, na co w orzecznictwie Sądu Najwyższego wielokrotnie

zwracano uwagę (por. np. postanowienia z dnia 12 grudnia 2000 r., V CKN

1780/00, OSNC 2001, nr 3, poz.52 oraz z dnia 8 maja 2008 r., IV CSK 102/08,

niepubl.).

Wobec niewykazania żadnej z przesłanek przewidzianych w art. 3989 § 1 pkt

1 i 2 k.p.c., na które pozwany się powołał, Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji,

na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c.

Zawarty w odpowiedzi na skargę wniosek o zasądzenie kosztów

postępowania nie został uwzględniony, jako złożony po terminie, a zatem

bezskutecznie (art. 3987 § 1 w zw. z art. 167 k.p.c.).