IV CSK 182/16 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt IV CSK 182/16 POSTANOWIENIE Dnia 25 października 2016 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Irena Gromska-Szuster w sprawie z wniosku Skarbu Państwa - Nadleśnictwa K. ‎przy uczestnictwie R. R. ‎o stwierdzenie zasiedzenia,‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 25 października 2016 r.,‎na skutek skargi kasacyjnej uczestnika postępowania od postanowienia Sądu Okręgowego w O.‎z dnia 8 października 2015 r., sygn. akt IX Ca (…), 1) odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania;

2) oddala wniosek Skarbu Państwa - Nadleśnictwa K. reprezentowanego przez Prokuratorię Generalną Skarbu Państwa o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego.

UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 8 października 2015 r. Sąd Okręgowy w O. między innymi oddalił apelację uczestnika postępowania od postanowienia Sądu pierwszej instancji stwierdzającego, że wnioskodawca nabył przez zasiedzenie ‎z dniem 20 stycznia 1985 r. własność nieruchomości określonej bliżej ‎w postanowieniu.W skardze kasacyjnej uczestnik postępowania jako uzasadnienie wniosku ‎o przyjęcie skargi do rozpoznania wskazał przesłankę przedsądu przewidzianą ‎w art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c. i stwierdził, że w sprawie występują dwa istotne zagadnienia prawne:

„1. Czy władanie przez Skarb Państwa nieruchomością leśną, która jest zarazem faktycznie wyłączona z obrotu cywilnoprawnego, jest ‎władaniem dla dobra innych, a zatem jest władaniem publicznym i czy ten rodzaj ‎władztwa spełnia wymóg przesłanki zasiedzenia jaką jest posiadanie o charakterze właścicielskim? 2. Czy fakt nie podjęcia przez osobę pozbawioną bezprawnie przez Skarb Państwa własności nieruchomości, działań o charakterze formalnoprawnym (postępowania administracyjnego, postępowania przed sądem powszechnym) powoduje, że nie można przyjąć, iż inne działania takiej osoby zmierzające ‎do odzyskania nieruchomości, ustalenia realnej możliwości jej odzyskania, nie może prowadzić do stwierdzenia, iż doszło do zawieszenia biegu zasiedzenia ‎w stosunku do tej nieruchomości na podstawie art. 121 pkt 4 w zw. z art. 175 k.c.?”.Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Jak wielokrotnie wskazywał Sąd Najwyższy, jeżeli skarżący, jako uzasadnienie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania, wskazał przesłankę przedsądu przewidzianą w art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c. powinien przedstawić występujące w sprawie zagadnienie prawne przez jego odpowiednie sformułowanie, jako abstrakcyjnego pytania prawnego powstałego na tle wskazanego przepisu prawa oraz przedstawić w pogłębionym wywodzie prawnym kontrowersje i rozbieżne oceny prawne, jakie zagadnienie to wywołuje, wykazać, że zagadnienie ma poważny, ogólny i uniwersalny charakter, a mimo to nie doczekało się jeszcze wypowiedzi Sądu Najwyższego, koniecznej nie tylko do prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy lecz także dla rozwoju judykatury (porównaj między innymi postanowienia z dnia 10 maja 2001 r.

II CZ 35/01, OSNC 2002/1/11, z dnia ‎7 czerwca 2005 r. V CSK 3/05 i z dnia 13 lipca 2007 r. III CSK 180/07, nie publ.).Skarżący nie wykazał tych okoliczności.Pomijając nie wskazanie w pierwszym zagadnieniu przepisu prawa, na tle którego powstało, należy stwierdzić, że w istocie oba zagadnienia są pytaniami o to, jak powinna zostać rozstrzygnięta niniejsza sprawa, co niewątpliwie nie jest istotnym zagadnieniem prawnym w rozumieniu art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c. Przede wszystkim jednak skarżący pominął, że zarówno w pierwszej jak i w drugiej ‎kwestii Sąd Najwyższy wypowiedział się już wielokrotnie formułując ogólne ‎i uniwersalne zasady dotyczące możliwości nabycia przez Skarb Państwa w wyniku ‎zasiedzenia własności nieruchomości przeznaczonych do użytku publicznego ‎(porównaj między innymi uchwałę całej Izby Cywilnej z dnia 26 października ‎2007 r.

III CZP 30/07 i postanowienia z dnia 25 lutego 2010 r., I CSK 359/09, z dnia ‎21 maja 2014 r. II CSK 458/13, 28 listopada 2014 r., I CSK 658/13, z dnia ‎15 stycznia 2015 r., IV CSK 193/14 i z dnia 8 maja 2015 r. III CSK 323/14), ‎jak również wskazując, jakie okoliczności uzasadniają przyjęcie, że w okresie ‎lat 1945 - 1989 doszło do zawieszenia biegu zasiedzenia na podstawie art. 121 ‎pkt 4 k.c., w przypadku posiadania nieruchomości przez Skarb Państwa (porównaj między innymi wskazaną wyżej uchwałę z dnia 26 października 2007 r., III CZP 30/07 i uchwałę z dnia 15 kwietnia 2015 r.

III CZP 82/14, oraz postanowienia z dnia 30 października 2008 r. II CSK 241/08, z dnia 21 maja 2014 r. II CSK 458/13, z dnia 18 czerwca 2014 r. V CSK 405/13, z dnia 16 grudnia 2014 r. III CSK 42/14, z dnia ‎18 września 2015 r. I CSK 752/14 i z dnia 9 października 2015 r. IV CSK 473/13).Biorąc to pod uwagę Sąd Najwyższy na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c. odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.Oddalony został wniosek wnioskodawcy o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego, bowiem na etapie przedsądu zwrot tych kosztów warunkowany jest skutecznym złożeniem odpowiedzi na skargę kasacyjną.

Tymczasem wnioskodawca złożył odpowiedź na skargę kasacyjną ‎po terminie przewidzianym w art. 3987 § 1 k.p.c., bowiem po upływie dwóch ‎tygodni od doręczenia odpisu skargi, co nastąpiło w dniu 26 stycznia 2016 r. (k. 326), zaś odpowiedź na skargę kasacyjną została wniesiona w dniu 11 lutego 2016 r. (k. 328). aj