IV CSK 185/05 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt IV CSK 185/05

POSTANOWIENIE

Dnia 9 lutego 2006 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Mirosława Wysocka

w sprawie z powództwa A.W. i A.W.

przeciwko Powiatowi I.

o zapłatę,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 9 lutego 2006 r.,

na skutek skargi kasacyjnej powodów

od wyroku Sądu Apelacyjnego

z dnia 13 czerwca 2005 r., sygn. akt [...],

odrzuca skargę

Uzasadnienie

W skardze kasacyjnej powodów od wyroku Sądu Apelacyjnego z dnia 13

czerwca 2005r. zawarte zostało następujące stwierdzenie: ”Wnoszę o przyjęcie

kasacji i wskazuję, że powinna ona być rozpoznawana przede wszystkim ze

względu na naruszenie konstytucyjnego prawa do sądu.” W uzasadnieniu tego

wniosku skarżący podali, że naruszenie to polega na pozbawieniu ich możliwości

„dowodzenia

swoich

racji

przed

sądem”

przez

oddalenie

wniosku

o

przeprowadzenie dowodu z opinii biegłych.

Sąd Najwyższy, badając dopuszczalność skargi kasacyjnej, zważył, co

następuje.

Instytucja tzw. przedsądu, w ramach którego Sąd Najwyższy rozstrzyga

o przyjęciu skargi kasacyjnej (poprzednio kasacji) do rozpoznania, jest powiązana

z wymaganiami, którym musi ten środek odpowiadać.

W poprzednim stanie prawnym określony w art. 393 3 § 1 pkt 3 k.p.c. wymóg

kasacji polegał na przedstawieniu okoliczności uzasadniających przyjęcie kasacji

do rozpoznania. W judykaturze jednolicie przyjmowano, że stanowiły je okoliczności

nawiązujące wprost do art. 393 k.p.c., który określał podstawy odmowy przyjęcia

kasacji do rozpoznania. Miało to umożliwić stronie przekonanie Sądu Najwyższego

o istnieniu przesłanek, na których opiera się wstępne badanie kasacji pod kątem

dopuszczenia jej do rozpoznania.

Analogiczną funkcję pełni obecnie art. 3984 § 1 pkt 3 k.p.c., wprowadzający

wymaganie zawarcia w skardze kasacyjnej wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej

do rozpoznania i jego uzasadnienia. Obowiązujący art. 398 9 § 1 ujmuje w sposób

pozytywny przesłanki przyjęcia kasacji do rozpoznania, które zachodzą jeżeli

w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni

przepisów

prawnych

budzących

poważne

wątpliwości

lub

wywołujących

rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub

skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Na tych jedynie przesłankach Sąd

Najwyższy może oprzeć rozstrzygnięcie w kwestii przyjęcia skargi kasacyjnej do

rozpoznania. Cel wymagania przewidzianego w art. 398 4 § 1 pkt 3 k.p.c. może być

zatem osiągnięty jedynie przez powołanie i uzasadnienie istnienia takich

przesłanek, które będą mogły stanowić podstawę oceny skargi kasacyjnej pod

kątem przyjęcia jej do rozpoznania. Celu takiego spełnić nie może powołanie przez

stronę innych, dowolnych, okoliczności, nie mających bezpośredniego odniesienia

do przesłanek wymienionych w art. 3989 § 1 k.p.c., bowiem będą one prawnie

obojętne

dla

tej

oceny (por.

postanowienie

Sądu

Najwyższego

z

dnia

20 października 2005r., II CZ 89/05, dotychczas niepublikowane).

Dlatego,

analogicznie

jak

pod

rządem

przepisów

o

kasacji,

spełnienie

analizowanego wymagania nastąpi wówczas, gdy strona złoży wniosek o przyjęcie

skargi kasacyjnej do rozpoznania, i uzasadni go przez wyraźne wskazanie co

najmniej jednej z przesłanek stanowiących podstawę jego uwzględnienia przez

Sąd Najwyższy (art. 3989 § 1 pkt 1-4 k.p.c.) oraz przedstawienie argumentów

przekonujących, że przesłanka ta istotnie zachodzi.

Skarga kasacyjna powodów nie czyni zadość tak określonemu wymaganiu.

Wniosek o przyjęcie skargi do rozpoznania został złożony bez jakiegokolwiek

powiązania z przesłankami, które Sąd Najwyższy w oparciu o art. 398 9 § 1 k.p.c.

bierze pod uwagę orzekając w przedmiocie przyjęcia skargi do rozpoznania. Nie

jest rzeczą Sądu Najwyższego poszukiwanie domniemanych intencji skarżącego

i „przyporządkowywanie” wskazanych dowolnie i w sposób ogólny (nawet bez

powołania przepisów) okoliczności do jednej z ustawowych przesłanek przyjęcia

skargi.

Dodatkowo trzeba zauważyć, że okoliczności powoływane przez skarżących

odnoszą się do kwestii dotyczących ustalenia faktów, podczas gdy zarzuty takie nie

mogą stanowić podstawy skargi kasacyjnej (art. 3983 § 3 k.p.c.).

Nie

zachowanie

jednego

z

istotnych

wymagań

skargi

kasacyjnej,

przewidzianych w art. 3984 § 1 k.p.c., uzasadnia jej odrzucenie wprost (art. 398 6 § 2

k.p.c.); o odrzuceniu skargi powodów Sąd Najwyższy orzekł na podstawie art. 398 6

§ 3 k.p.c.